บทที่ 92 ถึงคิวของความสุขเสียที...

บางทีปุณยวีร์ก็อดคิดไม่ได้ว่าคงเป็นเพราะช่วงเบญจเพสชีวิตของเธอเป็นปกติสุขมากจนเกินไป โชคชะตาถึงได้เอาคืนส่งมรสุมลูกใหญ่พัดกระหน่ำเข้ามาจนชีวิตของเธอซวนเซจะล้มแหล่มิล้มแหล่เช่นนี้ หวังก็แต่ว่าจากนี้ไปอะไรๆ มันจะค่อยๆ ดีขึ้น

หากก็ได้เพียงแค่หวังนั่นแหละ เพราะไม่ถึงสัปดาห์หลังจากนั้นสมาร์ตโฟนของเธอ...