บทที่ 4 ตอนที่ 4 ต้องแคร์ด้วยเหรอ?

“แน่ใจแล้วใช่ไหม? ว่าคุณแก้งานให้ผม” เสียงนิ่งแฝงไปด้วยความดุดันบวกกับแววตาที่จริงจังเสมอเมื่อเป็นเรื่องของงาน ดวงตาคมจ้องมองไปยังพนักงานที่กำลังยืนก้มหน้าใช้มือไขว้เอาไว้ตรงเป้ากางเกงยีนอย่างสำนึกผิดเมื่อถูกเจ้านายต่อว่า

“คือผมแก้ไขแล้วครับท่าน แต่พอดีว่าไฟล์งานหะ...หายครับ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ!!”

“ขอโทษครับท่าน ผมขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมครับ”

“เอาไป!! แล้วอย่าให้มีรอบที่สาม” ร่างสูงอกผายไหล่ผึ่งใส่สูทสีดำเนกไทสีกรมโยนแฟ้มงานคืนให้กับลูกน้อง เสียงเข้มตอบกลับลูกน้อง ใบหน้าขึงขังจนลูกน้องแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

พนักงานที่ถูกท่านประธานต่อว่าค่อย ๆ เดินเข้ามาหยิบแฟ้มงานบนโต๊ะทำงานของเจ้านายหนุ่ม และรีบวิ่งออกจากห้องทำงานไปในทันที โดยไม่รอให้เจ้านายหนุ่มเอ่ยถามต่อ เสียงถอนหายใจดังขึ้นหลังจากที่เดินพ้นประตูห้องทำงาน

อคินชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี ดีกรีผู้บริหารของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หน้าตาอันหล่อเหลาของเขาเป็นที่รู้จักดีในกลุ่มสาว ๆ

อคินไม่ได้มีดีเพียงแค่หน้าตา แต่เขายังเก่งและฉลาด สามารถทำให้โรงพยาบาลติดท็อปเป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในประเทศ และขยายสาขาไปทั่วประเทศได้อีกด้วย

“นายครับ วันนี้มีนัดกินข้าวที่บ้านใหญ่นะครับ” อานนท์ เลขาคนสนิทของอคินเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม แจ้งรายละเอียดของวันให้กับอคินได้รับทราบว่าเขาต้องทำอะไรต่อจากนี้

“มีเรื่องอะไรอีกไหม”

“ไม่ครับ”

“งั้นกลับได้เลย วันนี้ผมจะขับรถเอง” เสียงเข้มเอ่ยบอกกับเลขาคนสนิทของตัวเอง ร่างสูงยันตัวเองลุกจากเก้าอี้ทำงาน สาวเท้าเดินผ่านเลขาเดินออกจากห้องทำงานไปในที่สุด

อคินเดินไปยังลานจอดรถชั้นผู้บริหาร รถสปอร์ตคันหรูสีดำจอดอยู่ เขาไม่รอเขารีกดรีโมตรถคู่ใจพร้อมกับเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ก่อนจะกระชากรถออกจากลานจอดรถเพื่อมุ่งหน้าไปที่บ้านของพ่อและแม่ของเขา

รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้และสิ่งปลูกสร้างที่ทันสมัย

“คินมาแล้วเหรอลูก แล้วหนูพราวล่ะ” อคินเดินเข้าไปในบ้าน เขาเจอกับผู้เป็นแม่ที่กำลังเดินออกมาพอดี รอยยิ้มหวานของคุณหญิงมินตราส่งให้กับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

“ครับ ไม่ว่างครับ”

“ไปห้องรับแขกกันเถอะลูก คุณพ่อรออยู่ด้านใน” น้ำเสียงอ่อนหวานของคุณหญิงมินตราเอ่ยพูดกับลูกชาย มือบางดันแผ่นหลังกว้างให้เดินไปยังทิศทางที่ต้องการ

อคินไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เขาเดินเข้าไปยังห้องรับแขกที่ผู้เป็นพ่อรออยู่ก่อนแล้ว ท่าทางสบายของพ่ออคินที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่หันมามองหน้าลูกชายตัวเองก่อนจะเอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง

“ไง!!ไอ้เสือ ทำไมวันนี้ไม่พาเมียมาด้วย”

“คุณแม่บอกให้มาทานข้าวเย็น” น้ำเสียงเบื่อหน่ายของอคินบ่งบอกถึงความจำใจอยู่ในขณะนี้ ปกติเขามักจะเลิกงานดึกก็ว่าได้ เวลาทุกวินาทีเขามักจะทุ่มเทให้กับงานจนแทบไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่นเลยด้วยซ้ำ

“พูดแบบนี้แม่น้อยใจนะคิน”

“โธ่!! แม่ครับ ผมงานยุ่งจริง ๆ” ร่างสูงโน้มตัวเข้าไปกอดผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อน จะมีก็แต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่เห็นอคินในโหมดนี้

“ทำแต่งานแล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลานกับเขาสักที”

“ผมไม่อยากมีลูกกับผู้หญิงเห็นแก่เงิน”

“คินทำไมพูดแบบนี้ อดีตที่คินเคยเจอ อย่าเอามาตัดสินกับปัจจุบันสิลูก ที่ผ่านไปแล้วก็ช่างมันสิ” น้ำเสียงและแววตาเป็นห่วงจากคุณหญิงมินตราส่งผ่านไปยังลูกชายตัวเอง แววตาวูบไหวของอคินแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อผู้เป็นแม่พูดถึงอดีตที่ผ่านมาของเขา

“เราไปทานข้าวกันเถอะ ผมหิวแล้ว” ฌาน พ่อของอคินพูดแทรกขึ้นเมื่อเห็นบรรยากาศภายในห้องรับแขกเริ่มแย่ลง

“ไปทานข้าวเถอะคิน วันนี้แม่เตรียมของโปรดลูกเอาไว้เยอะเลย”

“ครับ” ทั้งสามพากันเดินออกจากห้องรับแขกไปยังห้องอาหารของบ้าน หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ทั้งสามก็พากันเดินกลับมานั่งคุยกันต่อที่ห้องรับแขก ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องสำคัญไม่น้อย

“ตอนนี้พ่อได้ข่าวของไอ้ทวี เหมือนว่ามันกำลังซุ่มทำอะไรบางอย่าง”

“ครับ แล้วยังไง”

“ทำอะไรก็ระวังไว้หน่อย ตอนนี้แกไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ ทำอะไรก็คิดรอบคอบหน่อย” เสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยตักเตือนลูกชายด้วยความเป็นห่วง เลือดร้อนของลูกชายที่ถอดแบบจากเขามาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าลูกคิดจะทำอะไร

“เกี่ยวอะไรกับเธอ”

“ถ้ามันเล่นงานแกไม่ได้ คิดว่ามันจะหันไปเล่นงานใคร”

“แล้วยังไง ผมต้องสนใจด้วยเหรอครับ”

“ไอ้คิน/คิน”

“ผมก็แต่งงานตามคำสั่งพ่อกับแม่แล้วนี่ครับ จะมาอะไรกับผมอีก”

“ไอ้คิน แต่หนูพราวเป็นเมียแกนะ แกควรดูแลเขา รวมถึงความรู้สึกด้วย” เมื่อได้ยินประโยคของลูกชาย น้ำเสียงติดโมโหของผู้เป็นพ่อก็ตวาดใส่ลูกชายตัวเอง

“หึ!!” ร่างสูงเอนตัวพิงกับโซฟาอย่างสบายใจ จนผู้เป็นพ่อถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างท้อใจ เมื่อเห็นความดื้อด้านของลูกชายที่มัวแต่ทิฐิกับเมียตัวเอง ทั้งที่พราวฟ้าไม่ได้มีข้อเสียอะไรแม้แต่น้อย

คนเป็นพ่อและแม่อยากให้ลูกชายแต่งงานกับคนที่ดีจึงหาให้ แต่อคินลูกชายของเขากลับคิดว่าพราวฟ้าแต่งกับเขาเพราะเงิน ซึ่งเรื่องธุรกิจของครอบครัวพราวฟ้าก็มีส่วนเช่นกันที่ทำให้เรื่องแต่งงานเกิดขึ้น

แต่มีข้อตกลงบางอย่างที่อคินยังไม่ทราบ เพราะเจ้าตัวค้านหลังชนฝาไม่อยากรับรู้และรับฟังเรื่องข้อตกลงที่ครอบครัวทั้งสองตกลงกันเอาไว้ก่อนแต่งงาน

ตอนนี้พ่อและแม่ของอคินเริ่มหนักใจในความคิดที่จับลูกชายแต่งงานกับหนูพราวฟ้า ทั้งที่หนูพราวฟ้าอาจจะได้เจอผู้ชายที่ดีกว่าลูกชายของตัวเองด้วยซ้ำ

“ทำตัวแบบนี้สักวันแกจะเสียใจ”

“ผมต้องแคร์ด้วยเหรอพ่อ”

“ไอ้ลูกเวร!!”