บทที่ 18 สมภารกินไก่เลี้ยง

คนที่เมื่อครู่ยังร้องโอดโอยว่าเจ็บแขน ปวดขา รั้งร่างบางขึ้นมานั่งบนตัก ประกายตาพราวระยับจนน่าทุบสักอักให้หายหมั่นไส้ คนหนึ่งหรือสู้อุตส่าห์ร้อนใจเป็นห่วงทุกลมหายใจเข้าออก แต่อีกคนช่างเจ้าเล่ห์ร้อยอุบายทำให้เธอทั้งเขินทั้งอายในเวลาเดียวกัน

“คุณแทนคุณ” ฝ่ามือนุ่มเหมือนสำลีตีลงไปบนแผงอก แต่อย่าได้คิดว่...