บทที่ 22 ตอน แค่ห่วงใยไม่ใช่ความรัก/1

ปรัชญ์รู้สึกตัวตื่นอีกครั้งในช่วงสองทุ่ม เขาลืมตาขึ้นมองร่างงามในอ้อมแขน ลินินยังคงหลับตานิ่ง ทว่าสิ่งที่แตกต่างไปคือ ร่างนุ่มร้อนจัดใบหน้าแดงก่ำ เมื่อเอาหลังมือแตะบนหน้าผากก็ต้องนิ่วหน้า อุณหภูมิร่างกายของเธอสูง บ่งบอกว่าเธอมีไข้

“ยายผ้าป่าน...” เขาปลุกเธอ

“อื้อ... ปวดหัว ปวดไปหมด”

เธอครางตอบเสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ