บทที่ 20 เจ้าถิ่น...

“พี่ปุ้น…”

ปุณยวีร์ครางชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงสลัวรางแต่เธอก็มั่นใจว่าเจ้าของเงาร่างตรงหน้านั้นเป็นเขา… วิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ คนดีที่หนึ่ง ตั้งแต่แรกพบของเธอ

“ครับ พี่เอง ตกใจมากรึเปล่า พี่ขอโทษ” ภควัตบอกเสียงอ่อน ร่างสูงโปร่งของเขายืนอยู่ตรงหน้าห่างออกไปไม่ถึงวา เธอจึงเห็นกระแส...