บทที่ 2 เด็กเลี้ยงแสนรักของมาเฟีย EP2
คีรินทร์มองใบหน้าหวานที่กำลังวิงวอนขอชีวิตน้องสาวด้วยแววตาว่างเปล่า เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มองดูผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกกดให้นั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้า เขาเคยเห็นคนมากมายคุกเข่าร้องขอชีวิต ร้องขอความเมตตาด้วยน้ำตาและความขลาดเขลา แต่ผู้หญิงคนนี้ต่างออกไป แม้ร่างกายจะสั่นเทาแต่ดวงตาคู่สวยนั้นกลับมีความมุ่งมั่นและดื้อรั้นอย่างประหลาด มันเป็นความดื้อรั้นที่ท้าทายอำนาจของเขา
“บนโลกนี้มีคนป่วยที่รอความตายอยู่นับล้านคน ทำไมฉันต้องสนใจชีวิตน้องสาวของเธอด้วย” น้ำเสียงของเขาไร้เยื่อใยราวกับมีดน้ำแข็งที่กรีดลงกลางใจ “ฉันเป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่มูลนิธิการกุศล การลงทุนที่ไม่มีผลกำไรตอบแทนคือความโง่เขลา ไคล์ โยนผู้หญิงคนนี้ออกไป และสั่งปลดพนักงานรักษาความปลอดภัยชั้นนี้ออกให้หมด”
“ฉันยอมทำทุกอย่าง” ปลายฟ้าตะโกนขึ้นมาสุดเสียง เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของการ์ดอย่างแรงจนหลุดพ้น ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้รองเท้าหนังราคาแพงของเขาแล้วก้มศีรษะลงจรดพื้น “ขอแค่คุณรักษาชีวิตปลายฝันไว้ ฉันจะทำงานใช้หนี้คุณไปตลอดชีวิต จะให้ฉันเป็นคนรับใช้ เป็นทาส หรือให้ไปตายแทนคุณฉันก็ยอม ขอแค่คุณเซ็นคำสั่งผ่าตัดให้น้องฉัน”
ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องพักจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ คีรินทร์ทอดสายตามองกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มที่ก้มต่ำอยู่แทบเท้า ความหยิ่งทะนงที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเธอตอนที่สบตากับเขาเมื่อครู่มันกระตุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขา คีรินทร์ไม่เคยเชื่อในความเสียสละที่ไร้ข้อกังขา เขาอยากรู้เหลือเกินว่าความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนนี้จะทนแรงบดขยี้ของเขาได้นานแค่ไหน
เขาโบกมือเป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องถอยออกไป ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าปลายฟ้า มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนแล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา แรงบีบที่ปลายคางเพิ่มมากขึ้นจนปลายฟ้ารู้สึกร้าวไปทั้งขากรรไกร แต่เธอก็ยังคงจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ไม่ยอมแพ้
“เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังต่อรองอยู่กับใคร” คีรินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นวิสกี้เป่ารดใบหน้าของเธอ “ฉันคือซาตานที่พร้อมจะสูบเลือดสูบเนื้อคนที่กล้ามาทำข้อตกลงด้วย คำว่าทำทุกอย่างของเธอ มันหมายถึงการมอบทั้งร่างกาย วิญญาณ และชีวิตของเธอให้อยู่ในกำมือของฉัน”
“ฉันรู้ค่ะ และฉันก็พร้อมที่จะทำสัญญากับซาตาน ถ้ามันจะทำให้น้องสาวฉันรอด” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไร้ความลังเล
มุมปากของคีรินทร์กระตุกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของปลายฟ้าเย็นเฉียบ เขาปล่อยมือจากใบหน้าของเธอแล้วยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาที่มองลงมาแปรเปลี่ยนจากความรำคาญเป็นความมาดร้ายที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาอันมืดมิด
“ไคล์ เตรียมสัญญา” เขาสั่งเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ “ฉันจะจ่ายค่ารักษาทั้งหมดให้เด็กที่ชื่อปลายฝัน แลกกับการที่ผู้หญิงคนนี้ต้องมาเป็น ‘เด็กเลี้ยง’ ของฉัน”
คำว่าเด็กเลี้ยงกระแทกเข้าที่หน้าของปลายฟ้าอย่างจัง มันคือสถานะที่น่าอัปยศอดสูและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่งจนไม่เหลือชิ้นดี เธอจะต้องกลายเป็นเพียงของเล่นระบายความใคร่และที่รองรับอารมณ์ของผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุด มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอ
‘ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ และมันก็ต่อลมหายใจให้ยัยฝันไม่ได้เหมือนกัน’
“ในสัญญานี้ระบุไว้ชัดเจนว่าเธอจะต้องย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของฉัน ตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งหมด ไม่มีสิทธิ์ติดต่อใครยกเว้นน้องสาวของเธอ” คีรินทร์รับแฟ้มเอกสารจากไคล์มาโยนลงบนพื้นตรงหน้าปลายฟ้า “เธอต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันทุกอย่าง ไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และไม่มีสิทธิ์มีชีวิตเป็นของตัวเองอีกต่อไป เธอจะเป็นแค่สัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งในบ้านของฉัน จนกว่าฉันจะเบื่อและเขี่ยเธอทิ้งไปเอง”
ปลายฟ้ามองกระดาษสีขาวที่ร่วงหล่นอยู่ตรงหน้า มันคือหนังสือสัญญาขายวิญญาณที่ไม่มีวันหันหลังกลับได้ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ให้รินไหลออกมาประจานความอ่อนแอ เธอหยิบปากกาที่กลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมาจรดปลายปากกาลงบนช่องลายเซ็นโดยไม่ต้องเสียเวลาอ่านรายละเอียดใดๆ
เส้นหมึกสีน้ำเงินตวัดลงบนแผ่นกระดาษอย่างหนักแน่นและเด็ดขาด เมื่อเซ็นเสร็จเธอก็เงยหน้าขึ้นมองคีรินทร์พร้อมกับรอยยิ้มที่ฝืนทนที่สุดในชีวิต มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความขมขื่นแต่ก็เต็มไปด้วยความโล่งใจที่ชีวิตของน้องสาวได้รับการต่ออายุออกไป
“ฉันเซ็นแล้ว หวังว่าคุณจะรักษาคำพูด สั่งทีมแพทย์ที่ดีที่สุดไปรักษาน้องสาวของฉันเดี๋ยวนี้” เธอเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับดันแฟ้มเอกสารกลับไปหาเขา
