บทที่ 9 รักต้องห้าม (1)
Chapter 4
รักต้องห้าม (1)
“อะ อูยยย…"
เพียงสำลีชุบยาแตะลงบนรอยแผลที่แตก แทนไทก็สะดุ้งเพราะความเจ็บแสบที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด แววตาขุ่นเคืองตวัดมองคนที่ทำให้เขาเจ็บซ้ำซ้อนอย่างเอาเรื่อง...เฟื่องลดา พยาบาลภาคดึกที่มาเปลี่ยนมือกับอีกคนที่กลับบ้านไปแล้ว
ฝั่งตรงข้ามคือธามไท เขายืนกอดอกพิงผนังดูอยู่ห่าง ๆ แม้จะเห็นน้องชายโดนเล่นงานซะอ่วมอรทัย แต่ถ้าให้พูดความจริง เขาไม่นึกสงสารเลยสักนิด สภาพของภัคภัสสรยามวิ่งมาฟ้องยังคงติดตา...ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว สุภาษิตนี้ยังคงใช้ได้เสมอ
"ถ้าเธอทำฉันเจ็บอีกทีละก็ ฉันจะไล่เธอไปรับจ๊อบที่อื่น ไม่ต้องมาที่นี่แล้ว!"
"อยู่นิ่ง ๆ สิคะ อยู่เฉย ๆ ทำใจให้สบาย เฟื่องจะดูแลคุณสิงห์เอง"
เสียงหวาน ๆ มาพร้อมกับการที่เจ้าหล่อนขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น...ใกล้เสียจนกลิ่นกายหอม ๆ ลอยมาแตะจมูกคนเจ็บ หล่อนคงคิดว่านั่นจะทำให้ผู้ชายหลงใหลจนติดกับดัก แต่ไม่ใช่เขา เขาขอแหกความน่าจะเป็นทั้งหมด เพราะจะว่าไปแล้ว เขาไม่ได้อดอยากขาดผู้หญิงขนาดจะหน้ามืดใส่ทุกคน
"เจ็บนิดเดียวนะคะ"
เฟื่องลดาทำเหมือนแทนไทเป็นเด็กชายแทนไทที่ต้องใช้เล่ห์ล่อหลอกให้อยู่นิ่ง ๆ ขณะที่กำลังทายาให้ทั่วรอยแผล หล่อนต้องชะงักเมื่อเขาโวยวายฉุนเฉียว
"นี่! ช่วยเอานมของเธอออกไปจากหน้าฉันได้มั้ย มันอึดอัดหายใจจะไม่ออกอยู่แล้ว!"
คนเจ็บใช้ขายันกับพื้นแล้วไถลเก้าอี้ให้ถอยห่างจากเฟื่องลดา แล้วโบกไม้โบกมือทำเหมือนไล่แมลงหวี่แมลงวัน...การที่เขาโพล่งออกมาต่อหน้าธามไท ทำให้สีหน้าของพยาบาลสาวถึงกับเจื่อนลงไปด้วยความอับอาย
'ปากหมาชะมัด ก่อนไปอยู่เมกาปากหมาแบบนี้มั้ยเนี่ย'
หล่อนได้แต่คิดในใจแล้วก็ช่างแม่ง...แผลติดเชื้อเลือดไม่หยุดไหลก็ช่างหัวแทนไท ตอนนี้หน้าที่ของหล่อนจบแล้ว
"เสร็จแล้วใช่มั้ยเฟื่อง"
ธามไทเดินเข้ามาชะโงกมองไปบนหัวน้องชาย เมื่อเห็นพยาบาลเก็บอุปกรณ์ทำแผล
"ค่ะ แผลไม่ใหญ่มาก ไม่ต้องปิด ไม่ต้องเย็บ แต่เพื่อความสบายใจ จะไปโรงพยาบาลเพื่อเอ็กซเรย์ดูก็ได้นะคะ"
"อืม...ขอบใจนะ"
ธามไทพยักพเยิดให้เฟื่องลดาออกไปก่อน ตอนนี้เขาอยากอยู่เพียงลำพังกับน้องชาย
"จริง ๆ น่าจะแตกมากกว่านี้ แค่นี้ยังน้อยไป"
เสียงกระแนะกระแหนที่ลอยมาตามลม แทนไทพยายามไม่ใส่ใจ เวลานี้เขาไม่มีอารมณ์มานั่งทะเลาะกับใครทั้งนั้น
หากไม่เห็นใจน้องชายที่แย่งกันมาเกิด ก็อย่าซ้ำเติม เขาแค่คิดแต่ขี้เกียจพูดออกไป
"นายจะไปเอ็กซเรย์ที่โรงบาลมั้ย เผื่อกระทบกระเทือนทั้งหัวล่างและหัวบน"
แทนไทตวัดมองคนพูด เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าปิดปากขำ เขากำลังถูกเยาะเย้ยจากพี่ชายแท้ ๆ คิดอย่างแค้นเคืองที่ยามนี้เขาเหมือนหมาหัวเน่าผู้โดดเดี่ยวเดียวดายในบ้านหลังนี้
หากเขาว่ายน้ำเร็วกว่านี้อีกสักนิด ก็คงจะได้เข้าเส้นชัยก่อนธามไท หากเป็นเช่นนั้น อีกฝ่ายไม่ได้มายืนว่าเขาปาว ๆ อยู่เช่นนี้แน่ ก็แค่ให้เกียรติที่พี่ชายชิงออกมาก่อนแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง
"หากไม่อยากให้เกิดเรื่องอีก ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่ อย่าไประรานปลายฝนอีก"
"สุดท้ายพี่ก็เข้าข้างยัยเด็กเก็บมาเลี้ยง หึ เข้าข้างจนน่าแปลกใจ สรุปมันมีอะไรมากกว่านี้มั้ย"
คนพาลหาเรื่องมาทะเลาะจนได้ จนธามไทถึงกับส่ายหัวออกมาด้วยหมดคำที่จะตอบโต้
"พูดกับหมามันยังเข้าใจ แต่พูดกับนายบอกตรง ๆ ฉันเหนื่อยใจว่ะ"
ก่อนที่จะบานปลายใหญ่โต ธามไทถอนหายใจแรง ๆ ใส่หน้าคนที่ไม่คิดจะสำนึกผิด ชายหนุ่มเดินหนีออกไปเพื่อแยกไปอยู่คนละมุม ปล่อยให้แทนไทนั่งจมจ่อมอยู่ที่เดิม เมื่ออยู่กับตัวเอง เขาหวังว่าน้องชายจะคิดอะไรได้บ้าง
