บทที่ 87 87. เสียสติไปแล้ว

เสียงกรีดร้องของส้มโอดังขึ้น ก่อนที่ผ้าที่คลุมตัวเอาไว้จะถูกเลือดสีแดงเข้มซึมออกมาเป็นวงอย่างรวดเร็ว ทั้งร่างของเธอร่วงหล่นลงจากเก้าอี้มากระแทกพื้นอย่างแรง

มือสั่น ๆ กดแผลตัวเองไว้ ใบหน้าบวมช้ำซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เพราะไม่คิดว่าหรานหรานจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าผู้ชายทุกคนในห้อง

“ส้มโอ!”...