บทที่ 5 เด็กเลี้ยงแสนรักของมาเฟีย EP5
ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานโดยไม่สนใจผู้หญิงที่ยืนอยู่กลางห้องอีก ปลายฟ้าลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการจองจำที่ไม่มีวันสิ้นสุด หญิงสาวย่อตัวลงนั่งบนพื้น ค่อยๆ ใช้มือเปล่าเก็บเศษแก้วคริสตัลที่แตกกระจายทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง ความแหลมคมของมันบาดปลายนิ้วจนหยดเลือดสีสดซึมออกมาผสมกับคราบไวน์แดง แต่เธอก็ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว
คีรินทร์ลอบมองภาพนั้นผ่านหางตา เขาเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากปลายนิ้วเล็กๆ นั่น แต่ความดื้อรั้นที่ไม่ยอมแพ้ของเธอกลับทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด ดอกไม้เหล็กดอกนี้ช่างแข็งแกร่งและน่าบดขยี้ให้แหลกคามือในเวลาเดียวกัน เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นว่าดอกไม้ดอกนี้จะทนรับไฟปรารถนาและบททดสอบอันโหดร้ายของเขาได้นานแค่ไหนก่อนที่มันจะร่วงโรยและยอมศิโรราบแทบเท้าเขาอย่างสมบูรณ์
...................
ตอนที่ 3 บทเรียนแรก
ความเงียบในห้องนอนกว้างขวางไม่ได้ช่วยให้ความหวาดหวั่นในใจของปลายฟ้าลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนไหมทอละเอียดสีเทาเข้ม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาของเธอให้ดูโดดเดี่ยวและอ้างว้างท่ามกลางความหรูหราที่จอมปลอม ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางที่ถูกพันด้วยพลาสเตอร์ยาอย่างลวกๆ ยังคงปวดหนึบจากบาดแผลของเศษแก้วบาด แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกบีบรัดในช่องท้องเมื่อนึกถึงคำพูดประกาศิตของคีรินทร์ที่ทิ้งท้ายเอาไว้
‘เตรียมรับมือกับหน้าที่ที่แท้จริงในคืนนี้’
เสียงลูกบิดประตูที่ดังคลิกทำลายความเงียบงันลงอย่างเฉียบพลัน ปลายฟ้าสะดุ้งสุดตัวและรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนตรงข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นหอมเย็นเยียบของน้ำหอมผู้ชายที่ผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้จางๆ เขาสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำสนิทที่ผูกปมหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักรูปงูที่พาดผ่านลาดไหล่ลงมา เส้นผมสีเข้มที่เปียกชื้นจากการอาบน้ำถูกเสยไปด้านหลังอย่างลวกๆ ทว่ากลับขับเน้นใบหน้าหล่อเหลาให้ดูอันตรายและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ
ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองผู้หญิงร่างเล็กที่ยืนเกร็งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเตียง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มที่อ่านไม่ออก ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาปลดนาฬิกาเรือนหรูออกจากข้อมือแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบแผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องเข้าไปในโสตประสาทของปลายฟ้าราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ลานประหาร
“ฉันจำไม่ได้ว่าสั่งให้เธอยืนเป็นรูปปั้นประดับห้อง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้หันกลับมามอง “หน้าที่ของเด็กเลี้ยงคือการปรนนิบัติ ไม่ใช่รอให้เจ้านายเป็นฝ่ายเข้าหา หรือว่าเธออยากให้ฉันสอนตั้งแต่พื้นฐานว่าผู้หญิงบนเตียงเขาต้องทำตัวกันอย่างไร”
ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปหาแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างเชื่องช้า มือบางยื่นออกไปแตะลงบนปมเชือกเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาด้วยความประหม่า แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ออกแรงดึง มือหนาของคีรินทร์ก็พลิกกลับมาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่นจนหญิงสาวนิ่วหน้า
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีรัตติกาลจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริก เขากดสายตามองปลายนิ้วที่ถูกพันด้วยพลาสเตอร์ยาสีเนื้อของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะออกแรงรั้งข้อมือบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดนอนผ้าซาตินที่สาวใช้เตรียมไว้ให้เธอจนปลายฟ้ารู้สึกเหมือนผิวหนังกำลังถูกหลอมละลาย
“ฉันเกลียดการฝืนใจ” คีรินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดพวงแก้มใส “แววตาของเธอตอนนี้เหมือนคนที่กำลังถูกบังคับให้เดินเข้าโรงฆ่าสัตว์ ถ้าเธอคิดจะใช้ความน่าสงสารมาเรียกร้องความเห็นใจจากฉัน เธอคิดผิดมหันต์ เพราะฉันจะยิ่งขยี้ความอวดดีของเธอให้แหลกคามือ”
“ฉันไม่ได้ฝืนใจค่ะ” ปลายฟ้าเชิดหน้าขึ้นตอบแม้ริมฝีปากจะสั่นระริก “ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดี และฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ ขอแค่คุณรักษาสัญญาเรื่องปลายฝันก็พอ”
“ดี” ซาตานหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอมีค่าพอที่จะแลกกับเงินมหาศาลที่ฉันจ่ายไป ถอดชุดของเธอออกซะปลายฟ้า แล้วทำให้ฉันพอใจ”
คำสั่งที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความปรานีตีแสกหน้าปลายฟ้าอย่างจัง ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงที่พยายามรักษาไว้ถูกฉีกทึ้งด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่เธอพยายามกระพริบตาไล่มันกลับคืนไป มือบางที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นแตะที่กระดุมเม็ดบนสุดของชุดนอนผ้าซาติน
คีรินทร์ยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาตั้งใจใช้ความกดดันทางจิตใจบีบคั้นให้เธอแตกสลาย เขาอยากเห็นหยาดน้ำตา อยากได้ยินเสียงร้องขอความเมตตาเหมือนที่ผู้หญิงทุกคนเคยทำ แต่ปลายฟ้ากลับทำให้เขาประหลาดใจอีกครั้ง
