บทที่ 67 คุณไม่ได้เป็นแม่ที่รักลูกแค่คนเดียว

ทั้งอาชา และชยางกูรต่างก็อับอายที่แม่ของเขาทำตัวแบบนี้เดิมทีเขาไม่ได้ชวนแม่มาด้วยเพราะอย่างที่เขาเคยบอกไว้ว่าสำหรับตัวเขาแล้วแม่ของเขานั้นไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งแม่ของเขาทำตัวอย่างนี้อาชายิ่งรู้สึกว่าเขาอยากเอาตัวออกห่างจากแม่มากขึ้นเรื่อย ๆ

"คุณวัลย์อยู่เฉย ๆ กินข้าวไป"

ชยางกูรพูดด้วย...