บทที่ 98 พอกันแหละ

“คุณครับ คุณ”

เสียงเรียกใครก็ไม่รู้ดังขึ้นด้านหลัง ปุณยวีร์ชะงักเท้าที่กำลังเดินตรงไปที่ลานจอดรถของร้านอาหารแล้วหันไปมองเห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินเร็วๆ ตรงเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม

“เรียกฉันเหรอคะ” เลิกคิ้วถามพลางชี้นิ้วเข้าที่ตัวเอง

ชายหนุ่มแปลกหน้ายิ้มรับเขินๆ “ครับ”

“มีอะไรเหรอคะ”

“เอ่อ... คือว่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ