บทที่ 67 67. ลืมไปได้ยังไง

ดวงตาสวยมองอีกฝ่ายที่กระทืบเท้าร้องกรี๊ดพลางยิ้มหยัน เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ไม่นานคุณทิมก็ถึงตัวเธอ เขาจับต้นแขนของเธอเอาไว้แน่น ดึงแก้วน้ำที่ว่างเปล่าไปจากมือ

คงกลัวเธอเอาฟาดหัวน้องตัวเองล่ะมั้ง

“น้องมีน ทำไมทำอย่างนี้!” ท่าทีไม่พอใจของเขาไม่ใช่สิ่งที่เธอแปลกใจ ในเมื่อเขาคิดว่าหรานหรานไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ