บทที่ 17: วิ่ง, ทารก, วิ่ง

อัลเดน

หัวใจของผมเต้นรัวอยู่ในอกราวกับเสียงกลองที่กระหน่ำไม่หยุดหย่อนจนแทบจะเปิดเผยตำแหน่งของเรา ผมสัมผัสได้ถึงความกลัวและความตึงเครียดของไลลาขณะที่เธอเบียดชิดเข้ามา ร่างกายสั่นเทา แต่เรายังคงนิ่งงัน กลั้นหายใจอย่างแผ่วเบาและควบคุมจังหวะ ขณะที่เสียงพูดคุยเหล่านั้นผ่านไปห่างจากที่ซ่อนของเราเพียง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ