บทที่ 2 ผ่อนคลายหน่อยนะครับ
ช่องทางรักปลดปล่อยน้ำหวานจากการเสร็จสมจนฉ่ำเยิ้มไปหมด คนตัวโตสูดกลิ่นน้ำรักของเธออีกครั้งแล้วตวัดลิ้นลากเลียเก็บกินน้ำหวานของเธอจนหมดทุกหยาดหยด
เขาขยับตัวขึ้นนั่งคุกเข่า มือใหญ่กำสาวตัวตนที่แข็งตัวเครียดเขม็ง จนมีเส้นเลือดปูดโปนทั่วลำ อีกทั้งหัวทู่มนเบ่งบานแดงก่ำนั้นยังขับน้ำหล่อลื่นออกมาเสียเยิ้มไปหมด
“อืมมม อัณณา มองมาที่ผม”
เธอลืมตามองไปที่เขา ที่กำลังกำสาวท่อนร้อนใหญ่โตน่ากลัวนั่น คิ้วหนาเข้มขมวดเป็นปมจนแทบจะชนกัน ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนแรงหื่นกระหาย ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของเขายิ่งทำให้เขาโคตรเซ็กซี่เกินจะต้าน
เขาลดตัวลงมานอนทาบทับเธอ มอบจูบอันดูดดื่มให้กับเธออีกหน จนหญิงสาวหัวหมุนเคว้งล่องลอยไปกับการชักนำของเขาอีกครั้ง เขาจดจ่อตัวตนนั้นที่ปากทางรักของเธอโดยไม่คิดสวมปลอกป้องกัน ทั้งๆที่มีอยู่ในลิ้นชักข้างเตียงเป็นโหล
ปุณณัตถ์ค่อยๆกดแทรกท่อนเอ็นใหญ่โตให้ดำดิ่งลงไปในกายเธอ แต่แค่เพียงหัวเบ่งบานนั้นที่เข้าไปได้ ก็สัมผัสได้ถึงความคับแน่นและช่องทางบอบบางของเธอที่บีบรัดผลักไสท่อนร้อนของเขาให้ออกไปจากกายเธอ เขาแหงนหน้าสูดปากด้วยความอึดอัดและเสียดเสียว ไม่เคยรู้สึกยากเย็นอย่างนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่น้ำหวานของเธอก็เยิ้มเสียขนาดนั้น แต่ทำไมร่องรักสีหวานของเธอถึงกลับไม่ต้อนรับตัวตนของเขากันนะ
“ซี้ดดดดด เข้ายากจัง อัณณา อย่ารัดผม”
ความค้างคาอึดอัดนี้ทำให้เขาต้องเดินหน้าต่อไป จึงกลั้นใจกดแทรกท่อนเอ็นใหญ่โตเข้าไปในร่องรักที่แสนคับแน่นของเธออย่างแรงจนสุดโคน
กึด กึด ปึด!!!!
“โอ๊ยยยย คุณโปรด อัณณ์เจ็บ เอาออกไปนะ”
หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลง ผวากอดรัดเขาแน่น มือน้อยจิกเล็บลงที่แผ่นหลังและบ่าเสียเขาแสบไปหมด ร่างงามสั่นระริกด้วยความเจ็บจนความมึนเมาที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น
สัมผัสที่เขาเหมือนฝ่าแหวกม่านบางๆแล้วทำมันขาดสะบั้นนั่นคืออะไร ไหนจะช่องทางรักที่คับแน่นของเธอที่ตอดรัดเขาระรัว ทั้งพยายามผลักไสท่อนร้อนของเขาหนักขึ้นไปอีก อย่าบอกนะว่า เขาเป็นคนแรกของเธอ
เขามองหน้าเธอที่น้ำตาไหลอาบแก้ม ใบหน้าเหยเกอย่างเจ็บปวดด้วยความตกตะลึง ก่อนจะก้มมองจุดเชื่อมต่อระหว่างเธอกับเขา ก็พบเลือดสดๆไหลอาบท่อนเอ็นของเขาจนหยดลงไปบนผ้าปูที่นอนสีขาวเสียหลายหยด เห็นดังนั้นก็ต้องกลับไปมองใบหน้างามที่เปื้อนน้ำตาอีกครั้ง
ปุณณัตถ์ส่งยิ้มอบอุ่นให้กับเธอ ใจแกร่งอุ่นวาบด้วยความภูมิใจและสุขล้ำอย่างที่ไม่เคยเป็น นึกดีใจที่ตัดสินใจไม่สวมปลอกป้องกันกับเธอ เขาก้มลงจูบซับน้ำตาบนใบหน้าให้กับเธอจนหมด ก่อนกระซิบปลอบเธอที่ข้างหูอยู่นาน
“อัณณา ไม่ต้องร้อง อย่าเกร็ง ยิ่งเกร็งคุณจะยิ่งเจ็บ”
“คุณโปรด อัณณ์เจ็บ เอาออกไปเถอะนะ อัณณ์ไม่ไหว”
“ผมก็ไม่ไหวอัณณ์ อื้มมม คุณรัดผมแน่นเหลือเกิน ผ่อนคลายหน่อยนะครับ เชื่อผม”
เขาก้มลงประกบปากมอบจูบอันหวานล้ำลึกซึ้งให้กับเธอ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในปากของเธอ ก่อนไล้เลียที่ลิ้นน้อย แล้วเกี่ยวกระหวัดดูดดึง กวาดต้อนความหวานในปากเธอจนหญิงสาวหัวหมุนเคว้งอีกครั้ง
สะโพกสอบหมุนวนบดคลึงร่องรักของเธอเนิบนาบเชื่องช้าเพื่อให้ช่องทางที่แสนคับแคบได้ปรับตัว ก่อนความอดทนของเขาจะหมดลง จึงขยับชักสาวตัวตนเข้าสุดออกสุดหนักเน้นอยู่หลายครั้ง แล้วเพิ่มจังหวะรักให้ทวีความร้อนแรงขึ้น เสียงเตียงใหญ่ที่เขาคิดว่าทนทานลั่นเอี๊ยดอ๊าด หัวเตียงกระทบผนังดังตึงตัง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องผสานกับเสียงครวญครางกระเส่ายิ่งเร้าอารมณ์คนทั้งคู่ให้ลุกโหมยากที่จะดับ
“โอยยย โอยยย คุณโปรด อื้อออ”
“โอวว อัณณ์ โคตรมัน โอยยยย”
คนตัวบางใต้ร่างหยัดเกร็งขึ้นเรื่อยๆ แรงตอดรัดระรัวในช่องทางรักทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังจะแตะถึงขอบสวรรค์ จึงกระดกสะโพกเด้งเอวกระแทกกระทั้นตัวตนใหญ่โตลงในร่องรักของเธอถี่ยิบ
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ป่าบ ป่าบ ป๊าบ ป๊าบบบบ
สองร่างผวากอดรัดกันแน่น ก่อนเขาจะกระแทกกระทั้นแรงๆหลายครั้งแล้วกดแทรกตัวตนสุดแรงจนลึกสุดโคนปลดปล่อยน้ำรักอุ่นๆเข้าสู่กายเธอจนหมดทุกหยาดหยด ความอุ่นร้อนในร่องรักทำให้กายบางเกร็งกระตุกกรีดร้องเสียงหลงถึงจุดสุดยอดอย่างเสียวซ่านเกินบรรยาย
“อัณณา อัณณา โอวววววว อื้มมมมม”
“คุณโปรด อ๊า อ๊า อ๊ายยยยยยยย”
กายแกร่งทรุดฮวบลงทาบทับบนกายบางทั้งตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง สองร่างหายใจหอบกระชั้น เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อทั้งที่แอร์ในห้องถูกปรับเสียเย็นเจี๊ยบ เมื่อเริ่มหายเหนื่อย เขาก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ ซึ่งแม่สาวขี้อายของเขาก็หลบตาเขาวูบ ทั้งยังหันหน้าหนีเขาให้วุ่น ไม่กล้าสบตากับเขาอีก
“อัณณา สบตาผม”
มือใหญ่เชยคางเธอขึ้น แล้วเธอก็ค่อยๆ ช้อนสายตามองเขา แววตาสั่นระริกสับสนของเธอทำเอาเขาใจอ่อนยวบ เหมือนเขาเป็นคนรังแกปล้นพรหมจรรย์ไปจากเธอ ทั้งๆ ที่จริงแล้ว เป็นเธอที่เข้ามาเสนอตัวนอนกับเขาแท้ๆ เขาเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่าเพราะอะไร สาวพรหมจรรย์อย่างเธอจึงเข้ามาไล่แจกเยื่อบางๆ นั่นให้กับเขา มันคงมีเรื่องอะไรที่ไม่ปกติแน่ๆ แต่เวลานี้จนถึงเช้าไม่ใช่เวลาที่จะมาถาม ไว้ตื่นขึ้นมาค่อยว่ากันแล้วกัน
คิดได้ดังนั้นก็ก้มลงมอบจูบอันแสนดูดดื่มให้กับเธออีกหน เมื่อพอใจแล้วก็ค่อยๆ ถอดถอนตัวตนที่ยังไม่ยอมสงบนิ่งของเขาออกมาจากร่องรักที่แสนบอบบางของเธอ น้ำรักของเขากับของเธอที่ผสมเลือดสาวพรหมจรรย์ไหลทะลักออกมากองอยู่บนเตียงอย่างรวดเร็ว
เขาลุกขึ้นนั่งคุกเข่ามองดูภาพนั้นด้วยความภูมิใจ ร่องรักของเธอที่ค่อยๆคายน้ำรักขาวขุ่นของเขาออกมาช่างเป็นภาพที่น่าดูที่สุด เธออับอายมากพยายามที่จะหุบขาแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเขานั่งขวางเอาไว้ ทั้งยังใช้มือจับขาทั้งสองข้างของเธออ้าเสียกว้างอีกต่างหาก
“ขะ คุณ อย่ามอง พอได้แล้ว”
“ทำไม สวยดีออก ของคุณสวยมาก ยิ่งมีน้ำของผมไหลออกมายิ่งสวย”
“คุณไม่ได้ใส่ถุงยางเหรอ”
“แล้วเห็นผมใส่ไหมล่ะ”
“ทำไมคุณไม่ป้องกันล่ะ คุณทำแบบนี้ตลอดเลยเหรอ มันอันตรายนะ”
“ผมรู้ครับว่าอันตราย แล้วก็ไม่เคยไม่ป้องกันหรอกนะ แต่ผมรู้ว่าคุณปลอดภัย ทำไมผมจะต้องป้องกันด้วยล่ะ”
เหตุผลนี้มันมาทีหลังการกระทำ เขาตั้งใจทำแบบนี้ตั้งแต่ที่ยังไม่รู้ว่าเธอยังบริสุทธิ์แล้วด้วยซ้ำ ในตอนนั้นก็ยังหาเหตุผลให้ตัวเองไม่เจอเหมือนกัน ว่าทำอะไรที่โคตรเสี่ยงและผิดกฎเหล็กของตัวเองแบบนั้นไปได้อย่างไร แต่ตอนนี้ เขามีเหตุผลให้อ้างแล้ว
“คุณปลอดภัย แต่ฉันจะไม่ปลอดภัยละสิ ถ้าฉันท้องล่ะ”
“ยาคุมฉุกเฉินก็มี เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมซื้อให้ อีกอย่างนอนด้วยกันแค่คืนเดียว ถ้าท้องก็โคตรเก่ง เชื้อของผมมันคงแรงมาก”
ตรรกะป่วยๆ และความคิดเสี่ยงๆ แบบนี้ไม่เคยอยู่ในหัวของเขามาก่อน ไม่ว่ายังไง ปุณณัตถ์ก็ต้องปลอดภัยจากคู่นอนในทุกมิติ
“บ้าเหรอ พอแล้ว ฉันจะกลับแล้วค่ะ”
“ผมบอกแล้วเหรอว่าให้คุณกลับได้ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณออกจากห้องนี้ไปไหน จนกว่าจะเช้า”
“แต่ฉันไม่เคยค้างคืนกับผู้ชาย”
ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ในเมื่อเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ
“หึหึหึ ผมก็ไม่เคยค้างคืนกับผู้หญิงที่ไหนเหมือนกัน”
เขาช้อนอุ้มเธอเข้าไปอาบน้ำด้วยกันในอ่างอาบน้ำใบโต แล้วสอนบทเรียนรักบทใหม่ให้กับเธอ บทแล้วบทเล่า จนแสงแรกของพระอาทิตย์กำลังจะพ้นขอบฟ้า เขาถึงปล่อยให้คนที่แทบสลบนอนหลับพักผ่อนในอ้อมกอดของเขาได้
