บทที่ 66 สายนางมาร

“ถึงนิสัยจาม่ายค่อยดี แต่ปุ่นก็รู้กาลเทศะน้า”

เสียงอ้อแอ้ของคนที่เงียบไปนานหลังจากได้ที่นั่งเหมาะเจาะจนชินพัตต์หลงนึกว่าหลับไปแล้วดังขึ้นอีกครั้ง และเพราะร่องรอยแปลกๆ ที่เจือมากับน้ำเสียงทำให้เขาอดไม่ได้ต้องเหลือบมองไปยังเบาะที่นั่งด้านข้าง

ร่างเล็กที่จับจองอยู่บนนั้นเอนอิงศีรษะเข้ากับกระจกข้างร...