บทที่ 101 ตอน.จะไม่ปล่อยมือเธอ/2

“ป่าน... ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉันไป”

ปรัชญ์ขยับเข้าไปแตะริมฝีปากบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน จุมพิตบนเปลือกตาทั้งสองข้าง บนแก้มนุ่ม และหยุดที่ริมฝีปากซีดเซียว บดเคล้าอย่างอ่อนหวาน จนเรียวปากเป็นสีแดงเรื่อขึ้น เขาละริมฝีปากออก แล้วยิ้มให้เธอ วาดแขนโอบกอดร่างนุ่มของเธอไว้ในอ้อมอก ราวกับอยากบอกให้เธอรู้ว่า ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ