บทที่ 6 วันพักผ่อนอันแสนสงบสุข (1)
Chapter 3
วันพักผ่อนอันแสนสงบสุข (1)
วันอาทิตย์จบลงอย่างรวดเร็ว ในยามเย็นก่อนทานมื้อค่ำ ภัคภัสสรเลือกที่จะอาบน้ำก่อนลงไปทานอาหารร่วมกับทุกคน ด้วยไม่อยากต้องทรมานกับอากาศที่แสนเหน็บหนาว ในจังหวะที่เดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมสภาพอยู่ในชุดคลุมที่ผูกไว้หลวม ๆ หูของหล่อนคล้ายได้ยินเสียงคนเคาะประตู
"ใครคะ?"
"ตะ ติ๋ม ติ๋มเองค่ะ"
เสียงฟังดูแปลก ๆ หากแต่หล่อนไม่ได้เฉลียวใจ จึงเดินไปเปิดประตู
นับว่าเป็นการตัดสินใจที่พลาดมหันต์ เมื่อหน้าห้องไม่ได้มีเพียงแค่แม่บ้านเสียแล้ว
".....!"
สัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลที่ดันบานประตูต้านเอาไว้ไม่ให้หล่อนปิด ด้านหลังแม่บ้านที่กำลังยืนหน้าซีดตัวสั่นปากสั่นอยู่นั้นไม่ใช่ใคร...แทนไท เพียงเท่านี้ ใจของหล่อนก็หล่นวูบไปกองที่ตาตุ่ม คิดไปพร้อมกัน เขาจะมาไม้ไหนอีก
"ขะ ขอโทษนะคะคุณปลายฝน"
ขนิษฐาสบตาเจ้านายสาวอย่างสำนึกผิด หน้าซีดๆ ตัวสั่นๆ
บอกภัคภัสสรให้รู้ว่าลูกจ้างสาวคนนี้ถูกบังคับขู่เข็ญมาอย่างแน่นอน
"จะไปไหนก็ไป หมดหน้าที่ของเธอแล้ว"
ไม่รอให้ทั้งสองได้สนทนากันมากกว่านี้ แทนไทก็เอ่ยปากไล่ และเมื่อเป็นอิสระ ขนิษฐาก็รีบวิ่งไปอย่างไวเพราะความกลัว หากแต่ต้องหยุดกลางคัน เมื่อมีเสียงเข้ม ๆ ดังตามหลัง
"แล้วก็อย่าปากพล่อยไปบอกคุณพ่อและคนอื่น ๆ ในบ้านล่ะ หากฉันรู้ว่าเธอสาระแน เธอตายแน่!"
ขนิษฐาพยักหน้าเร็ว ๆ เป็นอันรับรู้ ให้เขามั่นใจว่าหล่อนไม่มีทางปริปากบอกใครแน่นอน แม้กระทั่ง...ธามไท
ด้านภัคภัสสรพยายามที่จะปิดประตูห้อง หากแต่ก็ไม่อาจสู้แรงที่มีมากกว่าของแทนไทได้ ต่างฝ่ายต่างยื้อยุดกันไปมา ดูเหมือนว่าแทนไทจะได้เปรียบกว่าหลายขุม
"ออกไปนะ!"
"หุบปาก! ถ้าไม่อยากให้เสียงดังไปถึงห้องของคนป่วย"
เสียงตะคอกเข่นรอดไรฟัน แทนไทอาศัยความได้เปรียบเรื่องรูปร่างเบียดแทรกตัวเข้าไปด้านในได้สำเร็จ ก่อนปิดประตูตามหลังปิดกั้นอิสรภาพ แววตาเขาดูไม่น่าไว้วางใจ ด้วยความกลัว ภัคภัสสรจึงถอยกรูดไปยืนตั้งหลักให้ไกลจากเขามากที่สุด พยายามมองหาตัวช่วยที่พอจะหยิบฉวยยามคับขันได้
“พี่สิงห์เข้ามาทำอะไรในห้องของฝนคะ!"
แทนไทไม่ตอบ เขาเดินสำรวจไปทั่วห้องราวต้องการอะไร
บางอย่าง จนสายตาไปสะดุดถึงบางสิ่งที่วางกองรวมอยู่กับของใช้ส่วนตัวของภัคภัสสร
'บ้าจริง!’
ภัคภัสสรใจหายวาบ เมื่อรู้ทันว่าเขากำลังโฟกัสถึงสิ่งใด
แววตาคมกล้าเหลือบมองเจ้าของห้อง ก่อนกระตุกยิ้มหยัน เขาหยิบห่อสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ขึ้นมาในระดับสายตา ด้านภัคภัสสรอยากจะกระโดดเข้าตะครุบเจ้าสิ่งนั้นที่อยู่ในมือของเขา แล้วเขวี้ยงทิ้งไป...นั่นไม่ใช่ของหล่อน แค่ได้มาอย่างบังเอิญ
เขาหรี่ตามองคนที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนกระตุกยิ้มเยาะ
"คุณพ่อรู้ไหมนะ ที่ลูกสาวทำตัวแบบนี้"
"นั่นไม่ใช่..."
