บทที่ 85 ตอนที่ 2

อัลเดนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นอบอุ่นและคุ้นเคย เป็นการหยุดพักจากความตึงเครียดชั่วครู่ “โอ้ เขาสมควรต้องกังวลอยู่แล้ว กังวลมาก ๆ เลยล่ะ”

ดินแดนของมนุษย์ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าเรา เป็นเขาวงกตแห่งคอนกรีตและเหล็กกล้า ภาพลวงตาของความปกติธรรมดานั้นช่างเบาบาง เป็นเพียงฉากหน้าที่เปราะบางซึ่งแตกสลายไปในทุกย่างก...