บทที่ 110 110. ขอพี่สิ

จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนคำที่ใช้เรียกเธอ แต่ยังไม่ทันที่มีนาจะเอ่ยถามอะไร สมองก็พลันต้องโล่งเพราะแรงจู่โจม

เขาทั้งดูด ทั้งดึง ทั้งขบเม้มจนเสียงน้ำลายของเราดังก้องอยู่ในหัว ทุกจุดใต้ร่มผ้าที่ฝ่ามือร้อนลูบไปถึงรู้สึกราวโดนเผาไหม้ ทิ้งความรู้สึกประหลาดบางอย่างเอาไว้

วินาทีนั้นมีนารู้เลยว่าเราโหยหากันและกัน...