บทที่ 16 ตอนที่ 16 เรากำลังจะหย่ากัน
“ปวดหัวจังวะ!!” เสียงแหบแห้งพึมพำเมื่อรู้สึกตัวตื่นช่วงดึก อคินลืมตาตื่นขึ้นโฟกัสรอบห้องที่ถูกตกแต่งด้วยสีขาวตัดฟ้า เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อให้สมองประมวลผล ทุกอย่างดูเลือนรางแทบจำไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนในตอนนี้
มือหนายกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองในช่วงดึก เขาค่อย ๆ หันมาโฟกัสผู้หญิงที่นอนข้างตัวเอง แสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง สามารถมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่นอนอยู่ด้านข้างได้เป็นอย่างดี เพราะเขาจำได้ดีว่านั่นคือเมียของตัวเอง เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าเป็นพราวฟ้าไม่ใช่ผู้หญิงคนอื่น
อคินล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เขาหันหน้าไปมองใบหน้าสวยของพราวฟ้าที่หลับสนิทอยู่ เครื่องหน้าจิ้มลิ้ม ปากนิด จมูกหน่อยของเธอรับกับรูปหน้าได้เป็นอย่างดี ถ้าไม่เกิดเหตุถูกจับแต่งงาน พราวฟ้าคือผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยและน่าสนใจในสายตาของเขา
“อื้ม” เสียงครางเบา ๆ ของพราวฟ้าที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง รู้สึกตัวตื่นเมื่อความรู้สึกตอนนี้ของเธอเหมือนกำลังถูกกอดรัดจากอะไรบางอย่าง จนทำให้ต้องรีบลืมตาตื่นขึ้นมาดู
“พี่คิน!!”
“ตกใจอะไร”
“ทำไมพี่ไม่นอน มากอดพราวทำไม”
“กอดไม่ได้?” คิ้วเข้มเลิกคิ้วข้างหนึ่งเป็นเชิงถามแบบกวนประสาทพราวฟ้า ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากเหมือนคนเจ้าเล่ห์
“เรากำลังจะหย่ากัน”
“แต่ก็ยังไม่ได้หย่า”
“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้ หลงเสน่ห์พราวเหรอคะ” ใบหน้าสวยเอียงหน้าถามด้วยเสียงหวาน ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ อย่างน่ารัก การกระทำของพราวฟ้าทำให้อคินผงะไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะยอกย้อนเขาแบบนี้
“หึ!! เธอมีอะไรให้ฉันหลงเหรอ พราวฟ้า”
“ค่ะ พราวจะคอยดูวันที่เราหย่ากันนะคะ” พูดจบพราวฟ้าก็หันหลังให้อคินทันที เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนตัวโตให้มากความ เสียเวลานอนอันมีค่าของเธอมากกว่ามานั่งเถียงกับคนปากเสียอย่างอคิน
“คนอย่างฉันเหรอ? จะรั้งผู้หญิงอย่างเธอ!!” ทุกประโยคคำพูดของอคิน พราวฟ้าได้ยินทุกคำถึงแม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวก็ตาม
“คิน ตื่นแล้วเหรอลูก” เช้าวันรุ่งขึ้นอคินเดินลงมาจากห้องนอนของพราวฟ้า เขาเดินลงบันไดมาพบกับแม่ยายของตัวเองที่กำลังช่วยแม่บ้านจัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่
“ครับ” อคินกวาดตามองไปรอบบริเวณบ้านเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง จนแม่ยายสังเกตเห็น และเอ่ยบอกกับเขา
“พราวปลูกดอกไม้อยู่ข้างรั้วบ้าน ไปตามน้องมากินข้าวให้แม่หน่อยสิ”
“ครับ” เมื่อได้คำตอบจากแม่ยาย อคินสาวเท้าเดินไปยังข้างรั้วของบ้านที่มีดอกกุหลาบรวมไปถึงดอกไม้อื่น ๆ ปลูกเรียงรายอย่างสวยงาม
อคินสะดุดตาเข้ากับร่างเล็กที่กำลังนั่งขุดดิน เสื้อแขนยาวลายสก็อตบวกกับหมวกปีกบานใหญ่เหมือนชาวสวนกำลังนั่งปลูกดอกไม้พร้อมกับฮัมเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี
มุมนี้ของพราวฟ้าที่อคินไม่เคยเห็นสร้างความแปลกตาแปลกใจให้กับเขาไม่น้อย ไม่คิดว่าคนอย่างพราวฟ้าจะมีมุมแบบนี้ด้วย
“อะแฮ่ม!!”
“พี่คิน มีอะไรคะ”
“แม่เธอให้มาตามไปทานข้าว” เสียงเข้มเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กที่กำลังนั่งปัดเศษดินที่ติดอยู่บนฝ่ามือออก พราวฟ้าถอดหมวกใบใหญ่ออกเผยให้เห็นใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยเหงื่อ
“ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
“ไม่อาบน้ำ”
“อาบทำไม ตัวพราวออกจะหอม” พูดเสร็จพราวฟ้าก็เดินผ่านคนตัวโตที่ยืนมองเธออยู่เข้าไปภายในบ้านทันที ไม่รอให้เขาสาดคำพูดแย่ ๆ ใส่อีกแน่นอน แต่ก็ดีหน่อย เมื่ออยู่บ้านของเธอ ดูอคินจะซอฟต์คำด่าและน้ำเสียงลงไปเยอะพอสมควร
“เช้านี้ทำอะไรทานคะ” เสียงใสเอ่ยถามแม่ของตัวเองด้วยน้ำเสียงร่าเริง แตกต่างจากการอยู่บ้านของอคิน ที่เธอดูนิ่งเหมือนไม่ได้แสดงตัวตนจริง ๆ ออกมา
“หลายอย่างอยู่นะจ๊ะ ไปล้างมือแล้วมาทานข้าวลูก”
“ค่า”
“คินมานั่งลูก”
“ครับ” พราวฟ้าโล่งใจอยู่นิดหนึ่ง เมื่อเห็นกิริยาของอคินยามอยู่ต่อหน้าแม่ของเธอ อคินดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งแน่นอนว่าเขาให้เกียรติแม่ของเธออยู่ไม่น้อย และแตกต่างจากการกระทำเมื่ออยู่กับเธอโดยสิ้นเชิง
“กลับบ้าน!!” หลังจากทานอาหารเช้ากับแม่ของพราวฟ้าเสร็จ พราวฟ้าเดินขึ้นมาห้องนอนของตัวเองโดยมีอคินเดินตามมาติด ๆ
บรรยากาศภายในห้องนอนของพราวฟ้าปกคลุมไปด้วยความอึมครึม เมื่ออคินยืนกอดอกจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำพอดี เสียงเข้มออกคำสั่งกับคนตัวเล็กทันทีเมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจเขาเหมือนแต่ก่อน
“นี่ไง บ้านพราว” พราวฟ้าหันไปตอบคำถามของอคินหน้าตาใสซื่อไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสายตาและน้ำเสียงของเขาแม้แต่น้อย
“อย่ามากวนประสาท”
“พี่คิน บ้านพี่ พี่ก็กลับไปคนเดียวสิ”
“นั่นก็บ้านเธอ” กึก!! คำพูดที่หลุดจากปากของอคิน อคินเขาดูตกใจกับคำพูดของตัวเองไม่น้อย คำพูดที่ไม่น่าหลุดออกจากปาก ทำให้เขาแทบจะยกมือขึ้นตบปากตัวเอง
“.....”
“ถ้าเกิดแม่ของฉันรู้ว่าเธอหนีกลับมาอยู่บ้านแม่ของเธอ แม่ของฉันต้องแหกอกฉันตายก่อนได้หย่าเธอสิ” น้ำเสียงร้อนรนรีบอธิบายให้กับพราวฟ้า เพราะกลัวว่าเธอนั้นจะเข้าใจผิดที่คิดว่าเขาหลงผู้หญิงอย่างเธอ
“พี่คินไม่ต้องกลัวพราวจะเข้าใจผิด คิดว่าพี่หลงพราวหรอกค่ะ”
“......”
“ถ้าพี่อยากกลับ พี่ก็กลับไปคนเดียวสิ”
“พราวฟ้า!!”
“นั่นบ้านพี่ ไม่ใช่บ้านพราว” พูดเสร็จร่างเพรียวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ปล่อยให้อคินหัวเสียอยู่คนเดียว ใบหน้าหล่อดูหงุดหงิดเมื่อถูกพราวฟ้าตอกกลับเขาแบบนี้
ตาคมจ้องมองไปที่บานประตูห้องน้ำที่มีร่างบางอยู่ด้านใน ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างดุดัน ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมพราวฟ้าได้เหมือนเช่นเดิม แต่สำหรับคนอย่างเขาไม่เคยมีใครขัดใจได้รวมไปถึงพราวฟ้าเช่นกัน
ครืด ครืด ครืด
“เจ้านายครับ วันนี้มีประชุมเช้านะครับ” ยังไม่ทันที่อคินจะคิดหาวิธีจัดการคนตัวเล็ก สายเรียกเข้าจากมือถือเครื่องหรูก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี
“ผมรู้แล้ว”
“ผมโทรมาเตือนครับ เผื่อเจ้านายลืม”
“นี่คุณกล้าย้อนผมงั้นเหรอ?” วันนี้เป็นวันอะไร ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ มีแต่คนยอกย้อนเขาไม่เว้นว่างตั้งแต่เมียที่อาบน้ำฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีแตกต่างจากเขาที่ตอนนี้อารมณ์เดือดพล่าน
“ผมไม่กล้าหรอกครับ ใครจะกล้า ขนาดเมียเจ้านายยังไม่กล้าเลย”
“มีงานอะไรต่อไหม” หลังรับสายจากเลขาส่วนตัว อคินรีบกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเดินทางมาประชุมที่บริษัทกับผู้ถือหุ้น
“มีทานข้าวเย็นกับผู้ถือหุ้นครับ”
“สำคัญไหม”
“ครับ” อคินถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างนึกรำคาญใจ ระหว่างรอเวลาไปทานอาหารเย็นกับผู้ถือหุ้นเขานั่งเคลียร์เอกสารไปพลาง ๆ ใบหน้าหล่อจดจ้องไปกับแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างตั้งใจ
อคินไม่ทันได้สังเกตคนที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องทำงาน แรงกอดรัดจากด้านข้างลำตัวทำให้อคินที่นั่งตั้งใจทำงานถึงกับตกใจ เขาค่อย ๆ หันไปมองบุคคลที่กำลังกอดรัดเขาอยู่ในตอนนี้
“พี่คิน ฟาคิดถึงจังเลยค่ะ”
“ปล่อย”
“ไม่ค่ะ ขอฟากอดให้หายคิดถึงหน่อยนะคะ” แรงกอดรัดยิ่งแน่นมากขึ้น เมื่ออคินเริ่มผลักเธอให้ออกห่างจากตัว
“อย่าให้ได้พูดรอบที่สอง”
“ทำไมคะ พี่คินไม่ชอบเหรอ”
“ไม่ชอบ!! ปล่อย” ใบหน้าหล่อเข้มขรึมของอคินจ้องใบหน้าของฟาฟาเหมือนอยากจะหักแขนหักขาเธอทิ้งซะ!!
