บทที่ 6 อาการคลั่งเด็ก
บทที่6 อาการคลั่งเด็ก
07:50
“ ฮึ่ม! ”
ภรัณตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวันดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่เพราะต้องตื่นไปเข้าร้านแต่เช้าเพราะนัดลูกค้าคนสำคัญเอาไว้
“ หลับสบายเชียวนะ เมื่อคืนร้องจะเป็นจะตาย ”
มือหนาลูบไล้ไปบนเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยน ดวงตาลุกโชนทอแววอบอุ่นแต่กับต้องเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อสัมผัสได้ไอร้อนจากพิษไข้
“ ป่วยงั้นหรอ? ”
ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มวัยรุ่นจะบอบบางมากขนาดนี้ จำได้ว่าเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ให้้น้องออกแรงอะไรมากนะมีแต่เขาทีกระทำอยู่ฝ่ายเดียว
ฟึ่บ!
ชายหนุ่มยืนหยัดลุกขึ้นจากบนเตียงกว้างก่อนจะเพ่งพิจารณาไปยังผิวขาว ที่เป็นรอยจ้ำแดงโดยเกิดจากฝีมือของเขาเองทั้งนั้น
“ ไว้คืนนี้ฉันจะกลับมาทายาให้แล้วกัน ”
ภรัณยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสอดส่องสายตาสำรวจไปรอบตัวที่ตนถอดของมีค่าวางไว้ ว่ามีชิ้นไหนหายไปบางหรือเปล่า ถึงจะถูกใจเนื้อสดใหม่ชิ้นนี้ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดีเพราะคนก่อนเขาก็เสียท่าเงินหายไปเกือบแสน โดยที่ตนไม่ได้เต็มใจให้ด้วยซ้ำ
“ นาฬิกา...โทรศัพท์...ไอแพด ครบ~ ”
ด้วยความโล่งใจเขาจึงหันกลับมายิ้มกับหนุ่มน้อยที่นอนหลับปุ๋ย ถ้าใครมาเห็นเขาในสภาพนี้คงจะคิดว่าบ้าแน่ๆ ที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว
ใช้เวลาไม่นานภรัณก็ชำระร่างกายแต่งตัวเตรียมไปทำงานด้วยชุดที่ดูสบายแต่แฝงไปด้วยราคาที่ไม่ธรรมดา เขาไม่ใช้คนรวยที่เห็นแก่ซื้อของแพงๆ สิ้นเปลืองมันคือรางวัลชีวิตที่คนเก่งสมควรจะได้
“ บัตรไหนดีนะ ? ”
ภรัณหรี่ตามองบัตรในกระเป๋าเงินตัวเองเพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้พกเงินสดจะใช้แต่บัตรเครดิตจ่ายหรือไม่ก็การโอนเพียงเท่านั้น
กึ่ก!
ชายหนุ่มวางบัตรไว้บนหัวเตียงอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวจะรบกวนการนอนของพ่อหนุ่มน้อยก่อนจะโน้มตังลงไปตักตวงความหอมจากพวงแก้มจนเต็มปอด
ฟรอดด~
“ หอมจริงๆ ”
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้ภรัณจรดริมฝีปากหยักประทาบลงบนแก้มนุ่มอีกครั้ง
ฟรอดด~
มันเหมือนมีแรงดึงดูดให้ทำแบบนั้นหรืออาจจะเป็นเพราะว่าเห่อของของใหม่
แบบนี้มีหวังคงได้อยู่กันยาวแน่ๆ ภรัณได้แต่นึกคิดในใจก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมเลื่อนผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมกายคนที่กำลังหลับสนิท
- ลานจอดรถ -
“ ทางนี้ครับคุณภรัณ ”
ชายหนุ่มคนขับรถชูมือขึ้นบอกตำแหน่งที่ตนยืนให้เจ้านายได้รับรู้ ไม่นานภรัณก็เดินมาถึงที่รถ
“ มานานหรือยัง ”
ภรันเอ่ยถามคนขับรถอย่างห่วงใย เกรงว่าจะรอเก้อเพราะตนแต่งตัวนาน
“ ไม่นานครับผมพึ่งมาก่อนหน้าคุณภีัณแปปเดียว ”
“ อือ งั้น ก็ดี ”
“ ไปร้านกันเลยไหมครับคุณนีลนัดตอนสิบโมงครึ่ง ”
“ เรื่องอะไร ? ”
ภรัณถามกับไปก่อนจะก้าวขาขึ้นรถ
“ ดูเครื่องประดับเป็นของขวัญให้แม่สามีครับ คุณผู้หญิงเขาอยากสไตส์เรียบรู้แต่ดูแพงไม่ทราบว่าคุณภรัณจะจัดเพรชประมานไหนให้เธอครับ ”
“ อืม... ”
ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกไปภรัณก็หันออกไปมองยังนอกกระจกรถก่อนจะคิดถึงแบบที่ลูกค้าต้องการ ทว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นก็ลอยเข้ามาในห้วงความคิด
มันเกิดอะไรกับใจของภรัณ...
“ ว่ายังไงครับคุณรัณ ”
เมื่อเห็นเจ้านายเงียบไปก็ไม่แปลกที่พี่คนขับรถจะถามย้ำอีกครั้งจนภรัณได้สติขึ้นมาว่าตัวเองจะต้องคิดเรื่องงานก่อน
“ เอาเป็นแหวนหยกล้อมเพรชแล้วกัน ”
ชายหนุ่มตอบไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมากัดเล็บเล่น ท่าทีแปลกๆ ทำเอาคนขับสงสัยปกติแล้วคุณภรัณไม่เคยอารมณ์ดีแบบนี้เลย สงสัยคงมีเรื่องอิ่มเอมใจอะ
“ หึ...แหมยิ้มแบบนี้มีเรื่องอะไรดีๆ หรอครับคุณรัณ ”
“ ก็...ดีนะ หึ ”
ภรัณพูดปนขำก่อนจะหันไปสนใจรถที่วิ่งผ่านไปมานอกหน้าต่างรถ วันนี้คงมีอะไรให้ทำมากมายหลายอย่างหวังว่าเด็กคนนี้คงไม่หนี เตลิดกับบ้านไปก่อนหรอกนะ
09:54
ติ้ง!
ติ้ง!
ติ้ง!
เปลือกตาสีไข่ขยับเปิดออกช้าๆ ขยับตัวไปมาอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว
“ ฮึกก..อืออ ”
ข้าวปุ้นครางร้องออกมาอย่างเผลอตัวเพราะแค่ขยับเพียงนิดความเจ็บปวดก็แล่นแปล๊บไปทั่วเรือนร่าง
ติ้ง!
ติ้ง!
ทว่า มีสิ่งนึงทำให้ร่างเล็กนอนต่อไม่ได้ก็ เพราะเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัทพ์ที่สั่นสะเทือนก่อกวนอยู่บนหัวเตียง ทำให้ข้าวปุ้นต้องลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ยัง สะลึมสะลือปวดเมื่อยไปทั้งตัวก็เพราะศึกหนักเมื่อคืนที่พึ่งเลิกยกไปประมานตี3กว่า เพราะตัวเองสลบไปตอนไหนก็ไม่รู้
“ อื้อ! ปวด ”
ดวงตากลมโตกระพริบถี่เพื่อปรับภาพโฟกัสให้ชัดขึ้นหลังตากตื่นมา ก่อนจะทำการกวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้องกว้าง
“ โห้..กว้างจัง ”
อย่างกับห้องในฝัน...
ข้าวปุ้นเงยหน้าขึ้นมองบนเพดานตาละห้อยผ่านศึกร้อนระอุเมื่อคืนมาได้ยังไงกัน มือน้อยๆ คอยจับบีบเคล้นตามตัวเพื่อไล่อาการปวดเมื่อยให้พอทุเลาลงบ้างแต่ดูเหมือนมันจะไม่เบาลงตามความคิด
ถึงการกระทำของคุณภรัณ จะไม่ได้รุนแรงอะไรแต่ก็กินเวลาไปไม่น้อย
“ ใครแชทมาแต่เช้า ? ”
คิ้วสวยขมวดชิดติดกัน มือบางจิ้มสัมผัสลงบนจอเพื่อเปิดดูกล่องข้อความว่าใครเป็นคนส่งมา
“ คุณภรัณ ”
เพียงแค่อ่านชื่อเขาก็พลันให้นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนใบหน้าก็เปล่งแดงขึ้นมาซะดื้อๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้าวปุ้นเองก็รู้สึกดีเพราะการกระทำของเขานั้นถนอม แต่กินนานไปหน่อย
“ ( ส่ายหน้า ) ไม่สิอย่าไปนึก ”
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้าวปุ้นเองก็รู้สึกดีถึงจะเป็นครั้งแรกก็ตาม เพราะเขาถนอมแต่กินนานไปหน่อยไม่น่าเชื่อว่าคนอายุ30 จะอึดทึกทนขนาดนี้
09:34
: ตื่นหรือยัง
: ตื่นแล้วตอบฉันด้วย
10:01
: ถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอฉันไม่ต้องตกใจไปนะ บัตรเครดิตวางไว้บนหัวเตียงอยากได้อะไรก็รูดเอา
: กินข้าวกินยาด้วยฉันสั่งให้คนเอามาส่งแล้วอยู่ข้างนอก
: วันนี้ก็ไม่ต้องไปเรียน โทรลาไปซะ
: อ่อ ฉันลืมบอกไปอีกอย่างไม่ว่าจะทำอะไรต้องรายงานฉันตลอด เข้าใจตรงกันนะ
10:10
อ่านแล้ว.....
พออ่านจบก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียดก่อนจะกดปิดโทรศัทพ์ ทำไมความรู้สึกเหมือนโดนตามคุมเลยนะ
“ โอ๊ะ ! นี่ไง ”
ข้าวปุ้นใช้มือควานหาบัตรเครดิตการ์ดตามที่ภรัณว่า
“ จำกัดวงเงินหรือเปล่านะ ”
ร่างบางลองคิดเล่นๆ แต่คนรวยอย่างคุณภรัณคงไม่ขี้งกหรอกมั้ง
“ สิบโมงยี่สิบสอง!!! ไม่ทันแล้ว ”
ข้าวปุ้นมองดูเวลาจำต้องเบิกตากว้างเพราะนี่มันจะครึ่งวันแล้วข้าวปุ้นมองดูเวลาจำต้องเบิกตากว้างเพราะนี่มันจะครึ่งวันแล้ว ใจจริงก็ไม่ค่อยอยากขาดสักเท่าไหร่เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็ต้องไปรับน้องกับคณะนิติ
“ ไปบ่ายได้ไหมนะ... ขี้เกียจอยู่อ่ะ ฮึกก ”
นั่งเล่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเบะปาก เพราะรู้สึกเจ็บที่ช่องทางหลังเป็นอย่างมาก แต่ก็ต้องพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นไปชำระร่างกาย และออกไปหาอะไรกินเพราะตอนนี้ท้องเริ่มร้องประท้วงใหญ่แล้ว พอจะลุกขึ้นเสียงโทรศัทพ์ก็ดังขึ้นมาอีกคราวนี้ไม่ใช่คุณภรัณแต่เป็นจูนเพื่อนสนิท
ตื้ดด~ ตื้ดด~
~#จูนเพื่อนรัก#~
นี่แหละคือสิ่งที่ข้าวปุ้นกังวลใจมากที่สุดว่าจะโกหกยังไงดีมือเจ้ากรรมก็ดันกดรับไปแล้ว
( : ไอ้ปุ้น!!!!! )
“ โอ็ยยยย ”
ขนาดยังไม่ได้เอาหูแนบไปกับโทรศัทพ์ยังดังทะลุออกมาขนาดนี้
( บทสนทนาในโทรศัพท์ )
: ว่ายังไงจูน
: แชทไม่อ่านหมายความว่าไง ?
: คือ..เรามัวแต่อ่านหนังสืออ่ะ
: หรอ? อ่านหนังสือหรือว่าโดนไอ้แก่นั่นอัดจนป่วยล่ะ
: ......
หัวใจเต้นตุบตับเมื่อโดนเพื่อนจับได้
: เมื่อวานกูเห็นมึงขึ้นรถคุณภรัณไป
: จูน กลับ กับบอสไปแล้วไม่ใช่หรอ
: เราลืมโทรศัทพ์ไว้ในห้อง เลยให้ไอ้บอสจอดลงตรงนั้น
: ......
: เราวกกลับมาเอา เห็นแกกำลังขึ้นรถไปกับเขา มีอะไรจะแก้ตัวไหมข้าวปุ้นแล้ว ยังจะมาโกหกเรากับไอ้บอสอีกนะ
: ฮึกกก ขอโทษ ได้ไหม
: เราว่าบอกชัดเจนแล้วนะว่าห้ามปิดบังกัน
: คือเรา....
: เขาสวบแกไปยัง
ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมา นี่จะต้องเล่าเรื่องแบบนี้ให้เพื่อนฟังจริงๆ หรอ
: อืม...ใช่
: อืมใช่คือได้ถูกไหม?
: ใช่..
: ใส่ถุงยางป้ะ ?
: ใส่นะเราเห็นเขาใส่
: โล่ง อกไปที ป้องกันก็ดีแล้ว
: เราเจ็บอ่ะจูน..แค่ปุ้นอยากไปเรียนตอนบ่ายเจอกันนะ
: คงจะได้เจออยู่หรอกอาจาร์ยยกคลาส ตอนบ่าย
: อ่าวแล้วจะทำไงดีอ่ะ...
: ก็กลับบ้านไปดิ ...หรือว่าตานั่นยื่นข้อตกลงอะไรกับแก แล้วเขาให้อะไรไปบ้าง
: ให้นะ...บัตรเครดิตใบนึงอ่ะ
: คนแก่ใจปล้ำอยู่นะ ใช้เลยเอาให้คุ้มขอเงินสดเขามาเก็บติดตัวไว้ด้วยนะปุ้น
: มันจะดีหรอจูน
: มันจะดีนะปุ้น
: งั้นเราจะลองดู
: เริ่ด เสียตัวไม่ใช่เรื่องผิดแต่ห้ามโกหกกันอีกนะเข้าใจไหม
: ( พยักหน้า ) * อื้อเข้าใจแล้วขอบคุณนะ
หลังวางสายจากจูนไปข้าวปุ้นก็ถือโอกาสย่างกายออกมานอกห้องเพื่อหาอะไรกินรองท้อง ตอนแรกว่าจะชำระร่างกายให้เรียบร้อยค่อยเดินออกมาแต่ในท้องมันเริ่มจะไม่ไหวแล้วเพราะไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืน
“ จะกินหมดไหมเนี่ย ”
บนโต๊ะมีแต่อาหารวางเรียงรายเต็มไปหมดไม่ว่าจะเป็นอาหารคาวหวานหรือผลไม้ก็เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง จนข้าวปุ้นเองก็ไม่รู้ว่าจะกินหมดไหม
ปึ่ก
มือบางจับลูกแอปเปิ้ลมากินเพียงหนึ่งลูกเพื่อรองท้องอีกมือนึงก็จัดแจงรินน้ำส้มใส่แก้ว สายตากวาดไปมาไม่รู้จะหยิบอะไรทานก่อนเพราะมันเยอะไปหมด
“ หืม..ขนมอร่อยอ่ะ ”
“ แต่เอ้ะไลน์ไปบอกเขาก่อนดีกว่า ”
ข้าวปุ้นคิดถึงคำที่ภรัณพูดว่าจะทำอะไรก็ต้องรายงานเขาตลอด
LIKE
: คุณภรัณครับตอนนี้ผมกำลังจะทานของที่คุณเตรียมให้
: ผมขอกินแอปเปิ้ลกับน้ำส้มนะ
ริมฝีปากบางเคี้ยวนุบหนับน่าเอ็นดููหยิบขนมเข้าปากทีละชิ้นสองชิ้น
LIKE
: คุณภรัณครับตอนนี้ปุ้นกำลังกิน บาวน์นี่กรอบนะ
พอทานไปได้สักพักก็คลายหิวได้เยอะ สายตาก็เอาแต่จ้องมองบัตรเครดิตที่ภรัณเอาไว้ให้แต่ก็ไม่รู้จะเอาไปรูดซื้ออะไรเป็นอย่างแรก
“ แล้วจะซื้ออะไรดีเนี่ย ”
ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะซื้อดีเพราะยังคิดไม่ออก ทว่า มันคงเป็นจำนวนเงินที่เยอะที่สุดเท่าที่เคยหามาได้ทั้งชีวิต
- ห้องน้ำ -
ไม่รู้ว่าวันนี้ต้องตกใจอีกกี่รอบห้องน้ำในห้องคุณภรัณกว้างใหญ่มากจนข้าวปุ้นไม่รู้จะอาบตรงไหน นอนในอ่าง หรือยืนอาบดี มันผิดกันกับห้องด้านล่าง
“ นั่นสิคุณภรัณบอกให้รายงาน ”
ข้าวปุ้นนึงขึ้นได้ดีที่หยิบโทรศัทพ์ติดเข้ามาในห้องน้ำด้วยไม่งั้นคงต้องเดินกลับออกไปเอาอีก
LIKE
11:09
: คุณภรัณครับปุ้นขอใช้ห้องน้ำนะครับ
มือบางวางโทรศัทพ์ไว้ข้างอ่างอาบน้ำก่อนจะถอดผ้าคลุมขุดอาบน้ำออก
ฟรึ่บบ!
ขาข้างซ้ายก้าวลงอ่างไปช้าๆ ตามด้วยขาอีกข้าง หน้าตาระรื่นยิ้มแย้มเหมือนเด็กตื่นของใหม่เพราะทั้งชีวิตไม่เคยนั่งอ่างอาบน้ำหรูๆ แบบนี้
“ อันนี้ใช้ได้ไหมนะ ”
มือบางเอื้อมมือไปหยิบขวดครีมอาบน้ำดูท่าว่าจะเป็นของคุณภรัณ
“ ขอใช้หน่อยแล้วกัน ”
ข้าวปุ้นบีบครีมอาบน้ำใส่มือก่อนจะละเลงไปทั่วผิวกายเข้าใจแล้วทำไมภรัณถึงมีกลิ่นกายหอมฟุ้งเวลาอยู่ใกล้ๆ
“ หลายตังค์น่าดู ”
ไม่พอข้าวปุ้นยังหยิบบาธบอมโยนใส่อ่างจนฟองโฟมล้นเต็มไปหมด
ติ้ง!!!
เสียงแจ้งเตือนโทรศัทพ์ดังขึ้นทำให้ข้าวปุ้นละสายตาจากการเล่นฟองในอ่างน้ำ
LIKE
11:09
: คุณภรัณครับปุ้นขอใช้ห้องน้ำนะครับ
อ่านแล้ว....
: ไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่องก็ได้ บอกเรื่องที่ควรบอกพอ
คำพูดของภรัณทำให้ข้าวปุ้นหน้าถอดสีก็เขาเป็นบอกเองว่าให้รายงานทุกอย่างตนก็ทำตามที่บอกแล้ว
11:09
: เข้าใจ แล้วครับ
: ทำอะไรอาบน้ำอยู่หรอ
: ครับ..ผมขอถามได้ไหมตอนนี้คุณภรัณทำอะไรอยู่
: รอลูกค้ามารับเพรช
: งั้นคงยุ่งแย่เลย
: จะเอาอะไร
@kp4687>>>>>ได้ส่งรูปภาพ>>>>
: ครีมอาบน้ำหอมมากเลยครับ
: ยั่ว? ฉัน
: ตรงไหน ครับ
: จงใจปั่นประสาทให้ฉันทำงานไม่ได้งั้นหรอ
อ่านแล้ว.....
: ล็อคห้องหรือเปล่า
: ล็อคแต่ข้างนอกครับแต่ห้องน้ำไม่ได้ล็อค
: เดี๋ยวฉันกลับไปถูหลังให้รอก่อน
#อะไรกันนตาแก่!!!!5555555
#ไรท์ยังไม่เสร็จธุระเลยค่าาามีเรื่องมากมายยอดทนรอหน่อยน๊าาาจะทยอยอัพให้จ้ะ😂
