บทที่ 2 เหตุการณ์วันนั้น ๕๐%

"อือ... ปวดหัวจังเลย~"

"หึ!" พระนายแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ มองตามร่างบางของคนตรงหน้าที่กำลังเดินโซเซมาเรื่อยๆ ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองเขาเล็กน้อยยามเดินมาหยุดเผชิญด้านหน้า ขอบตาบวมเป่งเกิดจากการร้องไห้ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อยื่นออกเล็กน้อยทำให้เธอเหมือนเด็กน้อยขี้แยมากกว่าเด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีเสียอีก

รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหวานนิ้วเล็กยกขึ้นชี้หน้าคนตัวสูงตรงหน้า เปลือกตาถูกหรี่ลงจนแทบจะมองไม่เห็นดวงตาด้านใน กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โชยเตะจมูกยามเท้าเล็กก้าวเข้าหามากขึ้น

"หนุ่มน้อยจากไหนเนี่ยทำไมหน้าคุ้นจังเลย~ เราเคยรู้จักกันหรือเปล่าคะ~"

เสียงยานยาวทำให้คนตัวโตเบือนหน้าหนีพ่นลมหายใจกระทบใบหน้าหวานแรงๆ หนึ่งที มือใหญ่ยกขึ้นปัดมือเล็กที่ยกขึ้นชี้หน้าออกแรงๆ จนสองมือตกลงไปอยู่ข้างกาย แต่คนเมาก็ยังคงฉีกยิ้มกว้างไม่ลดละความตั้งใจขยับเข้าใกล้มากขึ้นอีกครั้ง

"ดุจังเลยนะ... ไปห้องพี่ไหมคะห้องพี่มีขนมเยอะแยะเลยนะสนใจไหม"

"เหอะ! คงจะชวนผู้ชายขึ้นห้องบ่อยล่ะสิท่า"

"อือ~ ไม่ใช่สักหน่อย พี่ไม่เคยชวนใครขึ้นห้องเลยนะ เราเป็นคนแรกเลย~"

"...."

"เด็กน้อยอย่าทำหน้าบึ้งสิคะเดี๋ยวไม่หล่อนะ~"

ยัยบ้านี่เมาแล้วชอบอ่อยเหรอวะ แล้วเขาไปเป็นเด็กน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เด็กน้อยที่ไหนจะสูงเป็นเปรตแบบนี้วะยัยบ้า!

พระนายออกแรงปัดมือเล็กที่ยกขึ้นมาจิ้มแก้มเขาออกอีกครั้ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันไม่ชอบใจกับกลิ่นหอมๆ บนตัวเธอที่คอยรบกวนตลอดเวลา มันกำลังทำให้เขาร้อนวูบวาบไปทั้งตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ดวงตาคมหลุบลงมองยังใบหน้าหวานของสาวเจ้าที่เอาแต่หัวเราะคิกคักเมื่อได้กดจิ้มเนื้อตัวเขาเล่นราวกับเด็กน้อยเวลาเจอของเล่นถูกใจ มองเลื่อนมายังสองพวงแก้มแดงเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้วมาหยุดลงที่กลีบปากอวบอิ่มกำลังเผยอปากหัวเราะเบาๆ

ภาพเหตุการณ์ซ้อนทับขึ้นมาในหัวอีกครั้งเมื่อลมหายใจอุ่นเป่ารดลงมากระทบกัน เหมือนวันนั้น...

"เฮ้ย! ทำไรวะ!"