บทที่ 71 ญาติๆ ส่งเสียงประท้วง

“พอเถอะโย อย่ามีเรื่องเลย เรากลับกันเถอะ” อรพินท์ปรามพลางรั้งมือเพื่อนเอาไว้

“ไม่! ฉันไม่ยอมให้ใครด่าฟรีๆ หรอก”

“โย... แค่นี้พวกเขาก็มองเราแย่พออยู่แล้ว เลิกแล้วต่อกันไปเถอะ ไม่มีประโยชน์หรอก” คราวนี้อรพินท์ขอร้องทั้งน้ำตา ซึ่งมันก็ได้ผล แม้โยษิตาจะยังกระฟัดกระเฟียดอยู่บ้างแต่สรุปสุดท้ายเธอก็ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ