บทที่ 8 ห่วงใย

มหาวิทยาลัย

“ขอบคุณค่ะ” เจ้าของรอยยิ้มไหว้ยกมือขึ้นมาไหว้ ผู้ใหญ่ใจดีที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งจนถึงหน้าอาคารเรียนรวมที่มีไว้สำหรับเด็กปีหนึ่ง

“ตอนเย็น กลับเองได้ใช่ไหม”

“ค่ะ หนูจำทางกลับบ้านได้แล้ว”

เพราะรู้ว่าเขาคงไม่มีเวลาเทียวรับเทียวส่งเด็กนักศึกษาได้ตลอดต่อเนื่องทุกวัน แทนคุณจึงพาเด็กสาวฝึกนั่งรถไฟ...