บทที่ 5 ข่าวที่ไม่อยากได้ยิน (3)
"เสียงอะไรครับ ดังไปถึงข้างนอก"
ขนาดเขาที่อยู่ข้างนอกยังได้ยิน มันไม่ใช่เรื่องปกติ นับประสาอะไรกับคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง และนี่คือสิ่งที่ทำให้ธามไทไม่พอใจเป็นอย่างมาก
จากสีหน้าของแต่ละคน บอกธามไทให้รู้ว่าต้องมีคนแสดงอิทธิฤทธิ์ขึ้นมาอีกจนได้
"พี่มีเรื่องจะคุยกับนายเพียงลำพังสองคน ออกไปคุยกันข้างนอกได้มั้ย"
เดินไปรั้งแขนของคนที่กำลังแปลงร่างเพื่อให้เดินตามออกไปข้างนอก สัมผัสได้ถึงแรงขัดขืนเล็ก ๆ
"เรื่องสำคัญ นายควรจะรู้เอาไว้"
เสียงเข่นรอดไรฟันออกแนวบังคับ ทำให้แทนไทยอมเดินตามออกไปแม้ไม่เต็มใจนัก ด้วยนิสัยส่วนตัว เขาไม่ชอบให้ใครมาบงการ
ที่ด้านนอก ทิ้งระยะห่างที่พอจะแน่ใจว่า เสียงสนทนาจะไม่
แว่วไปเข้าหูคนป่วย ธามไทผ่อนลมหายใจหนักหน่วง
"มีอะไรครับ"
แทนไททำหน้าสีหน้าเบื่อหน่าย บอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าอย่าคุยนาน
"นายก็รู้ใช่ไหมว่าก้อนเนื้อนั้นมันคือเนื้อร้าย"
"อือฮึ"
"แต่นายยังไม่รู้ คุณหมอบอกว่ามันไม่ใช่จุดกำเนิดของมะเร็ง แต่มันแพร่กระจายมาจากจุดอื่น ซึ่งตรงนี้คุณหมอกำลังหาว่ามันมาจากตรงไหน แต่ก็ยังไม่พบ ข่าวร้ายคือ...ต่อให้ทำคีโม ท่านก็อาจอยู่กับเราได้อีกไม่นาน"
".....!"
เป็นข่าวใหม่ที่ค่อนข้างกระแทกใจคนฟัง แทนไทยืนนิ่งขบกรามแน่น คำว่าอีกไม่นานทำให้เขาใจหายวาบ จริงอยู่ที่พูดใส่หน้าสองสาวไปแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะแช่งให้บิดาตายเร็วขึ้น
"นี่แหละ คือสิ่งที่นายควรรู้ จะได้...ทำตัวถูก ระวังในการแสดงออกต่อหน้าคุณพ่อมากกว่านี้"
"อีกไม่นาน...กี่ปี..."
"อาจจะหนึ่งปี หรือสองปี ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายและจิตใจของคนป่วย แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เราควรทำใจยอมรับกับความสูญเสียเอาไว้ด้วย"
มันเร็วเกินไป ในคราแรกตามความคิดของแทนไท การทำ
เคมีบำบัดคือการยับยั้งการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็ง และหลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับการปฏิบัติตัวของผู้ป่วย หลายคนอยู่ได้นานหลายปี เขาไม่คิดว่าปัญหาของบิดาจะใหญ่ขนาดนี้
"คุยกันเรื่องนั้นใช่ไหม"
เสียงผกามาศดังแทรก หล่อนเดินมาสมทบ สบตากับธามไท เป็นอันรู้กันว่าเรื่องสำคัญถูกถ่ายทอดไปถึงแทนไทแล้ว
"ก็ตามที่เสือบอก แม่เองก็ใจหายเหมือนกัน ไม่คิดว่าคุณหมอจะพูดกับเราตรง ๆ แบบนั้น"
ไม่มีอะไรที่ต้องคุยต่อ บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนแทนไทจะเดินแยกจากมาอย่างเงียบ ๆ เขาแค่ขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก ทบทวนว่าที่ผ่านมาทำอะไรอยู่ ผ่านมาหลายปีที่ไม่ได้คุยกับบิดา แต่การกลับมาเจอหน้ากันคราวนี้ โอกาสที่เขากับท่านจะได้พูดคุยกันก็ริบหรี่เหลือเกิน
++++++++
