บทที่ 13 ตอนที่ 13 ฉันจะหย่าให้
ปัง ปัง ปัง ปัง เสียงทุบประตูห้องนอนของพราวฟ้าดังขึ้น ในขณะที่เธอกำลังนั่งเป่าผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใบหน้าสวยตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินเสียงทุบประตูดังหลายครั้ง แรงทุบประตูหน้าห้องของพราวฟ้าบ่งบอกถึงอารมณ์ของอคินได้เป็นอย่างดี
“เปิดประตู!!” เสียงเข้มเกรี้ยวกราดของอคินดังลอดเข้ามาภายในห้อง เมื่อพราวฟ้าได้ยิน เธอถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่รู้ว่าวันนี้เธอไปทำอะไรให้คนตัวโตโกรธอีก
มือบางจับลูกบิดประตู พราวฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ และรีบเรียกสติของตัวเอง เธอเปิดประตูห้องนอนของตัวเองช้า ๆ สายตาปะทะเข้ากับดวงตาคมของอคินพอดี
“พี่ โอ๊ย!!” อคินบีบแขนของพราวฟ้าแน่น ตาคมจ้องมองพราวฟ้าเหมือนอยากบีบเธอให้แหลกคามือ
“พราวเจ็บนะ”
“เธออยู่ในฐานะเมียของฉัน อย่าร่านให้มากนัก”
“พี่คิน!!” พราวฟ้าเรียกชื่ออคินเสียงดัง เธอไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิด ทำไมถึงอคินถึงได้พูดจาทำร้ายจิตใจของเธอขนาดนี้
“ทำไม มีเหยื่อรายใหม่งั้นสิ เธอจะหย่าให้ฉันได้รึยัง”
“พี่คิน อยากหย่ามากเหรอคะ”
“ฉันอยากหย่ากับเธอทุกวัน ไม่เคยคิดจะแต่งกับเธอ ฉันรังเกียจผู้หญิงอย่างเธอ”
“........” แววตาที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อได้ยินประโยคที่สาดใส่ เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนมีความอดทนสูง แต่มาวันนี้ความอดทนของเธอได้ขาดสิ้นจริง ๆ
“ถ้าพี่คินอยากหย่ามาก พี่คินไปบอกแม่ของพี่สิคะ”
“เอาเงินมาคืนฉันสิ!! แล้วก็ไสหัวไปจากชีวิตครอบครัวฉันสักที” เสียงเข้มตะคอกใส่หน้าของพราวฟ้า ยิ่งพราวฟ้าเถียงกลับ อารมณ์ของอคินยิ่งเดือดขึ้นทวีคูณ
“พราวขอเวลาสามเดือน”
“หึ!! ทำไม เธอจะไปขายตัวให้ใคร”
“ร่างกายของพราว พราวจะขายให้ใครก็ได้” ในเมื่ออคินอยากได้ยินประโยคนี้จากปากเธอ เธอก็ตอบออกไปเพื่อให้เขาสบายใจ
“ฉันจ่ายไปเยอะแล้ว งั้นก็บำเรอฉันหน่อยแล้วกัน” กรี๊ด!! มือหนาผลักพราวฟ้าหงายหลังล้มลงบนเตียงอย่างแรง จนพราวฟ้าถึงกับหน้านิ่วด้วยความจุก
อคินขึ้นคร่อมตัวของพราวฟ้า มือหนารวบข้อมือทั้งสองของเธอขึ้นเหนือศีรษะ มืออีกข้างปลดเนกไทด้วยมือข้างเดียวแล้วมัดข้อแขนเล็กทั้งสองของพราวฟ้าเอาไว้
“ปล่อยพราวนะ”
“หึ!! ของเคย ๆ ฉันเอาเธอจนพรุน เสือกเล่นตัว”
“พราวจะหย่าให้ ปล่อยพราว”
“เธอหาเงินห้าสิบล้านมาคืนให้ฉันได้เมื่อไหร่ ค่อยว่ากัน” ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอขาวเหมือนสัตว์ป่ากำลังตะครุบเหยื่อ
“พี่ก็เห็นแก่ตัวไม่ต่างจากพราวหรอก”
“หึ!!” มือหนากระชากชุดนอนของพราวฟ้าหลุดจากตัว เผยให้เห็นหน้าอกคู่สวยเด่นตรงหน้า อคินไม่รอช้าตะครุบสองเต้าอย่างเมามัน สร้างความเจ็บให้กับพราวฟ้าไม่น้อย ตอนนี้อคินไม่ฟังเสียงร้องขอความเห็นใจจากพราวฟ้าแม้แต่น้อย
“ปล่อย ฉันเจ็บ”
“สำออย ทำหน้าที่ของเธอซะ!!”
“ฉันจะหย่า!!” ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความโกรธจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอคิน สายตาที่พราวฟ้าไม่เคยใช้กับอคินเลยสักครั้ง
“เรื่องของเธอ” ร่างหนาจับร่างบางกดลงกับเตียงนุ่ม ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอของเธออีกครั้ง ใบหน้าหล่อลากลงหน้าอกคู่สวยดูดดึงเหมือนเด็กน้อย สร้างความเจ็บแปลบให้กับร่างบางไม่น้อย
แรงขัดขืนอันเล็กน้อยของพราวฟ้าไม่สามารถสู้แรงของอคินได้แม้แต่น้อย ยิ่งเธอดิ้นอคินยิ่งจับกดแน่นกว่าเดิม ทำให้เธอหยุดดิ้น ดวงตากลมโตหลับตาลง และปล่อยให้กระทำกับร่างกายของเธอเหมือนสิ่งของ
“หึ!!”
“อ่าส์!!” เสียงครางสุขสมเมื่อกระแทกท่อนเอ็นเข้าร่องรักของคนตัวเล็ก แรงกระแทกเข้าออกรุนแรงจนคนตัวเล็กหน้านิ่วด้วยความจุก อคินพลิกร่างบางอย่างเอาแต่ใจ
อคินเหมือนคนกำลังคลั่งกับอะไรบางอย่างและเอามาลงที่เธอ ความเจ็บกรีดลงกลางใจสาวกับการกระทำของคนตัวโตที่เธอเคยมองหัวใจของตัวเองไว้กับผู้ชายคนนี้
หยดน้ำตาใสไหลลงหางตา เธอมองการกระทำอันป่าเถื่อนของผู้ชายตรงหน้า เขากระทำกับร่างกายของเธออย่างเอาแต่ใจและไม่ไยดี
ร่างกายสมบูรณ์แบบของอคินเต็มไปด้วยเหงื่อ ภาพตรงหน้าเหมือนประติมากรรม โครงหน้าสุดประณีต สันกรามเด่น ลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่ ที่ผู้หญิงหลายคนรวมถึงเธอที่เคยหลงใหลเขามาตลอด แต่ตอนนี้เธอคงหมดใจกับผู้ชายคนนี้แล้วจริง ๆ
“ซี้ด!!” เสียงครางสุขสมของอคินเปล่งออกมาเป็นระยะ เอวสอบกระแทกเข้าออกตามอารมณ์ดิบของตัวเอง
มือบางกำผ้าปูแทบขาด เธอกัดฟันข่มความเจ็บและความจุกเอาไว้ไม่เปล่งออกมาให้อคินได้ยิน ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากเย้ยหยันคนตัวเล็ก
“หึ!! ครางออกมาสิ เธอก็ชอบไม่ใช่เหรอ” ร่องรักที่ตอดรัดความเป็นชายของเขา สร้างความพึงพอใจให้กับคนตัวโตไม่น้อย
“.......” ดวงตากลมโตแดงก่ำ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกจากปาก เพื่อให้คนตัวโตสมน้ำหน้าเธอได้
เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังลั่นห้องปะปนกับเสียงขาเตียงครูดกับพื้นตามจังหวะกระแทกเข้าออก ของเอวสอบ
“อ่าส์!!” เสียงคำรามสุขสมของอคิน เขาปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นเข้าร่องรักบางทุกหยด เขาล้มตัวลงทับร่างบาง ทั้งที่ยังคงแช่ความเป็นชายอยู่แบบนั้นไม่ได้ถอดออก
หลังจากที่ร่างบางถูกกระทำตามอำเภอใจจากคนตัวโต ร่างกายที่อ่อนเพลียทำให้เธอหมดสติลง เมื่อเห็นคนตัวเล็กหมดสติลงตรงหน้า มือหนาตบเรียกสติของพราวฟ้าด้วยอาการตื่นตระหนก
“พราว พราว” เสียงเรียกชื่อเล่นของคนตัวเล็กเป็นครั้งแรก นิ้วเรียวอังดูลมหายใจของเธอ ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อรับรู้ว่าเธอเพียงแค่หลับไป
“อย่าคิดว่าที่ฉันทำไปทั้งหมด เพราะหลงเธอหรอกนะ!! ฉันก็แค่ไม่อยากให้แม่มาแหกอกแค่นั้น”
เสียงพึมพำของอคินบ่นกับตัวเองเบา ๆ เขายันตัวลุกจากเตียงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของพราวฟ้า พันเอวสอบลวก ๆ แล้วเดินเข้าไปภายในห้องน้ำอาบน้ำล้างตัวเอง
ก่อนเดินออกมาอคินหยิบผ้าชุบน้ำออกมาเช็ดคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนโคนขาอ่อนให้กับพราวฟ้า และหยิบชุดนอนสวมให้กับเธอพร้อมกับลดอุณหภูมิภายในห้องให้กับเธอด้วยเช่นกัน
หลังจากจัดการคนตัวเล็กเสร็จ เขาเดินกลับมาล้มตัวนอนข้าง ๆ คนตัวเล็กที่หลับอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขานอนข้าง ๆ เธอตั้งแต่แต่งงานกันมาอย่างไม่นึกรังเกียจเหมือนครั้งแรก
แขนแกร่งสอดเข้าไปท้ายทอยของคนตัวเล็ก รั้งร่างกายเข้ามากอดหลวม ๆ ไม่รู้อะไรดลใจที่ทำให้เขาทำแบบนี้กับเธอเหมือนกัน
