บทที่ 82 82. พ่อของลูก

“นั่งสิคะพี่ทิม”

พอเธออนุญาต ชายหนุ่มก็ค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง สีหน้ามีแต่ความรู้สึกผิดจนมีนาเกือบจะใจอ่อน

“พี่ขอโทษ” เขาพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ “พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้”

มีนานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองมือของเขาที่วางอยู่บนเข่า เห็นว่ามือของผู้ชายตัวใหญ่สั่นนิด ๆ อย่างที่ไม่...