บทที่ 61 เดือนที่ไร้ดาว

“ขอบคุณนะครับ น้องอัญ” ภาคินัยเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดอยู่บนเตียง

“ขอบคุณที่อยู่กับพี่”

“ไม่เป็นไรค่ะ” อัญชลิดากระซิบตอบ และพลางโอบกอดเขาเช่นกัน

“อัญจะอยู่กับพี่เสมอ” ทั้งสองคนนอนกอดกันอยู่บนเตียง ท่ามกลางความมืดมิดและความเงียบสงัด

ในช่วงเวลาที่ภาคินัยอยู่กับอัญชลิดา เขาได้ลืมความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ