บทที่ 95 ความจริงที่ซ่อนเร้น (2)

ยามนี้เอกภพเหมือนหมาจนตรอก เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป จึงหัวเราะออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

“แกควรรู้เอาไว้ ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ แกมันก็แค่ลูกที่เก็บมาเลี้ยง ไอ้เด็กกำพร้า พ่อแม่ไม่รัก!”

“หยุด! หยุดพล่ามได้แล้ว!”

ผกามาศตะคอกออกมาเสียงดัง หล่อนยืนกำมือแน่น บดกรามจนเป็นสันนู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ