บทที่ 100 100. ตื่นเถอะค่ะ

สองวันผ่านไป

“คุณมีนาคะ ให้ฉันเอาไปใส่แจกันให้ไหมคะ”

มีนาละสายตาจากคนบนเตียงไปมองดอกกุหลาบสีแดงที่ห่ออย่างดีด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ในอ้อมแขนของฝ้าย ซึ่งเธอนั้นวานคนที่บ้านให้ตัดมาส่งในทุก ๆ วัน

มองดอกไม้แล้วก็เหลือบตาไปมองคนถือ ฝ้ายยังยืนมองมาที่เธออย่างตั้งคำถาม เห็นอย่างนั้นมีนาก็ส่ายหน้า

“ไม่เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ