บทที่ 112 112. บทส่งท้าย

“จริงเหรอ”

“อื้อ...หนูเชื่อว่าพี่ทำได้”

“...ครับ พี่จะทำให้ได้”

แล้วถามว่าเปิดโอกาสขนาดนี้ คนที่รอมานานอย่างทิโมธีจะไม่คว้าเอาไว้เหรอ เพียงแค่ได้ยินว่าเธอเชื่อในตัวเองก็พาร่างขึ้นไปคร่อมทับแม่คนงามอย่างรวดเร็ว

“พี่จะทำเบา ๆ”

เพราะขืนปล่อยโอกาสนี้ไปเขาคงโง่เต็มที

บรรยากาศยามเช้าบนโต๊ะอาหารนั้นเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ