บทที่ 37 บทที่ 37.

เสียงแหบห้าวของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นขณะที่น้ำหวานกำลังจะเดินกลับเข้าไปในงาน หญิงสาวชะงักแล้วหันไปมองตาขวางเตรียมคำด่าทอไว้เต็มที่ เพราะนึกว่าเป็นหนุ่มคนงานจากไร่ต่างๆ ที่มาร่วมงานมาเล่นหัวด้วยแต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอก็ยิ้มหวานให้เขาทันที

“อุ๊ย พ่อเลี้ยงธวัช แหมนึกว่าใคร”

พ่อเลี้ยงธวัช พ่อเลี้ยงห...