บทที่ 95 95. ข้าวต้มทรงเครื่อง

แต่ก่อนที่ความคิดจะเลยเถิดไปไกล มีนาก็สะบัดศีรษะไล่เสียจนผมที่ยาวลงมาเกือบถึงเอวนั้นกวัดแกว่งไปมา ร่างบางก้าวฉับ ๆ เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อจัดการตัวเอง

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีหญิงสาวก็ออกจากห้องด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อนตัวหลวม คลุมด้วยคาร์ดิแกนบาง ๆ และรองเท้าส้นเตี้ยที่เลือกด้วยตัวเองตั้งแต่เมื่อคืน

“ส...