บทที่ 7 บทที่ 6 สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง
ตลอดเวลาที่ลิษานั่งอยู่ตรงโซน VIP เธอก็เหลือบสายตาหันไปมองผู้ชายที่เคยรักมากที่สุดอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งทุกครั้งที่เธอหันไปมองเขาก็จะเจอสายตาดุดันจ้องมองอยู่เช่นกัน
"ฉันว่าเรากลับกันดีไหม"
ลิษาหันไปมองใบหน้าของเพื่อน ซึ่งมิวเห็นแบบนั้นก็รีบเหลือบสายตาหันไปมองโต๊ะ VIP อีกโต๊ะ และก็เห็นว่าสายตาของเขากำลังจ้องมองมาทางเพื่อนของเธออยู่ แทบจะกินเลือดกินเนื้ออยู่แล้ว
"กลับเถอะ ถ้ายังไม่กลับอีตาบ้านั่นได้กินเลือดกินเนื้อแกจนหมดตัวแน่ ดูจากสายตาแล้วน่าจะแค้นพอสมควรเลย"
"อือ กลับกันเถอะ"
"พวกพี่คะหนูลิษากลับบ้านก่อนนะ พี่บอลจะนั่งดื่มกับเพื่อนต่อหรือว่าจะกลับพร้อมกันคะ"
"หืม จะกลับกันแล้วเหรอ ถ้างั้นกลับพร้อมกันสิเดี๋ยวพี่ไปส่ง จะกลับกันเองได้ยังไงล่ะ"
บอลเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองเพื่อนทั้งสามคนที่ตอนนี้พยักหน้าเห็นด้วย
"งั้นกลับพร้อมกันเนี่ยแหละ แต่ว่าหาเวลาออกมาคุยกันอีกนะ พี่ชอบคุยกับน้องลิษาคนสวย"
"ว่าแต่ก่อนกลับพี่ขอไลน์ได้ไหม เอาไว้คุยกัน"
"พี่ขอด้วย!"
"พี่ขะ..."
"พอเลยพวกมึงทั้งสามคน เอาเป็นว่าเดี๋ยวกูสร้างไลน์กลุ่มแล้วดึงพวกมึงเข้าก็แล้วกัน"
"บอลเพื่อนรัก กูรักมึงว่ะ"
"กูก็รักมึงมากเลยขอจุ๊บที"
"ขยะแขยงไสหัวไปเดี๋ยวนี้พวกมึง"
บอลทำท่าทางขนลุกขนพอง ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากนั้นก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน ลิษาและมิวเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมาก่อนจะส่ายหน้ายิ้ม ๆ เอาจริงพวกพี่ทั้งสามคนคุยสนุกมากเลยนะ ถึงจะรุกแรงไปหน่อยก็เถอะ
"ขอบคุณพวกพี่มากเลยนะคะสำหรับวันนี้ ลิษาสนุกมากเลยค่ะ"
"เอาไว้เจอกันนะคะคนสวย"
"ค่ะ"
เธอยกมือไหว้พวกพี่ทั้งสามคนก่อนจะเดินตามมิวออกไปข้างนอก ระหว่างที่รอพี่บอลกำลังชำระเงินอยู่ เธอเหลือบสายตาหันไปมองหมอวินท์อีกครั้ง ก่อนจะตัดใจเบือนหน้าหนี แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที
"แกโอเคไหมเนี่ย สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ ยังอาลัยอาวรณ์เขาอยู่ล่ะสิ"
มิวถอนหายใจออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปกอดไหล่เพื่อนอย่างปลอบโยน รู้แหละว่ามันทำใจลำบากแต่สามปีที่ผ่านมา ทำใจไม่ได้สักนิดเลยหรือไง
"ตอนแรกคิดว่าตัวเองทำใจได้แล้วนะ แต่พอกลับมาเจอกันอีกที ฉันเพิ่งรู้เนี่ยแหละว่าทำใจไม่ได้เลย"
"เฮ้อ~ เอาจริงนะถ้าแกทำใจไม่ได้ก็กลับไปหาเขาดีไหม ไปเคลียร์กันให้เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องสามปีที่แล้ว อีกอย่างแกกับพี่เขามีลูกด้วยกันแล้วนะ ถ้าเกิดเขารู้ว่าแกแอบคลอดลูกของเขา คิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายหรือไง"
"แกก็รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงไม่บอก ถึงรู้เขาก็คงไม่สนใจหรอกมั้ง ช่างเถอะคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้วล่ะ ก็ดีเหมือนกัน เฮ้อ"
เธอเริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้ว อาจจะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ส่วนหนึ่งที่ทำให้ลิษายอมระบายความในใจออกมาบ้าง ก่อนหน้านี้เธอเก็บไว้ในใจเพียงคนเดียวไม่ยอมบอกใคร แม้กระทั่งคุณพ่อกับคุณแม่ของเธอยังไม่รู้เลยว่าพ่อของลูกเป็นใคร
"เอาเถอะพรุ่งนี้แกก็ต้องไปฝึกงานแล้ว เรื่องที่ทำให้เจ็บปวดแกต้องเอาออกจากสมองให้หมดนะ ไหนจะต้องพาลูกมาผ่าตัดที่โรงพยาบาลอีก แกยังมีสิ่งที่สำคัญมากมายต้องทำ เพราะฉะนั้นอย่าให้เรื่องพวกนี้มารบกวนจิตใจนะ"
"อื้ม สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันก็คือลูก ส่วนเรื่องอื่นฉันจะไม่คิดมากอีก"
"ดีแล้ว พี่บอลมาแล้วงั้นเรากลับกันเถอะ"
"อือ"
เธอส่งยิ้มให้กับเพื่อนก่อนจะพากันเดินออกไปจากตรงนั้น ซึ่งในระหว่างที่เธอกำลังเดินออกไปหมอวินท์ก็มองตามไปด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์เป็นอย่างมาก เพื่อนของเขาทั้งสองคนที่นั่งอยู่เห็นสายตาคู่นั้นก็หันมามองสบตากันก่อนจะถอนหายใจออกมา
"เฮ้อ... ตัดใจไม่ได้นี่เอง"
"ช่วยไม่ได้แฮะ ผ่านมาตั้งสามปีแล้วยังอาลัยอาวรณ์แบบนี้ ดูท่าทางจะรักมากพอสมควรเลยล่ะ"
"อันนี้ไม่ได้เรียกว่ารักพอสมควรแล้ว เขาเรียกว่ารักจนโงหัวไม่ขึ้น"
"เฮ้อ~"
หมอวินท์มองตามหญิงสาวไปก่อนจะกำมือแน่นด้วยความรู้สึกอธิบายออกมาไม่ถูก เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกยังไง ยังรักและอาลัยอาวรณ์อยู่หรือว่าแค้นกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้เมื่อสามปีที่แล้ว
และไม่รู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกหรืออะไรที่ทำให้เขากับเธอได้บังเอิญกลับมาเจอกันอีกครั้ง แถมพรุ่งนี้เธอจะต้องเข้าไปฝึกงานที่โรงพยาบาลของเขาในฐานะผู้ช่วยของเลขาท่านประธาน
"หึ... ไหน ๆ โชคชะตาก็นำพาเรากลับมาเจอกันอีกครั้งแล้ว คราวนี้ฉันจะจัดการให้สาสมเลย ลิษา..."
และเมื่อลิสาเดินทางมาถึงที่คอนโด เธอก็เดินลงไปจากรถก่อนจะโบกไปโบกมือให้กับพี่บอลแล้วก็เพื่อนรักที่นั่งอยู่บนรถทั้งสองคน
"ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับวันนี้ เอาไว้เรานัดเจอกันนะคะ ลิษาขอเลี้ยงข้าวพี่บอลด้วยนะ"
"โอเคอยากเจอกันเมื่อไหร่ก็นัดมา เราก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ พรุ่งนี้ก็ไปฝึกงานแล้วถ้ามีอะไรขาดเหลือก็ทักหามิวได้นะ ถ้าช่วยอะไรได้พี่ก็จะช่วย"
"แกอย่าคิดมากนะ ถ้าเกิดอยู่คนเดียวไม่ได้ก็ไปนอนที่บ้านพี่บอลก็แล้วกัน ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนแกเองตกลงไหม"
มิวกุมมือเพื่อนรักเอาไว้ก่อนจะลูบไปมาด้วยความอ่อนโยน เธอเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ลิษามี เพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องแล้วเธอดรอปเรียนไป เพื่อนคนอื่นก็หนีหายออกไปจากเธอ เพราะคิดว่าลิษาท้องในช่วงวัยเรียน หญิงสาวกลายเป็นผู้หญิงใจง่ายถูกเสี่ยเลี้ยงจนท้องป่อง แต่ลิษาก็ไม่เคยคิดจะแก้ตัวปล่อยให้คนอื่นเข้าใจแบบนั้น เลือกที่จะตัดเพื่อนทุกคนออกจากชีวิตและเหลือเพียงคนเดียวคือมิว ซึ่งเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
"ขอบใจแกมากเลยนะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกตอนนี้โอเคดีแล้ว ขับรถดี ๆ นะคะ เอาไว้วันหยุดเรานัดเจอกันนะ"
"อื้ม โอเค เจอกัน"
เธอโบกมือให้กับทั้งสองคนก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าคอนโดไป พรุ่งนี้จะต้องเข้าไปรายงานตัวที่โรงพยาบาลอังคณานนท์ หน้าที่ของเธอตอนนี้ก็คือตั้งใจฝึกงานให้จบ แล้วก็พาเจ้าตัวเล็กผ่าตัดหัวใจให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ตอนนั้นชีวิตของเธอก็จะกลับมาสงบสุข ได้เรียนจบจากที่หวังและลูกชายทั้งสองคนก็แข็งแรงสุขภาพร่างกายดีขึ้น เพียงเท่านี้เธอก็จะมีความสุขมากที่สุดแล้ว...
