บทที่ 11 ตอนที่ 11 ไม่ไหวก็ร้องออกมา
“พี่คิน พราวขอตัวเข้าไปด้านในก่อนนะคะ” อคินหันไปด้านหลังของตัวเอง เมื่อได้ยินประโยคของพราวฟ้า เขาชักสีหน้าไม่พอใจใส่เธอ แต่ครั้งนี้พราวฟ้าไม่ได้แคร์เท่าไรนัก เธอก้าวขาเรียวสวยเข้าไปในงานทันที
“เมียเหรอคิน” เฌอแตมเอ่ยถามอคินเมื่อเห็นฟาฟายืนควงแขนของเขาอยู่ ทั้งที่เมียตัวจริงของอคินเดินเข้าไปภายในงานก่อนแล้ว
“ไม่ใช่ นี่ลูกของคุณพล ผู้ถือหุ้นของบริษัท” อคินตอบกลับเสียงเรียบ แต่สามารถเรียกใบหน้าไม่พอใจจากฟาฟาได้เป็นอย่างดี
“เมียเขายังไม่ทำตัวขนาดนี้เลยนะคะ น้องฟาฟา”
“เธอ!!” เฌอแตมพูดจิกกัดฟาฟาด้วยน้ำเสียงและสายตา ทำให้ฟาฟาหัวเสียไม่น้อยกับคำพูดของเฌอแตม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กระทืบเท้าแสดงออกถึงความไม่พอใจตามแบบฉบับลูกคุณหนูเอาแต่ใจตัวเอง
“ฟาขอตัวก่อนนะคะพี่คิน”
“เสน่ห์แรงจังเลยนะคะคิน” เสียงพูดแกมประชดของเฌอแตมเอ่ยแซว อคินที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ ตาคมหันไปสบตากับเฌอแตมเหมือนกำลังสื่อคำพูดออกทางสายตาที่มีแต่เฌอแตมเท่านั้นที่รับรู้ได้ เรียกเสียงหัวเราะจากเธอได้ไม่น้อย
“เมียที่แม่หาให้ สวยจังเลยนะ”
“เฌอแตม!!” เสียงทุ้มต่ำพร้อมกับแววตาเรียบเฉยของอคินเรียกชื่อเฌอแตมเหมือนกำลังตักเตือนเธอไม่ให้พูดถึงพราวฟ้า
“เฌอแตะเมียคินไม่ได้เลยเหรอ”
“อย่าไปยุ่งกับเธอ”
“คินไม่มีสิทธิ์สั่งเฌอนะ” เสียงหวานหยอกล้ออคินออกไป แต่กลับกันเมื่อคนตัวสูงไม่มีท่าทีจะเล่นกับเธอเลยด้วยซ้ำ
“ไอ้คิน อ้าว!! เฌอ มายืนทำอะไรกันตรงนี้” อรรถที่กำลังเดินเข้างานเอ่ยทักคินและเฌอที่กำลังยืนคุยกันอยู่
“กำลังจะเข้า”
“Hi อรรถ”
“ไม่ได้เจอเฌอนาน สวยขึ้นนะเนี่ย”
“อรรถก็ชมเฌอเกินไป” เฌอยืนแสร้งบิดตัวเขินกับคำชมของอรรถเรียกรอยยิ้มจากอรรถและอคินได้ไม่น้อย
“รีบเข้างานกันเถอะ” เสียงเข้มของอคินเอ่ยเตือนทั้งสองคน อคินก้าวขาเดินเข้าไปงานอย่างสง่าเรียกสายตาจากทุกคนภายในงานได้เป็นอย่างดี
“น้องพราวไม่มาเหรอไอ้คิน”
“มา” เมื่อไม่เห็นพราวฟ้า อรรถถึงกับเอ่ยถามเพื่อนรักของตัวเองด้วยความสงสัย เพราะงานนี้เป็นงานเลี้ยงของบริษัทอคินที่มีผู้คนมาร่วมงานมากมาย ฉลองความสำเร็จอีกก้าวของบริษัทที่กำลังขึ้นแท่นเป็นบริษัทชั้นนำของเอเชีย
“แล้วไหนวะ?”
“ไม่รู้”
“อ้าว!!ไอ้นี่ นั่นเมียมึงนะเว้ย”
“เมียตีทะเบียน” น้ำเสียงเรียบเฉยของอคินตอบกลับอรรถเหมือนเช่นเคย ก่อนที่เขาจะก้าวเดินไปทักทายนักธุรกิจกลุ่มหนึ่งอย่างเป็นกันเอง
“หนูพราว คินไปไหนลูก” เสียงเอ่ยทักของแม่สามีทำให้พราวฟ้าต้องหันกลับไปมอง รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าสวย
“พี่คินคุยอยู่กับเพื่อนค่ะคุณแม่”
“งั้นพราวไปนั่งที่โต๊ะกับแม่รอพี่เขานะลูก” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า ตั้งแต่เธอก้าวขาเข้ามาภายในงาน เธอไม่รู้จักใครเลยสักคน ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงด้วยซ้ำ เหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของที่นี่ก็ว่าได้
“ค่ะ” ร่างเพรียวเดินตามหลังของแม่สามีไปไม่ห่าง เธอเดินเข้ามาร่วมโต๊ะกับคุณหญิงคุณนายเพื่อนของแม่สามี
“สวัสดีค่ะ” พราวฟ้ายกมือไหว้แขกผู้ใหญ่ด้วยความนอบน้อม เรียกความเอ็นดูจากผู้ใหญ่ได้ไม่น้อย
“มินตรา ใครเหรอ”
“ลูกสะใภ้ฉันเอง”
“สวยเหมือนนางฟ้าเลยนะ” คำชมต่าง ๆ มากมายไหลเข้าหูของพราวฟ้า เธอไม่ได้ยินดีกับคำชมแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยได้แต่ปั้นยิ้มให้กับแขกผู้ใหญ่
“คุณแม่ พราวขอตัวไปหาอะไรทานนะคะ”
“ตามสบายเลยลูก” เมื่อไม่มีอะไรทำ พราวฟ้าจึงเดินเลี่ยงมาโซนอาหารที่ถูกจัดเอาไว้อย่างสวยงาม ร่างบางเดินชมอาหารด้วยใบหน้าตื่นตาตื่นใจ
“เอ๊ะ!! ขอโทษค่ะ” เสียงอุทานของพราวฟ้าดังขึ้น เมื่อกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบจานเป็นอันต้องชะงัก เมื่อชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง
ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลาไม่เบา คิ้วเข้ม บวกกับสันจมูกโด่ง ชุดสูทสีดำ ร่างสูงโปร่งที่ดูสุขภาพดี ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ
“สงสัยคงจะหิวมาก”
“ประมาณนั้นค่ะ”
“ผมสายฟ้านะครับ คุณ?”
“พราวฟ้าค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“เช่นกันค่ะ ขอตัวนะคะ” พราวฟ้าส่งยิ้มกลับไปให้สายฟ้าอย่างเป็นมิตร ก่อนจะขอตัวเดินไปดูอาหารโซนอื่นต่อ
สายฟ้ามองตามแผ่นหลังบางของพราวฟ้า ความสวยของเธอสะกดเขาตั้งแต่เธอเดินเข้ามาภายในงาน รอยยิ้มหวานเหมือนโลกสดใส ทำให้เขารู้สึกสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้ไม่น้อย
“หึ!! ไว้หน้าผัวตัวเองบ้าง” เสียงเข้มกระซิบข้างหูของพราวฟ้า ระหว่างที่เธอยืนหยิบอาหารอยู่
“พราวทำอะไรคะ”
“ถ้าจะอ่อยเหยื่อรายใหม่ เธอไม่ควรจะมาทำในงานนี้” แววตาที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ น้ำเสียงดุที่เอ่ยเตือนพราวฟ้าทำให้เจ้าตัวงุนงงไม่น้อย กับคำพูดของเขา
“พราวไม่ได้ทำ”
“ผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอ ต้องถือโอกาสมาจับผู้ชายในงานนี้อยู่แล้ว” คำพูดดูถูกของอคินสาดใส่พราวฟ้าไม่หยุด ร่างบางยืนนิ่งรับฟังคำพูดเสียดสีเธออยู่แบบนั้นไม่ได้ตอบโต้อะไร
“ทนหน่อยแล้วกัน ฉันจะรีบคุยกับแม่เรื่องหย่าเธอให้เร็วที่สุด” มือหนาจับแขนเล็กขึ้นมาบีบเมื่อเห็นคนตัวเล็กไม่ตอบโต้
“.......” ใบหน้าสวยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อมือหนาของเขาบีบแขนเล็กของเธอจนเป็นรอยนิ้ว แต่ก็ไม่มีเสียงร้องโอดครวญจากพราวฟ้าแม้แต่น้อย เธอยังคงนิ่งฟังคำพูดของอคินด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก
“หย่าก่อนค่อยหาเหยื่อรายใหม่ อย่ามาทำให้ครอบครัวฉันเสียชื่อเพราะผู้หญิงอย่างเธอ”
“......”
“เถียงไม่ออกสินะ?”
“ค่ะ พราวคงเป็นแบบนั้นจริง ๆ ขอตัวนะคะ” ร่างเพรียวระหงเดินหนีอคินทันที เธอไม่อาจยืนฟังเขาพูดต่อว่าเธอต่อได้ เธอเดินออกมาจากงานเพื่อหาที่เงียบ ๆ สงบสติอารมณ์ของตัวเองที่มีอยู่ในตอนนี้
อยากจะโกรธเขา แต่หัวใจของเธอไม่เคยจำ หัวใจไม่รักดียังคงอยากอยู่ข้าง ๆ เขาให้นานที่สุด ความเจ็บปวดบาดลึกถึงกระดูก
หัวใจสั่นสะท้าน เส้นเลือดผุดขึ้นบริเวณหน้าผากมน เธอไม่อยากสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ได้ หยดน้ำตาใสไหลลงอาบแก้ม
“ไม่ไหวก็ร้องออกมา” เสียงเข้มของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างของพราวฟ้า น้ำเสียงอบอุ่นของเขา ทำให้พราวฟ้าหันไปมองตามต้นเสียงที่คุ้นเคย
