บทที่ 32 ตอน หากจะร้าย ก็ร้ายให้พอ/1

“จำไว้ยายผ้าป่าน อย่ากัดฉันอีก ไม่อย่างนั้น ฉันจะกัดเธอให้จมเขี้ยว”

ปรัชญ์ละริมฝีปากออกหลังจากจูบเธอจนหนำใจ ผ่อนโทสะลงกว่าเดิม มองดูริมฝีปากแดงจัดที่เริ่มบวมเจ่อของเธออย่างสาสมใจ ก่อนจะจูบซับไปทั่วดวงหน้างาม พรมจูบบนลำคอระหงขบเม้มคล้ายต้องการสั่งสอนคนอวดดีให้สำนึก ดูดดึงผิวนุ่ม จนเกิดรอยจ้ำแดงจุดเล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ