บทที่ 9 9

ตอนประถมอารีรัตน์ก็ยังมองเขาเป็นพี่ชายของเธอจนกระทั่งขึ้นมัธยมและได้เรียนโรงเรียนเดียวกันตอนนั้นเองที่อารีรัตน์เริ่มมองอินทัชเปลี่ยนไป อาจจะเพราะความใจดีของเขา การดูแลเอาใจใส่ของเขาที่มีต่อเธอ เขาคงทำเหมือนดูแลน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นแต่สำหรับเธอ การได้รับความเอาใจใส่จากอินทัชเป็นอะไรที่มีผลต่อหัวใจของเธอมาก

ทุกวันหลังเลิกเรียนอารีรัตน์จะเห็นอินทัชรอที่หน้าประตูโรงเรียนเสมอแม้ในวันที่อิงค์ไม่ได้กลับพร้อมกับเธอก็จะยังมีอินทัชที่รอเธอกลับบ้านพร้อมกับเขา

แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอแอบรักพี่ชายเพื่อนได้ยังไงกัน เห็นทุกวัน ได้รับการดูแลทุกวันไม่เว้นเสาร์อาทิตย์ หัวใจของอารีรัตน์ก็เท่านี้จะเอาอะไรมาให้ไม่ชอบเขากันละ เธอรักเขามากจนเก็บอาการไม่อยู่ คนอื่นรู้หมดยกเว้นเขาคนเดียว...

“เอิร์นทำอะไรอยู่เหรอ”

“พี่โอบ” คนที่กำลังทำหน้ายุ่งกับโจทย์เลขที่คิดไม่ออกต้องเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะนักเรียนของเธอ

“ยังรอเอิร์นอยู่เหรอคะ” ถามไปก็รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนไปด้วย เดี๋ยวนี้ชักจะเก็บความเขินไม่เก่งแล้วนะยัยเอิร์น

“อืม ไม่ได้กลับบ้านพร้อมเอิร์นแล้วมันแปลกๆ น่ะ ว่าแต่ เอิร์นทำอะไรอยู่ ทำไมคิ้วถึงผูกกันขนาดนั้น” ไม่พูดเปล่า อินทัชใช้นิ้วจิ้มที่หัวคิ้วของอารีรัตน์ด้วย

“เอิร์นกำลังทำการบ้านค่ะ คณิตศาสตร์”

“การบ้าน? ก็เอากลับไปทำที่บ้านสิเอิร์น ไม่งั้นจะเรียกว่าการบ้านเหรอ นั่งทำที่โรงเรียนก็เป็นการโรงเรียนสิ”

“พี่โอบ...”

นี่เล่นมุกใช่ไหมคะเนี่ย เป็นมุกที่แป้กมากแต่เอิร์นดันชอบมากเพราะพี่โอบเป็นคนเล่นมุกนี้ จากมุกแป้กก็น่ารักทั้งนั้นแหละ อะไร ๆ ที่เป็นพี่โอบน้องเอิร์นก็คลั่งหมด

“ก็พรุ่งนี้วันหยุดนี่คะ เอิร์นไม่อยากนั่งทำการบ้านในวันหยุด”

ความจริงคือพรุ่งนี้เธอจะได้ไปเที่ยวสวนสนุกกับอิงค์และอินทัช อารีรัตน์ไม่อยากมานั่งกังวลเรื่องการบ้านเธออยากใช้เวลาเที่ยวเล่นในสวนสนุกกับเขาให้เต็มที่มากกว่า

“ใกล้เสร็จหรือยังล่ะ”

“ใกล้แล้วค่ะแต่สามข้อสุดท้ายยากมากเลยพี่โอบ เอิร์นนั่งแก้สมการตั้งนานแก้ยังไงก็แก้ไม่ได้สักที ยากอะ”

“มา เดี๋ยวพี่ช่วย” อินทัชเดินอ้อมมาที่เก้าอี้แล้วจับแขนเล็กให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะพาตัวเองลงไปนั่งบนเก้าอี้แทนอารีรัตน์

“ก็ยากจริงแหละ”

อินทัชเข้าใจแล้วสิว่าทำไมเธอต้องทำหน้าเครียดและหัวคิ้วผูกกันเป็นโบแบบนั้น สมการโคตรยาก ยากฉิบหาย! แต่ก็ไม่คณามือเด็กเกรด 4 วิชาคำนวนอย่างอินทัชหรอก

“พี่โอบจะทำให้เอิร์นเหรอคะ” ยืนอยู่ข้างหลังเขาแล้วชะโงกหน้ามองดูมือของอินทัชที่กำลังเขียนๆ ตัวเลขลงไป ‘พี่โอบเท่จัง’ ปลื้มมาก ปลื้มได้อีก

“อืม พี่จะทำข้อที่เหลือให้แล้วหลังกลับจากสวนสนุกพี่จะสอนเอิร์นอีกที สามข้อนี้มันก็ยากจริงแต่พี่มีวิธีทำให้เอิร์นมองว่ามันไม่ยาก”

อินทัชหันมาพูดอย่างอวด ๆ แอบเยินยอตัวเองนิด ๆ แล้วหันไปตั้งใจทำการบ้านให้เธอต่อ โดยไม่เห็นเลยว่าคนข้างหลังยืนเขินจนตัวบิดไปหมดแล้ว พี่โอบของเอิร์นเก่งที่สุด...

‘หยุดคิดเลยเอิร์น’ อารีรัตน์รีบสลัดภาพในความทรงจำของเธอออกไป ไม่รู้ว่าภาพตอนนั้นโผล่เข้ามาในหัวได้ยังไงทั้งที่เธอเพียงแค่คิดถึงเพื่อนอีกสองคน คิดถึงเพื่อนแต่ดันมีเขาโผล่เข้ามาซะงั้น และปฏิเสธไม่ได้ว่าตลอดทั้งชีวิตของเธอจะมีอินทัชอยู่ในทุกช่วงเวลาเสมอจะให้เลิกคิดถึงเขาคงทำได้ยาก จะให้เลิกรักยิ่งเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเร็ว ๆ นี้แน่

“พรุ่งนี้เอิร์นเข้าไปเริ่มงานได้เลยนะ มินบอกพนักงานในคาเฟ่ไว้แล้วว่าเอิร์นจะเข้าไปเป็นผู้จัดการร้าน มีอะไรสงสัยหรือติดปัญหาอะไรก็ถามทุกคนในร้านได้เลย น้อง ๆ นิสัยดีทุกคนเพราะมินคัดมาเองกับมือ”

มินตราพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่อารีรัตน์จะเข้ามาเป็นผู้จัดการคาเฟ่ให้เธอ คาเฟ่ของมินตราเป็นร้านกาแฟขนาดกลาง ไม่เล็กมากแต่ก็ไม่ใหญ่โตจนเกินไป เธอพึ่งเริ่มเปิดมาได้หกเดือนเท่านั้นยังจัดว่าเป็นมือใหม่ แม้จะยังมือใหม่ก็ถือว่าเป็นร้านคาเฟ่ที่พึ่งเปิดแต่มีลูกค้าประจำหนาแน่น

“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะมิน ถ้าเอิร์นไม่มีมินก็ไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงต่อดี”

อารีรัตน์พูดจากใจจริงและรู้สึกขอบคุณเพื่อนรักคนนี้มาก ๆ มินตราจะเป็นเพื่อนคนแรกที่เข้ามาช่วยเหลือเธอในเวลาที่ทุกข์ใจเสมอ อิงค์น้องของอินทัชก็ด้วยแต่ว่าตอนนี้อิงค์ทำงานอยู่ที่อเมริกาไทม์โซนต่างกันทำให้ไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไหร่ แต่มินตราจะอยู่ใกล้เธอมากกว่าและอาจจะเพราะว่าเราเป็นคุณแม่เหมือนกัน เวลามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็มักจะเข้าใจกันได้ในทันทีโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา