บทที่ 17 ตอนที่ 17 เธอทำตัวเอง
“ไม่ชอบ!! ปล่อย” อคินผลักฟาฟาให้ห่างตัวได้สำเร็จ เขารีบลุกจากเก้าอี้ทำงานอย่างรวดเร็ว ตาคมจ้องมองใบหน้าของฟาฟาอย่างเอาเรื่อง เขาไม่ชอบให้ใครเข้ามาล้ำเส้นส่วนตัวเหมือนกับที่ผู้หญิงคนนี้ทำอยู่ในตอนนี้
“ทำไมคะ”
“ผมแต่งงานแล้ว คุณก็รู้”
“แล้วยังไง? ฟาฟาไม่ถือ”
“เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันวะ”
“ก็ไม่เห็นพี่คินจะสนใจเมียตัวเองเลยสักนิด ขนาดเมียพี่มีชู้ พี่ยังไม่เดือดร้อนเลย” คำพูดของฟาฟาทำให้อคินเริ่มหัวร้อนขึ้นมาทันที ประโยคคำพูดที่ไม่เข้าหูเขาแถมยังหาว่าเมียเขามีชู้อีกต่างหาก ฟาฟาช่างกล้ามากระตุกหนวดเสืออย่างเขาจริง ๆ
“ฟาฟา!!” เสียงเข้มตวาดเรียกชื่อของผู้หญิงตรงหน้าเสียงดังภายในห้องทำงาน ทำให้ฟาฟาที่เคยมั่นใจก่อนหน้านี้ถึงกับสะดุ้งเฮือก
“นี่ พี่คินตะคอกใส่ฟาเหรอคะ ฟาจะฟ้องคุณพ่อ” ฟาฟาเชิดหน้ามองอคินไม่นึกเกรงกลัวแต่อย่างใด ในเมื่อเธอมีพ่อเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทอคิน ยังไงอคินก็ต้องเห็นแก่หน้าพ่อเธอบ้าง
“หึ!! เธอคิดว่าพ่อของเธอจะช่วยอะไรเธอได้”
“ฟาจะให้พ่อถอนหุ้น”
“เชิญ!!” น้ำเสียงเรียบเฉย แววตาที่แฝงไปด้วยความดุดันจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างนึกรังเกียจ เขาสุดจะทนกับผู้หญิงตรงหน้าแล้วเหมือนกัน เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามายุ่งวุ่นวายกับอคิน เขาก็มักไม่ถือสาอะไร เพราะเห็นแก่หน้าพ่อของเธอ
“นี่ พี่คินกำลังปกป้องเมียที่คบชู้นะคะ”
“เธอเอาอะไรมาพูดว่าเมียฉันมีชู้”
“ก็คลิปวิดีโอนั่น”
“ถ้าเธอยังพูดกล่าวหาเมียฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
“พี่คิน”
“เชิญ” ฟาฟาเดินสะบัดตัวออกจากห้องทำงานของอคินด้วยอารมณ์โมโหที่ถูกผู้ชายที่เธอหลงรักตะคอกใส่ เพราะปกป้องเมียของเขาที่ถูกจับแต่งงาน ซึ่งข้อนี้เธอรู้ดี
“อานนท์ เข้ามาพบผม”
“มีอะไรรึเปล่าครับท่านประธาน” อานนท์รีบเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของอคินด้วยความเร็ว เพราะดูจากน้ำเสียงของเจ้านาย ถ้าขืนชักช้ามีหวังเขาถูกหมายหัวอีก
“เรื่องที่ให้ไปสืบ”
“ได้เรื่องแล้วครับ ผมส่งเข้าในเมลเจ้านายแล้ว” อคินหันไปจ้องหน้าจอคอมของตัวเอง เปิดดูข้อมูลที่ให้อานนท์ไปจัดการ คิ้วเข้มขมวดกันเป็นปมเมื่อเห็นข้อมูลในเมลที่อานนท์ส่งมา
“ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนสนิทคุณพราวฟ้าครับ”
“อืม”
“รูปหล่อ พ่อรวย นิสัยอบอุ่น” อานนท์เสริมข้อมูลให้กับอคินได้รับฟัง อานนท์ได้รับคำสั่งให้ไปสืบประวัติของผู้ชายที่เดินออกจากงานเลี้ยงที่โรงแรมกับพราวฟ้า และข้อมูลที่ได้ทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยว่าทำไมพราวฟ้าถึงไม่คบผู้ชายคนนี้
“ไม่ได้ถาม”
“ตอนนี้กลับไปเรียนต่อโทที่อังกฤษครับ คืนนั้นไปส่งคุณพราวฟ้าที่หน้าบ้านแล้วก็กลับ”
“อืม ออกไปได้แล้ว”
หลังจากที่อานนท์ออกจากห้องทำงาน อคินเอนตัวลงกับเก้าอี้ทำงาน เขาหลับตาลงช้า ๆ มือหนานวดคลึงขมับตัวเอง เพื่อให้ผ่อนคลายความตึง
ภาพเหตุการณ์ที่เขาต่อว่าพราวฟ้าประดังประเดเข้าสมอง คำพูดที่เขาสาดใส่เธอรุนแรงไม่น้อย แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อเธอเองก็คือผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน ยอมตกลงแต่งงานกับเขาก็เพราะเงิน
“เธอทำตัวเอง!!” เสียงพึมพำของอคินพูดออกมาเบา ๆ เขาเอนตัวบนเก้าอี้อยู่สักพัก ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานเพื่อกลับบ้าน
“ท่านประธานจะไปไหนครับ”
“กลับ”
“แต่ท่านมีกินข้าวเย็นกับผู้ถือหุ้นต่อนะครับ”
“นายหาเหตุผลก็แล้วกัน” อคินสาวเท้าเดินผ่านอานนท์ไปทันที ไม่รอคำตอบจากเลขาส่วนตัวเลยสักนิด รีบเดินทางกลับบ้านทันทีโดยมีเสียงเรียกจากเลขาดังตามหลัง
“เจ้านาย”
“จะไปไหน?” อคินเดินเข้ามาภายในบ้าน เขาพบกับร่างเพรียวของเมียตัวเองที่กำลังเดินถือกระเป๋าใบใหญ่ลงจากบันไดชั้นสอง พราวฟ้าไม่ได้ตอบคำถามของอคิน เธอรีบเดินลงบันไดหมายจะออกจากบ้านนี้ให้เร็วที่สุด
“ฉันถามว่าไปไหน?” มือหนาจับแขนเล็กให้หันหน้ามาคุยกับเขา ใบหน้าเรียบเฉยเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“กลับบ้าน”
“ก็นี่ไง บ้านเธอ”
“นี่มันบ้านพี่ ไม่ใช่บ้านพราว อีกอย่างเรากำลังจะหย่ากัน” คำพูดของพราวฟ้า ทำให้คนรับฟังถึงกับยืนขบกรามแน่นจนเป็นสัน เส้นเลือดตรงขมับปูดโปนที่พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองอยู่
“เธอมีเงินมาคืนฉันแล้วงั้นเหรอ?”
“พราวจะหามาคืนให้ภายในสามเดือนไง”
“ถ้าเธอยังไม่มีเงินมาคืน เธอก็ไม่สามารถออกจากบ้านหลังนี้ไปไหนได้ทั้งนั้น” อคินกัดฟันกรอดพูดกับพราวฟ้า เขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นการกระทำของเธอตอนนี้
“พี่มันเห็นแก่ตัว”
“เธอก็เห็นแก่เงิน ถึงได้ยอมแต่งงานกับฉันสินะ”
“พี่เองต่างหากที่ไม่เคยรับฟังคนอื่น” ใบหน้าสวยบูดบึ้งไม่ยิ้มแย้ม ยกมือขึ้นกอดยกอย่างขัดเคืองใจ เมื่อได้ยินประโยคคำพูดของอคินที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอ
“ถ้าเธออยากออกจากบ้านหลังนี้ รีบหาเงินมาคืนฉันสิ นานกว่านี้ฉันอาจจะเพิ่มดอกเบี้ย”
“พี่คิน!!”
“กลับไปในที่ของเธอ ไปทำหน้าที่ของเธอ จนกว่าเธอจะหาเงินมาคืนฉันได้” น้ำเสียงเรียบเฉยออกคำสั่งคนตัวเล็ก ใบหน้าบูดบึ้งดื้อรั้นของพราวฟ้า เดินหันหลังกลับขึ้นไปชั้นสองของบ้านโดยไม่ได้ตอบโต้อะไรอคินกลับไป
เธอคงต้องรีบหาเงินมาคืนอคินให้เร็วที่สุด เพราะหัวใจที่บอบช้ำจากการกระทำ และคำพูดของเขาทำให้เธอเริ่มทนไม่ไหว และหายใจไม่ออก
“ทำอาหารเย็นให้ฉันด้วย” เสียงตะโกนของอคินดังไล่หลังพราวฟ้า น้ำเสียงที่ออกคำสั่งทำให้พราวฟ้าได้แต่ถอนหายใจอย่างอดทน
ครืด ครืด ครืด
“ว่าไงเฌอแตม” เสียงเรียกเข้าจากมือถือเครื่องหรูดังขึ้น ในขณะที่อคินกำลังเดินเข้ามาหยิบน้ำในห้องครัวที่มีพราวฟ้ากำลังทำอาหารเย็นอยู่
(คินอยู่ไหน)
(อยู่บ้าน)
(เดี๋ยวเฌอเข้าไปหาที่บ้านนะ ทานข้าวเย็นกัน)
(มะ)
(ไม่ต้องปฏิเสธเลยนะ ตอนนี้เฌออยู่หน้าบ้านคินเรียบร้อย ออกมารับหน่อยสิ) อคินเดินออกไปประตูหน้าบ้าน เห็นรถยนต์คันหรูของเฌอแตมจอดอยู่อย่างที่เธอพูดจริง ๆ
(มาทำไม)
(กลัวเฌอทำให้ครอบครัวเดือดร้อนเหรอคะ) น้ำเสียงติดประชดของเฌอแตม ทำให้อคินถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ อคินเดินกลับไปหยิบกุญแจรีโมตเปิดประตูให้กับเฌอแตมด้วยความลำบากใจไม่น้อยกับการกระทำของเธอ
“กว่าจะเปิดได้นะ”
“ไม่โทรบอกก่อน”
“เซอร์ไพรส์ไง นี่เมียคินอยู่ไหมคะ” เฌอหันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ บ้านเพื่อมองหาเมียของเขา ก่อนอคินจะตัดสินใจชี้ไปทางห้องครัวที่พราวฟ้าทำอาหารอยู่
