บทที่ 89: การช่วยเหลือ

กลิ่นสนิมเหล็กและโอโซนบาดลำคอของข้า เบื้องล่างคือปากถ้ำหินอ้ากว้างสู่ห้องโถงขนาดมหึมา ส่องสว่างด้วยแสงจันทร์สีเลือดอันน่าพรั่นพรึงที่ลอดผ่านรอยแยกบนเพดานถ้ำ และ ณ ใจกลางอันโหดร้ายนั้น ร่างของไลลานอนอยู่...ไม่ได้สติ...ไร้ทางสู้

แท่นบูชาหินซึ่งชุ่มโชกด้วยคราบสีดำทมิฬรองรับร่างของนาง ไคยืนค้ำหัวนางอยู...