บทที่ 66 66. คำขอโทษที่ไม่มีอยู่จริง

เธอคิดแบบนั้น กระทั่งกลับมาถึงที่คอนโดแล้วเห็นหน้านังนั่นยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มีนารู้ได้โดยสัญชาตญาณ ว่าเรื่องที่คิดมาตั้งแต่ที่คลินิกคงไม่มีวันเป็นจริงได้

“น้องมีน ไปไหนมาครับ”

“หนูเอาสมุดของเพื่อนติดมา เลยเอาไปให้ค่ะ เพื่อนบอกว่าต้องใช้วันพรุ่งนี้ แต่พรุ่งนี้หนูไม่มีเรียนเลยเอาไปให้เลย” สายตาขอ...