บทที่ 46 เจ็บดีเหมือนกัน

“มันหนัก เดี๋ยวพี่ถือขึ้นไปส่ง” อคินแย่งกระเป๋าสะพายของพราวฟ้าไปถือ เขาเดินตามหลังเมียตัวเองต้อย ๆ พร้อมกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่ของพราวฟ้าที่มีทุกอย่างอยู่ด้านใน

“ส่งเสร็จก็กลับไปสิ” พราวฟ้าเดินเข้ามาภายในห้องทำงาน ไม่ลืมหันหน้าไปบอกอคินที่เดินตามหลังมาติด ๆ

“ตอนเย็นพี่มารับนะ” ไม่มีเสียงตอบรับจากพรา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ