บทที่ 7 เด็กเลี้ยงแสนรักของมาเฟีย EP7
ตอนที่ 4 เปลวไฟในดวงตา
แผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของฟูกนอนตามแรงกดทับของร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับอยู่เบื้องบน น้ำหนักตัวของคีรินทร์ไม่ได้โถมทับลงมาทั้งหมด ทว่ารังสีความคุกคามและไอร้อนจากเรือนกายแกร่งกลับแผ่ซ่านจนปลายฟ้าแทบหลอมละลาย ริมฝีปากหยักลึกจดจ่ออยู่เพียงคืบ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มที่แดงจัด มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างค่อยๆ เลื่อนไล้จากเอวคอดกิ่วขึ้นมาตามแนวสีข้าง สัมผัสหยาบกร้านของปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มทะลุผ่านผ้าลูกไม้เนื้อบางเบาสร้างความซาบซ่านจนร่างบอบบางสั่นสะท้าน
ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจ้องมองมัจจุราชที่กำลังจะกลืนกินเธอ ปลายฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอรับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ร่างกายของเธอไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง แต่แววตาของเธอกลับยังคงดื้อรั้นและปราศจากการยอมศิโรราบ หญิงสาวเกร็งตัวรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นด้วยความอดทนราวกับรูปปั้นที่ไร้ความรู้สึก
คีรินทร์หยุดการเคลื่อนไหวของฝ่ามือ เขากดสายตามองใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย่อหยิ่ง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นรัวแรงอยู่ใต้แผงอกของเขา ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นชนกัน เขาสูดกลิ่นหอมกรุ่นจากซอกคอขาวเนียนอีกครั้งก่อนจะผละออกช้าๆ
“เธอเกร็งจนตัวแข็งไปหมดแล้วสาวน้อย” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คีรินทร์คลายมือที่รวบข้อมือของเธอออกแล้วยันกายลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง “ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันเกลียดการฝืนใจ และฉันก็ไม่นิยมเสพสมกับคนที่นอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ด้วย”
ปลายฟ้ารีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างที่เหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้เอาไว้แน่น เธอหอบหายใจถี่กระชั้น มองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความสับสนระคนโล่งอก
คีรินทร์หันหน้ากลับมามองเธอ มุมปากของเขากระตุกยิ้มร้ายกาจ แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความท้าทายอย่างเปิดเผย
“เก็บซ่อนความหยิ่งทะนงของเธอเอาไว้ให้ดีปลายฟ้า เพราะฉันจะรอ... รอจนกว่าร่างกายของเธอจะทรยศความตั้งใจของตัวเอง รอจนกว่าเธอจะเป็นฝ่ายร้องขอและอ้อนวอนให้ฉันสัมผัสเธอด้วยความเต็มใจ”
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาดึงกระชับปมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินตรงไปยังประตูห้อง
“คืนนี้ฉันจะปล่อยให้เธอได้นอนกอดศักดิ์ศรีของตัวเองไปก่อน พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวให้พร้อม ฉันมีงานให้เธอทำ”
สิ้นคำพูดนั้นร่างสูงก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ปลายฟ้านั่งตัวสั่นอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน หญิงสาวซบใบหน้าลงกับหัวเข่า ความรู้สึกสับสนปนเปตีรวนอยู่ในอก สัมผัสร้อนผ่าวของเขายังคงทิ้งร่องรอยไว้บนผิวเนื้อ เธอรู้ดีว่าสงครามจิตวิทยาครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้น และซาตานร้ายอย่างคีรินทร์ไม่มีวันรามือจนกว่าจะได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาตกกระทบพื้นพรม ปลายฟ้าถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตูจากสาวใช้ที่นำชุดเสื้อผ้ามาให้ เธอจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวและกางเกงสแลคสีดำที่ทางคฤหาสน์เตรียมไว้ให้ มันดูเรียบร้อยและทะมัดทะแมงราวกับชุดทำงานมากกว่าชุดของเด็กเลี้ยง เมื่อก้าวเท้าออกจากห้อง ไคล์ก็ยืนรออยู่หน้าประตูเพื่อนำทางเธอไปยังห้องทำงานของคีรินทร์
ภายในห้องทำงานที่กว้างขวาง คีรินทร์นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะไล่สายตาอ่านเอกสารกองโตตรงหน้า วันนี้เขาสวมสูทสีเทาเข้มเต็มยศซึ่งดูภูมิฐานและทรงอำนาจ แตกต่างจากชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยไฟปรารถนาเมื่อคืนนี้อย่างสิ้นเชิง
“นั่งลง” เขาเอ่ยคำสั่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
ปลายฟ้าเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างเงียบๆ เธอปรายตามองแฟ้มเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ มันเป็นเอกสารเกี่ยวกับโครงการก่อสร้างคาสิโนและโรงแรมคอมเพล็กซ์ครบวงจรแห่งใหม่ที่ชายแดน ซึ่งดูเหมือนจะมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้มาเฟียหนุ่มหงุดหงิด
“เมื่อคืนเธออวดเก่งไว้มากว่ายอมทำทุกอย่างเพื่อใช้หนี้” คีรินทร์โยนแฟ้มเอกสารปกดำเล่มหนาลงตรงหน้าเธอ เสียงกระทบโต๊ะดังจนปลายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย “ฉันกำลังมีปัญหากับสัญญาการร่วมทุนของมาเฟียฝั่งชายแดน พวกมันส่งร่างสัญญามาให้พิจารณา แต่ทีมกฎหมายของฉันพบว่ามีช่องโหว่บางอย่างที่หาคำตอบไม่ได้ ฉันอยากรู้ว่าเด็กมหาวิทยาลัยอย่างเธอจะมีปัญญาหาประโยชน์ให้ฉันได้บ้างไหม”
ปลายฟ้ามองแฟ้มเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าเรียบนิ่งของคีรินทร์ นี่คือการทดสอบ เขาต้องการเหยียบย่ำความมั่นใจของเธอและแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นเพียงของเล่นที่ไร้ค่าในโลกธุรกิจของเขา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารนั้นมาเปิดอ่านอย่างใจเย็น
ตัวอักษรมากมายและข้อกฎหมายที่ซับซ้อนปรากฏสู่สายตา ปลายฟ้าไม่ใช่เด็กเรียนกฎหมายโดยตรง แต่เธอเคยช่วยอาจารย์ที่ปรึกษาทำวิจัยเกี่ยวกับการจัดการความเสี่ยงทางธุรกิจและข้อตกลงการค้าระหว่างประเทศ หญิงสาวกวาดสายตาอ่านข้อความแต่ละบรรทัดอย่างละเอียด สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความเงียบปกคลุมห้องทำงานอยู่นานนับชั่วโมง มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงปากกาของคีรินทร์ที่จรดลงบนเอกสารอื่น
