บทที่ 3 ตอนที่ 3 อดทนหน่อยนะ!!

“กรี๊ด!!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของพราวฟ้าเมื่อถูกกระแทกด้วยความเป็นชายของอคิน เลือดสีแดงไหลย้อนออกมาแปดเปื้อนความเป็นชายของเขา แสดงให้เห็นว่าพราวฟ้ายังคงบริสุทธิ์

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กใต้ร่างบริสุทธิ์ อคินก็ดึงเครื่องป้องกันออกทันที เขากระแทกความเป็นชายเข้าออกในร่องรักของเธออย่างป่าเถื่อน ไม่ฟังแม้แต่เสียงอ้อนวอนของคนตัวเล็ก

พราวฟ้านอนน้ำตาไหลลงข้างแก้ม เธอกัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้ เพราะรู้ว่ายังไงอคินก็คงไม่เห็นใจ มือบางกำผ้าปูเพื่อระบายความเจ็บและความจุกเอาไว้ เธอเหมือนเครื่องบำบัดความใคร่ของเขา โดยไม่ได้รับความเห็นใจจากอคินแม้แต่น้อย

เสียงครางของอคินดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ เขากระหน่ำกระแทกเอวสอบเข้าออกดุดันเลือดสีเข้มไหลแปดเปื้อนกระเซ็นเต็มหน้าขาของอคิน ใบหน้าหล่อโน้มมากัดพร้อมกับดูดดึงยอดปทุมที่ล่อตาล่อใจของเขา

“เจ็บ พราวเจ็บ พอสักทีเถอะ”

“เธอมีสิทธิ์บ่นเหรอ” อคินกัดฟันข่มอารมณ์ของตัวเองตอบพราวฟ้า ทั้งที่เอวสอบยังคงกระแทกช่วงล่างของเธอแทบฉีก

ความเจ็บแล่นเข้ามาปะทะร่างบางจนแทบทนไม่ไหว เขาไม่ปรานีเธอเลยแม้แต่น้อย พราวฟ้ายังคงกัดฟันให้อคินกระแทกเพื่อระบายอารมณ์อยู่แบบนั้นจนสติสุดท้ายของเธอวูบดับไป

“เชี่ยเอ๊ย!! อ่อนแอฉิบ” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กหมดสติลงต่อหน้า มือหนายกมือขึ้นวัดลมหายใจของพราวฟ้าก่อนที่เขาจะหายใจด้วยความโล่งอกที่เธอแค่หมดสติ

เอวสอบยังคงทำงานอยู่แบบนั้น เขาไม่ได้เห็นใจพราวฟ้า หรือหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนของตัวเองลง อคินยังคงกระแทกร่างบางเหมือนเครื่องบำบัดความใคร่อยู่แบบนั้นจนสำเร็จไปหลายต่อหลายครั้ง

เขายอมรับเลยว่าร่างกายของพราวฟ้าถูกใจเขายิ่งนัก เพราะปกติเขาไม่เคยเอาใครเกินสองรอบเลยด้วยซ้ำ แต่กับเธอคนนี้ เขาแทบนับครั้งไม่ถ้วน ในขณะที่เธอหมดสติลง น้ำขาวขุ่นถูกฉีดเข้าร่องรักของพราวฟ้าทุกหยด

“อ่าส์!!”

แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาภายในห้องพักโรงแรมหรูที่ยังไม่ได้ปิดม่านตั้งแต่เมื่อคืน ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวตื่นด้วยร่างกายอันหนักอึ้ง

ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาโฟกัสสิ่งรอบข้าง พราวฟ้าหลุบตาลงมองร่างกายอันเปลือยเปล่าของตัวเองที่ถูกผ้าห่มคลุมเอาไว้อยู่

เธอค่อย ๆ หันหน้าไปมองด้านหลังของตัวเอง กลับพบว่าเป็นอคินที่นอนหันหลังให้กับเธออยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเช่นกัน เมื่อเห็นว่าอคินกำลังหลับสนิท พราวฟ้าจึงค่อย ๆ ขยับตัวลงจากเตียงเบา ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของอคิน

เสียงลมหายใจพ่นออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเธอใช้เท้าแตะลงบนพื้น โดยที่อคินไม่รู้สึกตัวตื่น ร่างบางที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเป็นอันต้องชะงักและล้มลงกับพื้น

“โอ๊ย!!” อาการเจ็บที่หว่างขาของตัวเองระบมไปหมด เสียงร้องของพราวฟ้า ทำให้อคินที่นอนหลับอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่น

เขาลืมตาขึ้นหันหน้ามามองคนตัวเล็กที่ล้มลงกับพื้นด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ทว่าก็ไม่ได้ลุกลงจากเตียงไปช่วยเธอแต่อย่างใด

“สำออย”

“พี่คิน”

“หึ!! จะอ่อยฉันแต่เช้า ว่างั้น?” คิ้วซ้ายเลิกขึ้นเป็นเชิงถามคนตัวเล็ก ใบหน้าคมแสดงสีหน้าสมเพชเธออย่างชัดเจน

เขาจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังกัดฟันพยุงตัวเองให้ลุกจากพื้นเพื่อเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล ก่อนจะโน้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งโดยไม่สนใจเธอเลยสักนิด

พราวฟ้าหอบร่างอันบอบช้ำของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำได้สำเร็จ เธอสำรวจร่างกายของตัวเองที่มีรอยแดงเป็นจ้ำเหมือนคนถูกรุมโทรมไม่ผิด แววตาหมองหม่นของพราวฟ้าจ้องมองดูใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกบานใส

หยดน้ำตาที่เอ่อล้นค่อย ๆ ไหลลงมาอาบแก้มขาวเนียน คำดูถูกต่าง ๆ นานาที่อคินพูดสาดใส่เธอ ทำให้หัวใจดวงน้อยเจ็บเหมือนถูกบีบรัด แต่เธอยังมีความเชื่อว่าสักวันเขาคงเห็นใจเธอบ้าง

พราวฟ้าแต่งงานกับอคินเพราะครอบครัวเห็นชอบ ซึ่งครอบครัวของพราวฟ้าและอคินรู้จักและสนิทกันมานาน ตั้งแต่เธอและเขายังเป็นเด็ก เธอมักจะได้มาเล่นที่บ้านของอคินบ่อย ๆ และเคยพบเจอเขามาก่อน

อคินคนที่เธอรู้จักเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและแสนดีคนหนึ่งก็ว่าได้ เขาอ่อนโยนกับเธอเสมอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเติบโต พอเธอและเขากลับมาเจอกันอีกครั้งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

อคินที่เธอรู้จักตอนนี้ช่างต่างกันราวฟ้าเหว เขาพูดจาดูถูกเธอตั้งแต่รู้ว่าต้องแต่งงานกัน พราวฟ้าถูกเรียกตัวจากต่างประเทศให้กลับมาแต่งงานกับอคิน เพราะสถานการณ์ทางธุรกิจของครอบครัวเธอที่มีแม่เป็นผู้บริหารลุ่ม ๆ ดอน ๆ ตั้งแต่พ่อของเธอเสียไป

ทำให้คุณแม่ของเธอและครอบครัวของอคินตัดสินใจให้เธอและเขาแต่งงานกัน ตั้งแต่เธอกลับมาจากต่างประเทศ และในระหว่างที่จัดเตรียมงานแต่ง เธอก็มักจะได้รับคำพูดเชือดเฉือนจากอคินเสมอ

“อดทนเอาไว้นะพราว” พราวฟ้าบอกกับตัวเองผ่านกระจก แขนบางยกขึ้นโอบกอดตัวเองเพื่อเป็นกำลังใจให้กับตัวเองในวันที่ต้องเจอคำพูดร้าย ๆ ของคนที่เธอแอบรัก

ใช่!! เธอแอบรักอคินตั้งแต่อยู่มัธยม อคินและเธออายุห่างกันห้าปี ซึ่งแน่นอนว่าอคินคือรุ่นพี่ที่ฮอตในหมู่สาว ๆ เพราะความหน้าตาดีของเขา พราวฟ้าแอบปลื้มอคินอยู่ห่าง ๆ ถึงแม้ว่าครอบครัวของเธอและเขาจะสนิทกันก็ตาม

เมื่อพราวฟ้าอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะบิดลูกบิดประตูเดินออกจากห้องน้ำ

“ไปหายาคุมมากินซะ!! ฉันต้องการปล่อยในทุกครั้ง แต่ฉันไม่ต้องการมีลูกกับผู้หญิงอย่างเธอ”

“ค่ะ” พราวฟ้าตอบเสียงเบากลับไป อคินเดินผ่านหน้าของเธอเพื่อเข้าไปในห้องน้ำชำระร่างกายตัวเองหลังจากออกคำสั่งกับหญิงสาวเสร็จ

คำพูดของอคินทำให้พราวฟ้าจุกที่ลำคอ เธอก็อยากจะถามกลับไปเช่นกันว่าผู้หญิงอย่างเธอที่เขาว่าเป็นยังไง? เธอทำอะไรผิดงั้นเหรอ? คำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว ร่างบางยืนนิ่งอยู่กับที่ครุ่นคิดว่าตัวเองน่ารังเกียจตรงไหน

“พี่คงเกลียดพราวมากสินะ” ใบหน้าสวยหันไปทางประตูห้องน้ำที่ชายหนุ่มอยู่ด้านใน พึมพำกับตัวเองก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหนักใจที่ต้องอยู่ใช้ชีวิตร่วมกับเขา