บทที่ 42 บทที่ 42

“ไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ต้องมายิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเลย ผู้ชายน่ะแค่คลำดูไม่มีหางก็ได้หมดแหละ”

สุริยะยื่นมือมาลูบสะโพกกลมกลึง

“อื้ม...ไม่มีหางจริงๆ ด้วย นึกว่าดันไปรักของแปลก แบบที่มีหางน่ะ”

“อ๊าย...พี่ยะ อี๊...มาหาว่าเค้าเป็นหมาเหรอ”

“อ๊ะ อ๊ะ ยังไม่ได้พูดเลยสักคำนะ ขี้ตู่รับเองทำไม”

ในเวลาแบบนี้เขาและ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ