บทที่ 18 ตอนที่ 18 หน้าที่ค่ะ
“สวัสดีค่ะคุณพราวฟ้า” เสียงหวานของเฌอแตมเอ่ยทักทายพราวฟ้าหน้าประตูห้องครัว รอยยิ้มสดใสของเฌอแตมยิ้มส่งให้กับพราวฟ้า โดยมีอคินเดินถือกล่องอาหารตามเข้ามาภายในห้องครัว
“สวัสดีค่ะ คุณ?”
“เฌอค่ะ” พราวฟ้าเบนสายตามองอคินที่เดินเข้ามาวางกล่องอาหารภายในครัวด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้อธิบายสถานะของผู้หญิงที่เอ่ยทักทายเธอ
“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” พราวฟ้ายิ้มหวานตอบกลับไปให้กับเฌอแตม ก่อนที่เธอจะหันกลับไปทำอาหารต่อโดยไม่สนใจทั้งอคินและเฌอแตมอีก
“คุณพราวทำเมนูอะไรเหรอคะ”
“ตอนนี้ทำแกงส้มค่ะ”
“เมื่อก่อนเคยเป็นเมนูโปรดคินเลย แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่แล้ว” กึก!! เฌอแตมเอ่ยพูดออกไป คำพูดของเธอทำให้พราวฟ้าถึงกับชะงักเมื่อได้ยิน ใบหน้าสวยหันมายิ้มบาง ๆ ให้กับเฌอแตม แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรตอบกลับ เพราะเฌอแตมเองก็ไม่ได้ล้ำเส้นอะไรเธอในขณะนี้
“ออกไปรอข้างนอกเฌอ”
“แต่เฌออยากช่วยคุณพราวทำอาหาร”
“ไม่ต้องหรอก เฌอทำไม่เป็น เดี๋ยวอันตราย” คำพูดของอคินเหมือนมีดกรีดลงกลางใจของพราวฟ้าเมื่อได้ยิน คำพูดที่เธอไม่เคยจะได้รับจากเขาเลยสักครั้ง แต่เขากลับพูดกับผู้หญิงอีกคนได้หน้าตาเฉย
“ขอเฌอช่วยนะ คินออกไปรอเถอะ”
“เอางั้นก็ได้” อคินเดินออกจากห้องครัวด้วยใบหน้าครุ่นคิดบางอย่างที่ปล่อยเฌอแตมและพราวฟ้าอยู่ด้วยกัน อีกอย่างเฌอแตมไม่เคยทำอาหารเลยสักครั้งในชีวิต
“คุณพราวทำอาหารเก่งจังเลยนะคะ”
“ทำบ่อยค่ะ”
“ดูแลคินดีจังเลย” เวลาที่พราวฟ้าทำอาหารอยู่ในห้องครัว ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อถูกถามคำถามจากเฌอแตมมากเกินไป
“หน้าที่ค่ะ”
“คุณพราวกับอคินไม่ได้เต็มใจแต่งงานกันใช่ไหมคะ” กึก!! คำพูดแต่ละคำของเฌอแตมทำให้พราวฟ้าชะงักไปหลายรอบ คำถามของเฌอแตมบ่งบอกได้ว่าเธอสนิท และรับรู้เรื่องของอคินเยอะพอสมควร
“ค่ะ”
“ได้ยินแบบนี้สบายใจจังเลยค่ะ เดี๋ยวเฌอช่วยค่ะ”
“ไม่ต้องค่ะคุณเฌอ ชามมันร้อนมากนะคะ” ยังไม่ทันที่พราวฟ้าพูดจบ เฌอแตมเดินเข้ามาจับชามที่มีอุณหภูมิร้อนสูง เธอปล่อยมือจากชามที่ร้อนลงบนพื้นทันที น้ำร้อนจากซุปกระจายบนพื้น
เพล้ง!! เศษชามตกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น น้ำร้อนจากน้ำแกงเลอะเปื้อนพื้นทำให้เฌอแตมที่ดูตกใจเผลอตัวเหยียบ ซึ่งกำลังจะลื่นล้มลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษชามแตกกระจาย
“เชี่ย/!!” พราวฟ้าและเฌอแตมอุทานขึ้นพร้อมกัน พราวฟ้าล้มตัวลงกับพื้นประคองตัวของเฌอแตมเอาไว้ก่อนที่เฌอแตมจะล้มลง
เสียงร้องอุทานเสียงดังบวกกับเสียงชามแตก ทำให้อคินรีบวิ่งมาดูที่ห้องครัวด้วยความเร่งรีบปนตกใจ พราวฟ้ารีบประคองตัวเฌอแตมลุกขึ้นทันที
“เกิดอะไรขึ้น”
“เฌอทำชามตกพื้นเอง ขอโทษด้วยนะน้องพราว”
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเฌอออกไปรอด้านนอกเถอะ เดี๋ยวพราวทำความสะอาดเอง”
“ไปเถอะเฌอ ปล่อยให้พราวทำความสะอาด” อคินเอ่ยพูดกับเฌอแตม เมื่อเห็นเศษแก้วที่ตกแตกลงบนพื้น ใบหน้าสำนึกผิดขอโทษพราวฟ้าหลายครั้ง จนอคินรีบพาตัวเฌอแตมออกจากห้องครัว เพื่อไม่ให้รบกวนพราวฟ้า
“โอ๊ย!!” เสียงพึมพำด้วยความเจ็บของพราวฟ้าอุทานเบา ๆ กับตัวเอง เมื่อเธอหยิบเศษแก้วออกจากฝ่ามือ เลือดสีแดงสดไหลไม่หยุด พราวฟ้าค่อย ๆ ล้างแผลของตัวเองด้วยน้ำสะอาด แต่เลือดก็ยังไม่หยุดไหลสักที
พราวฟ้าทำได้เพียงรีบเก็บเศษแก้ว และทำความสะอาดในห้องครัวให้เรียบร้อย จัดเตรียมอาหารที่เฌอแตมซื้อเข้ามาใส่จานเตรียมเอาไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนที่พราวฟ้าจะตัดสินใจพาตัวเองไปโรงพยาบาล
“พี่คินกับคุณเฌอตามสบายเลยนะคะ พราวจัดอาหารเรียบร้อยแล้ว ขอตัว”
“อ้าว!! พราวไม่ทานด้วยกันเหรอ”
“พอดีพราวมีธุระค่ะ” พราวฟ้ารีบเดินออกจากบ้านทันที มือบางไขว้ไว้ด้านหลังเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต ผ้าขนหนูผืนเล็กพันมือเพื่อซับเลือดเอาไว้ไม่ให้หยดระหว่างทาง
พราวฟ้าขับรถออกจากบ้านทันที มือบางจับพวงมาลัยเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ดวงตากลมโตทอดมองสัญญาณไฟแดงตรงหน้าอย่างเหม่อลอย เหตุการณ์เมื่อสักครู่ยังคงติดอยู่ในสมองเธอคล้ายกับหัวใจถูกทุบจนแหลกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี
ภาพที่อคินไม่ได้เดินเข้ามาหาเธอ แต่เดินเข้าไปหาคนอื่น เขาไม่ได้หันมาถามเธอเลยสักนิดว่าเธอเป็นอะไรบ้าง น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจไหลลงมาเงียบ ๆ ภายในรถยนต์คันหรูของตัวเอง
รถยนต์คันหรูของพราวฟ้าขับเคลื่อนเข้ามาภายในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เธอขับรถพาตัวเองมาทำแผลที่โรงพยาบาลที่ตอนนี้บาดแผลยังมีเลือดไหลซึมออกมาอยู่
“เจ็บดี” เสียงหวานพูดออกมากับตัวเองเบา ๆ เมื่อก้มมองแผลที่มือของตัวเองระหว่างรอหมอ น้ำตาไหลลงอาบแก้ม แยกไม่ออกเลยว่าเธอเจ็บที่แผล หรือเจ็บที่ใจกันแน่
ครืด ครืด ครืด ในระหว่างที่พราวฟ้ากำลังนั่งรอหมอเข้ามาทำแผล มือถือเครื่องหรูดังขึ้น ดวงใจดวงน้อยแอบคาดหวังว่าเป็นอคินที่โทรตามเธอ แต่เธอคิดผิดเมื่อคนที่โทษมาคือริสาเพื่อนรักของเธอเอง
“ว่าไงริสา” มือบางปาดน้ำตาของตัวเอง กักเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้เพื่อนสาวของตัวเองรับรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้เหมือนคนบ้า
“พราวอยู่ไหน”
“เออ ฉันก็อยู่บ้านน่ะสิ” พราวฟ้าโกหกยังไม่ทันขาดคำ เสียงไมโครโฟนประกาศประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลดังแทรกขึ้นมา
“แกอยู่โรงพยาบาลไหน”
“ฉันไม่เป็นไรริสา”
“ฉันจะไปหา” น้ำเสียงร้อนรนของริสา ทำให้น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ไหลลงอาบแก้มอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าเพื่อนของตัวเองจะเป็นห่วงเธอได้มากขนาดนี้ พราวฟ้าตัดสินใจบอกชื่อโรงพยาบาลกับเพื่อนรัก ไม่นานริสาก็วางสายไป
“ยายพราวเป็นยังไงบ้าง” พราวฟ้าเดินออกจากห้องทำแผลเจอเข้ากับริสาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ร่างบางของริสาเดินเข้ามาหาพราวฟ้าด้วยความเป็นห่วงที่แสดงออกมาจากใจจริง
“เจ็บ” พราวฟ้าตอบกลับเสียงเบาหวิว หยดน้ำตาไหลลงอาบแก้มนวล พราวฟ้าโผเข้ากอดริสาทันที พร้อมเสียงสะอื้นเบา ๆ ร่างเพรียวสั่นเทาของพราวฟ้า กอดริสาแน่นเหมือนต้องการที่พักพิง
“เจ็บมากก็ร้องออกมา” อ้อมกอดปลอบใจให้ความอบอุ่นบวกกับฝ่ามือบางลูบหัวปลอบประโลมเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง
ยิ่งพราวฟ้าเธอสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงของริสามากเท่าไร หยดน้ำตายิ่งไหลออกมาจนเปียกชื้นไหล่บางของริสาจนรู้สึกได้
“ถ้ามันเจ็บมาก ก็เดินออกมา
