บทที่ 88 จอมใจจอมโจร (8)

เอกภพมองใบหน้าหวานด้วยความเสียดาย​ เขาต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากกับการทนรอไปอีกหลายวัน...คิดปลอบใจตัวเองว่ารออีกหน่อยคงไม่ตาย​ ไหน​ ๆ​ ก็รอมาแล้วตั้งหลายปี

เสียงปิดประตูเบา​ ๆ​ ทำให้นันท์ภัสสรลืมตาโพลง...เขาไปแล้ว...หล่อนถอนหายใจโล่งอกแล้วผลุนผลันลุกนั่ง​ มองคราบสีแดงคล้ำบนที่นอนแล้วหัวเราะออกมา

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ