บทที่ 8 กรรมติดจรวด ๑๐๐%
"อ๊า! ซี๊ดด~ โคตรเจ็บไอ้เหี้ย!"
"สมน้ำหน้า กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ใจเย็น แม่งไม่ฟังเอง แล้วนี่คิดไงไปยุ่งกับเมียมันวะ ชอบหรือไงคนผัวดุตีนเยอะแบบไอ้หน้าเหี้ยนั่น"
เขื่อนทิ้งศีรษะลงนอนบนหมอนคนไข้ หลับตาลงนึกย้อนไปถึงใบหน้าสะสวยของผู้หญิงคนนั้น...
แม่ง! ก็ใครจะไปรู้ว่ามีผัวแล้ว เห็นเต้นยั่วเอาก้นถูกไข่กูวนไปมาอยู่แบบนั้นก็คิดว่าโสด แต่ที่ไหนได้ ได้แค่จูบยังไม่ทันเสียบเลยด้วยซ้ำผัวมาตาม สัส!
เขาเป็นหนุ่มโสดเลือดวัยรุ่นยังร้อน เช่นกัน อารมณ์ทางเพศก็สูงมากด้วย ยิ่งผู้หญิงสวยเซ็กซี่ตัวบางๆ พรมน้ำหอมยั่วยวนเพศตรงข้ามแบบเซ็กซี่ขยี้เซ็กซ์เขายิ่งชอบ แต่วันนี้คงจะเป็นวันซวยเลยเจอคนมีผัว แถมยังโหดอีกด้วยเหี้ย!
ดีที่ไม่เมามากได้สวนกลับพวกแม่งหลายที มีสลบไปสองคนด้วย ไม่งั้นเสียเปรียบฉิบหายเลยกู!
"ปล่อยมัน อยากเป็นชู้ชาวบ้านก็ต้องรับกรรมที่ตัวเองทำให้ได้ นี่ยังไม่ทันตายกรรมก็จ่อติดตูดละ สมน้ำหน้า"
เวย์แค่นหัวเราะจากลำคอ มองท่าทางสะดีดสะดิ้งของคนหัวแตกเลือดโชกหน้าช้ำนิ่ง เลื่อนสายตาหันสบกับริกเตอร์และภูริที่ยืนปลายเตียงอย่างรู้กัน ส่วนนีโอนอนเอกเขนกบนโซฟาญาติ โดยมีสาวสวยคนเดียวในกลุ่มที่นั่งกอดอกหน้านิ่งมองมาเงียบๆ
"ก็กูไม่รู้ว่าแม่งมีผัวแล้ว ถ้ารู้กูไม่ยุ่งแน่ ใครจะอยากเป็นชู้ชาวบ้านวะ ก็ไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นป่าว"
"ไม่สวยแต่เกือบได้เสีย ถ้าสวยมึงคงไม่จับเขาเอาตั้งแต่ที่เต้นยั่วแล้วไง?"
"หยุดพูดดิ๊ไอ้เวย์ มึงพูดมากสุดละ กูอยากได้ยินคนอื่นพูดบ้าง" เขื่อนทำหน้าไม่สบอารมณ์ สะบัดหัวมีผ้าพันแผลสีขาวมองเวย์ที่ยืนข้างเตียงตาขวาง อยากได้ยินไอ้คนที่พูดเพราะๆ บ้าง ไม่ใช่ปากหมาๆ แบบมัน
"มึงอยากได้ยินเสียงใคร คนที่ไลน์มาตลอดแต่ไม่เคยเข้าไปตอบอะเหรอ ให้กูเรียกมาดีปะ น้องเขาคงรีบมาเลยถ้ารู้ว่ามึงหัวแตกโดนกระทืบเกือบตายเพราะไปยุ่งกับเมียชาวบ้าน"
แต่ทว่า พอไอ้ปากหมาเงียบ ไอ้ปากเปราะก็พูดแทรกขึ้นมาแทน!
แม่ง! ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรกันงั้นก็กลับๆ ไปกันเหอะ กูอยู่คนเดียวได้ไม่ตายหรอกว่ะ!
เขื่อนตึงหน้านิ่งแบบบอกว่าจะไม่เล่นและไม่อยากพูดถึงคนคนนั้น จ้องไอ้คนที่พูดตาเขม็ง ซึ่งมันก็ยืนหัวเราะน้อยๆ สะใจอยู่ปลายเตียงนี่แหละ ไอ้ริกเตอร์!
มีสมทบเสียงหัวเราะคนแรกคือไอ้ภูริ ก่อนที่ทั้งห้องจะระเบิดเสียงหัวเราะประสานออกมาเป็นจังหวะหนักเบาสลับกันไปมาประหนึ่งวงดนตรีชื่อดังวงหนึ่ง
"เลิกเล่นเถอะ ดึกแล้วจะได้แยกย้ายกลับกัน"
เจนิสกลอกตาให้กับเพื่อนที่เอาแต่แหย่กันเป็นเด็ก แล้วดูไอ้คนเจ็บตัวสิ นอนหน้าบึ้งตึงบอกบุญไม่รับ พอได้ยินเสียงเธอมันก็คลายสีหน้าลงเล็กน้อย คล้ายจะพอใจ
"คืนนี้กูเฝ้ามันก็แล้วกัน ขี้เกียจขับรถ ง่วง เมาด้วย" นีโอเสนอตัว ทิ้งตัวนอนหงายยกมือก่ายหน้าผากไม่สนเสียงสามสี่ห้าที่ดังแว่วๆ เข้าหู
"เออ พรุ่งนี้พวกกูค่อยมาก็แล้วกัน ไปล่ะ"
พอเคลียร์ทุกอย่างลงตัว ทุกคนก็พร้อมใจกันออกจากห้องไป ทิ้งคนเสนอตัวนอนเฝ้าหลับอยู่บนโซฟา ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงกรนก็ดังลั่นห้องรบกวนคนเจ็บที่เริ่มเจ็บแผลจนนอนไม่หลับ
"ใครเฝ้าใครกันแน่วะ!"
