บทที่ 5 ตอนที่ 5 เป็นได้แค่นางบำเรอ
“พี่คินกลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงหวานของพราวฟ้าเอ่ยถามอคิน เธอเดินออกมารับอคินหลังเลิกงานบริเวณหน้าบ้านตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขา
“มีตาไหม” เสียงเข้มของอคินตอบกลับพราวฟ้าจนเธอหน้าเสียเมื่อได้ยินคำตอบ มือหนาโยนเสื้อสูทที่หยิบออกจากรถโยนให้กับพราวฟ้าโดยไม่บอกกล่าว จนทำให้คนตัวเล็กต้องลุกลี้ลุกลนรับเสื้อเอาไว้ ก่อนที่จะตกลงกับพื้น หากว่าเสื้อตกลงพื้น มีหวังอคินคงตะคอกเธอเสียงดังแน่นอน
“พราวทำอาหารเย็นเอาไว้ พี่จะทานเลยไหมคะ”
“ไม่ ฉันกินมาแล้ว”
“แต่ว่าพราว ทำเอาไว้หลายอย่างเลยนะคะ”
“นั่นมันเรื่องของเธอ” ขายาวสาวเท้าเข้าไปในบ้าน เขาเดินผ่านห้องอาหารอย่างไม่ไยดีแล้วขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสองของบ้านโดยมีพราวฟ้าเดินตามหลังไม่ห่าง
“ให้พราวเตรียมน้ำอุ่นให้ไหมคะ”
“อืม เสร็จแล้วออกจากห้องฉันไป”
พราวฟ้าและอคินแยกห้องนอนโดยคำสั่งของอคิน เขาไม่ยอมให้พราวฟ้ามานอนที่เตียงของตัวเองโดยให้เหตุผลว่ารังเกียจเธอ แต่เมื่อวันไหนที่อคินมีความอยากได้ตัวของพราวฟ้า อคินก็แค่เดินไปเคาะประตูห้องนอนของพราวฟ้า และหลังจากเสร็จกิจธุระเขาก็เดินออกมาจากห้องของเธอ
เป็นเช่นนี้เกือบทุกวัน เพราะอคินมักจะใช้ร่างกายของพราวฟ้าเพื่อระบายความใคร่ของตัวเอง หรือแม้กระทั่งความเครียดจากเรื่องงานก็เอามาลงกับพราวฟ้าบนเตียง
“เสร็จแล้วค่ะ” พราวฟ้าจัดแจงเตรียมน้ำอุ่นให้กับอคินเสร็จ เธอก็เดินมาหยิบชุดนอนและผ้าเช็ดตัวเตรียมเอาไว้ให้กับอคิน ตั้งแต่พราวฟ้าเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา อคินแทบไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
ทุกอย่างคือหน้าที่ของพราวฟ้า ที่บ้านของอคินไม่มีแม่บ้านประจำ จะมีก็แค่จ้างมาทำความสะอาดอาทิตย์ละสองครั้ง นอกนั้นเป็นหน้าที่ของพราวฟ้าที่ต้องทำ
“ออกไป!!”
หลังจากจัดการอำนวยความสะดวกให้กับอคินเรียบร้อย พราวฟ้าเดินลงมาจากด้านบนของบ้าน เพื่อมาเก็บอาหารที่เธอทำเอาไว้รอเขา และเธอเองก็ยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเช่นกัน
เพราะเธอรอให้เขากลับมาทานพร้อมกัน และแน่นอนว่าคนอย่างอคินไม่ต้องการจะร่วมโต๊ะอาหารกับเธอด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเธอจะทำอาหารเช้าและอาหารเย็นทุกวัน แต่อคินกลับไม่เตะมันเลยสักนิด
ดวงตากลมโตจ้องมองอาหารที่ถูกจัดขึ้นอย่างสวยงาม และหลากหลายเมนูวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ พราวฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางค่อย ๆ เก็บโต๊ะอาหารที่ตัวเองเป็นคนจัดขึ้นมาเองกับมือ แต่ตอนนี้เธอต้องเก็บเพราะตัวเธอเองก็ทานอะไรไม่ลงเช่นกัน
“ใจร้ายจังนะ” พราวฟ้าเป็นผู้หญิงที่ดูเหมือนว่าเธอจะอ่อนโยนและอ่อนแอ แต่แท้จริงแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่สู้คนพอสมควร เว้นก็แต่อคินเท่านั้นที่เธอยอมเขาทุกอย่าง และอคินเองก็เช่นกัน เขาดีกับทุกคนยกเว้นเธอ
“พราวฟ้า!!” ยังไม่ทันที่พราวฟ้าจะเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ เสียงเรียกชื่อของเธอก็ดังมาจากชั้นสอง ทำให้เจ้าตัวรีบวางทุกอย่าง และรีบเดินขึ้นไปตามเสียงเรียกของอคิน
“คะ”
“ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับชั้นวางของของฉัน”
“แต่พราวแค่เช็ดฝุ่นเองนะคะ พราวไม่ได้ย้ายอะไรเลย”
“นี่!! เธอเถียงฉันงั้นเหรอ” แววตาเรียบเฉยและน้ำเสียงเกรี้ยวกราดตวาดใส่หญิงสาวเสียงดัง ไม่แม้แต่จะรักษาน้ำใจของเธอที่เข้ามาทำความสะอาดในห้องของเขาเลยด้วยซ้ำ
“พราวเปล่า”
“มานี่!!” มือหนากระชากแขนเล็กให้เดินตามแรงกระชากของเขา ร่างสูงดึงแขนของเธอให้ออกจากห้องและเดินไปที่ห้องของพราวฟ้า ทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขากำลังจะทำอะไร มีแค่เรื่องเดียวที่ทำให้อคินเดินมาที่ห้องของเธอ
“พี่คิน วันนี้พราวเหนื่อย”
“นั่นมันเรื่องของเธอ แต่ฉันจะเอา!!” อคินผลักร่างบางของพราวฟ้าลงจากเตียงอย่างแรง แผ่นหลังบางกระแทกลงบนเตียงจนจุ
เธอแปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าตัวเองไปทำอะไรให้เขาโกรธ แค่เธอปัดฝุ่นในชั้นเก็บของของเขาที่มีกรอบรูปภาพของสามหนุ่ม และผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาน่ารักน่าทะนุถนอมคนนั้น
“แต่พราวไม่ใช่”
“เธอเป็นได้ก็แค่นางบำเรอเท่านั้นแหละพราวฟ้า” คำพูดของอคินทำให้พราวฟ้าไม่ตอบโต้อะไรกลับ เธอยอมจำนนเมื่อได้รับรู้สถานะของตัวเอง ปล่อยให้เขาสำรวจร่างกายของตัวเองด้วยแววตาเรียบเฉยปนโกรธเขาในใจกับคำพูดที่สาดใส่เธอ
“เธอแม่ง!! หย่ากับฉันเมื่อไหร่ หาเหยื่อใหม่ได้สบาย” ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอระหงของพราวฟ้า มือหนาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาว และตัวเองออกจนหมด เผลอให้เขาหุ่นซ่อนรูปของเธอได้เป็นอย่างดี
“อ๊ะ!!”
“หึ!! เธอก็ร่านดีเหมือนกันนะ” ทุกครั้งที่ถูกอคินสัมผัสร่างกาย เสียงครางหวานมักจะถูกเปล่งออกมา ร่างบางให้ความร่วมมือกับคนตัวโตเป็นอย่างดี เธอเอนรับสัมผัสที่เขามอบให้เสมอจนเป็นที่น่าพึงพอใจจากคนตัวโต
รอยยิ้มเหยียดเหมือนกำลังดูถูกตัวเอง ทำให้หญิงสาวเลือกที่จะไม่สนใจ และร่วมรักกับเขาด้วยความเต็มใจทุกครั้ง เพราะเธอเองก็ชอบสัมผัสที่เขามอบให้เช่นกัน เป็นสัมผัสทางร่างกายสัมผัสเดียวที่ทำให้เธอได้ใกล้ชิดเขาขนาดนี้
“อ่าส์/อ๊ะ” ความเป็นชายสอดเข้าร่างรักจนมิดลำในครั้งเดียว เรียกเสียงครางให้กับทั้งคู่เป็นอย่างดี ความเจ็บและความเสียวปะทะตีรวนกันจนพราวฟ้าแทบแยกไม่ออก เธอเอนรับความเป็นชายของอคินอย่างดี
มือเล็กสัมผัสไปทั่วร่างกายของอคิน กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวยบวกกับเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมามันทำให้เขาดูเซ็กซี่เกินต้านทาน บวกกับใบหน้าหล่อเหลาของอคินที่มีเครื่องหน้าลงตัวกัน สามารถเรียกน้ำหวานของพราวฟ้าได้เป็นอย่างดี
อคินกัดปากล่างของตัวเองเพื่อระบายความเสียว ใบหน้าหล่อแหงนหน้าขึ้นมองบนเพดาน เอวสอบยังกระแทกร่องรักไม่หยุด ก่อนที่เขาจะถึงจุดสุดยอด และปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าร่องรักของเธอทุกหยด
“กินยาซะ!!”
เมื่อเสร็จความใคร่ของตัวเอง อคินยันตัวเองลุกจากเตียงของพราวฟ้า เขาลุกไปหยิบกางเกงของตัวเองมาสวมใส่ลวก ๆ และเดินออกจากห้องของพราวฟ้าไปอย่างไม่แยแสคนตัวเล็กดั่งเช่นเคย ไม่แม้แต่จะหันมามองแววตาน่าสงสารของคนตัวเล็กที่จ้องมองแผ่นหลังของเขาจนหลับตา
