บทที่ 7 วันพักผ่อนอันแสนสงบสุข (2)
"หึ ฉันไม่ใช่เด็กนะปลายฝน เธอกำลังจะบอกว่าไม่ใช่ของเธอ แค่พกถุงยางติดกระเป๋าไว้เป่าเล่นแก้เซ็ง อย่างนั้นสิ?”
"มีคนมาแจกที่หน้ามหาลัยฯ เขายัดใส่มือฝนมาก็เลยเก็บใส่กระเป๋า วันนี้ว่าจะเคลียร์ทิ้ง แต่พี่สิงห์ก็เข้ามาพอดี"
ให้อธิบายแทบตายเขาคงไม่เชื่อ ดูสีหน้าของเขาก็รู้ ภัคภัสสรทำใจไว้แล้ว แต่หล่อนก็ต้องแก้ต่างให้ตัวเอง เพราะนั่นไม่ใช่ของหล่อนจริง ๆ
"ไซส์สี่สิบเก้า หึ ไซส์เด็กน้อย ของแฟนเธอน่ะ...มันเล็กไปหน่อยนะปลายฝน หรือว่า...เธอชอบแบบนี้"
"ว่าคนอื่นน่ะ ดูตัวเองหรือยังคะ ก็คงจะไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก"
หล่อนสั่นสู้ ตอบโต้เขาทั้งที่ใจเต้นแรง...ได้ผล หล่อนเห็นประกายไฟในแววตาคู่นั้น เขากำลังโกรธที่ถูกหล่อนสวนกลับ
"ปากดีไปเถอะ ถ้าถึงวันที่ต้องซมซานออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอจะไม่กล้าปากดีอีกเลย"
แทนไทโยนมันไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินไปหยุดยืนที่ด้านหนึ่งของห้อง เขารูดม่านออกแล้วทอดสายตาไปยังด้านนอก ห้องนี้เห็นวิวภูเขาทอดยาว สวยมากทีเดียว
"แต่ต่อให้เธอจะมีผัวตั้งแต่ตอนเรียนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว แต่คราวหลังเก็บให้มิดชิดหน่อยก็ดี เผื่อพี่เสือของเธอมาเห็นแล้วจะน้ำลายฟูมปากเอาได้"
"ห้องนี้ไม่เคยมีใครมายุ่มย่าม พอพี่สิงห์มาถึงทุกอย่างก็ดูวุ่นวายไปหมด"
"ที่ฉันเข้ามาก็เพื่อจะมาขอร้องเธอดี ๆ ว่าให้ย้ายข้าวของไปอยู่ที่ห้องอื่นซะ ส่วนฉัน...จะมาอยู่ที่ห้องนี้แทนที่เธอ เคนะ"
ภัคภัสสรเอียงคอ คิ้วขมวดเข้าหากัน
“ทำไมคะ ทำไมต้องเป็นห้องนี้"
"ก็เพราะห้องนี้...วิวสวยดี...ฉันชอบภูเขา ห้องของฉันมองไม่เห็นภูเขา ฉันอยากได้ห้องนี้ ห้องที่วิวสวยที่สุด เข้าใจรึยัง"
'อะไรของเขา...' ขณะที่กำลังยืนงง แววตาคมกล้าก็ตวัดมองอย่างไม่เป็นมิตร...เป็นความชิงชังที่อัดแน่น หล่อนสัมผัสได้
"ที่จริง...ห้องนี้มันควรจะเป็นของฉันด้วยซ้ำ แต่เธอก็มายึดมันไป"
น้ำเสียงนั้นเจือความขมขื่น ย้ำเตือนถึงอดีตอันไม่น่าจดจำ
"ฝนไม่ได้ยึด..."
"อย่าแถ แถวบ้านฉันเรียกว่าหน้าด้าน!"
"ฝนไม่ได้เป็นคนเลือก แต่คุณพ่อให้ฝนมาอยู่ที่ห้องนี้"
'คุณพ่อๆๆๆๆ อะไร ๆ ก็คุณพ่อ'
ความเกลียดชังยิ่งสุมในใจแทนไท ยิ่งหล่อนแอบอ้างแบบนั้น เขายิ่งอยากยึดห้องนี้มาเป็นของตน และเขาต้องชนะ ภัคภัสสรจะต้องระเห็จไปอยู่ห้องอื่นแทน
"เอาเป็นว่า ถ้าไม่อยากมีปัญหา ไม่อยากให้คุณพ่อตายไว เธอควรจะรีบย้ายออกไปจากห้องนี้ ฉันให้เวลาเธอเก็บของหนึ่งวัน นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่คือการอ้อนวอนขอร้องกันดี ๆ หวังว่าเธอคงเข้าใจ"
ไม่พูดเปล่า เขาทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง นอนหงายเอาแขนหนุนหัวอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่เจ้าของเตียงได้แต่ยืนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ตกใจก็ตกใจ โกรธก็โกรธ ไม่คิดว่าแทนไทจะตามราวีไม่เลิกราเช่นนี้
"ลุกขึ้นมาจากเตียงของฝนเดี๋ยวนี้นะ พี่สิงห์ไม่สิทธิ์ทำอะไรแบบนี้!"
"หากเธอไม่ยอมย้าย ฉันก็จะให้คนมาเก็บของออกไปให้หมด จะไปดี ๆ รึต้องให้ใช้กำลัง"
"ถ้าไม่ลุก เราได้เห็นดีกันแน่!"
เสียงขู่ฟ่อหน้าตึง เรียกเสียงหัวเราะให้เล็ดลอดผ่านริมฝีปากร้ายกาจ
"ทำไมฮึ เธอมีปัญญาทำอะไรฉันได้ เอาสิ เอาเลย ทำเลยสิปลายฝน"
เขาท้าทายด้วยน้ำเสียงยียวน ภัคภัสสรยืนนิ่งเม้มปากแน่น หล่อนเองก็โกรธเป็น เมื่อเขาท้าทาย ร่างสมส่วนจึงหันหลังเดินลิ่วไปยังห้องน้ำ สักพักจึงกลับออกมา พร้อมอะไรบางอย่างในมือ
"ไม่ลุกใช่มั้ย!"
มาพร้อมกับน้ำในถังถูกสาดซัดใส่ร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงจนเปียกชุ่ม แทนไทกระโดดผางอย่างตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าบ้าบิ่นจบชีวิตตัวเอง
"ปลายฝน!"
"ออกไป!"
"ฉันไม่ใช่หมานะปลายฝน ทำเหมือนห้ามหมากัดกันไปได้!"
ร่างสูงปราดเข้ามาใกล้คนที่ยืนสั่นสู้ ก่อนถังน้ำในมือจะถูกเขากระชากออกอย่างแรง มันถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไร้ทิศทางจนกลิ้งข้าวเม่า พร้อมทั้งเขายังยืนขวางทางออกเอาไว้ หมดโอกาสหนีออกไปเรียกให้คนมาช่วยได้
"ฉันมาขอร้องดี ๆ เธออยากเจ็บตัวใช่มั้ย!"
สีหน้าและแววตาวาวโรจน์มาพร้อมเสียงเข่นรอดไรฟัน ทำให้ภัคภัสสรนึกกลัวจริง ๆ ส่วนลึกร้องบอก คราวนี้หล่อนกลัวจริงจัง ในอดีตเขาเคยคิดจะฆ่าหล่อนมาแล้ว ทำไมคราวนี้เขาจะทำอีกไม่ได้
