บทที่ 2: วิ่งเจ้าตัวน้อย

เลย์ลา

ด้วยมือวัยยี่สิบเอ็ดปีที่สั่นเทา ฉันรับกริชมาจากท่านพ่อแล้วแทงมันเข้าไปในอกของท่าน เมื่อฉันดึงมันออกมา เพชรสีนิลที่เราขุดพบก็หลุดออกมาด้วย “ทีนี้ ทำตามที่พ่อสอนเถอะ” ท่านพ่อกระซิบแผ่วเบา ฉันกดเพชรสีนิลเข้าไปในอก มันหลอมละลายเช่นเดียวกับผืนดินในตอนที่ฉันค้นพบ ความเจ็บปวดนั้นมหาศาล น้ำตาไหลอาบหน้ายิ่งกว่าตอนที่ท่านพ่อบอกว่าถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องแบกรับความลับนี้ “ดีแล้ว เจ้าน้อย ให้มันหลอมรวมกับเจ้า ยอมรับมันและพลังของมัน เจ้าจะใช้มันได้ดีกว่าพ่อ... ทีนี้ไปซะ ก่อนที่ใครจะหาเจ้าเจอ หนีไป เจ้าน้อย หนีไป!”

ฉันจุมพิตท่านพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งท่านไว้ให้สิ้นใจอยู่ตรงนั้น ฉันรู้ว่าไม่อาจอยู่เคียงข้างท่านได้ เพราะข่าวการตายของท่านจะแพร่สะพัดไปราวกับไฟป่า คนอื่น ๆ จะมาเพื่อชิงเพชร และฉันจะต้องประสบชะตากรรมเดียวกับท่านพ่อ เพชรเม็ดนี้ต้องได้รับการปกป้อง เพราะหากตกไปอยู่ในมือคนผิด ทุกอย่างจะสูญสิ้น ขณะที่ฉันวิ่งไปตามโถงทางเดินในบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ฉันนึกย้อนไปว่าเหตุใดฉันจึงลงเอยด้วยการมีเศษเสี้ยวหัวใจของท่านพ่อและเพชรสีนิลฝังอยู่ในโพรงอก ท่านพ่อเคยเดินทางไปยังโลกมนุษย์หลายครั้ง แต่ครั้งล่าสุด ท่านถูกเผ่าคู่แข่งซุ่มโจมตี

เผ่านี้ ซึ่งฉันมารู้ทีหลังว่าชื่อเดธคลอว์ซินดิเคต เป็นเหมือนมาเฟียในวัฒนธรรมของมนุษย์ พวกมันมีอำนาจ แต่ก็ปรารถนาอำนาจมากขึ้นเสมอไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ท่านพ่อสละชีวิตของท่านเพื่อให้ทุกคนกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่ท่านรู้ว่าพวกมันจะตามหาเราเจอ และเวลาของท่านเหลือน้อยเต็มที เวทมนตร์ของพวกมันแข็งแกร่งเกินไปและเริ่มแผ่พิษเข้าสู่ร่างกายท่าน บัดนี้เมื่อสมบัติล้ำค่าที่สุดของเราหลอมรวมเข้ากับหัวใจของฉันแล้ว ฉันจึงรีบวิ่งไปที่ห้องและค้นดูกระเป๋าที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ลืมอะไรไป ฉันจะไม่ยอมถูกจับ และจะกลับมาที่นี่อีกก็ไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าในการหลบหนีจะเป็นอย่างไร แต่ฉันต้องพยายามและเตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่ง ฉันจะไม่ยอมเป็นทาสของมาเฟียมังกร และจะไม่ยอมให้สัตว์ประหลาดพวกนั้นได้ครอบครองเพชรสีนิลเด็ดขาด! สัตว์ประหลาดที่สังหารผู้บริสุทธิ์เพื่อความโลภและอำนาจไม่สมควรได้รับสิ่งบริสุทธิ์อย่างเพชรสีนิล พวกมันไม่สมควรได้รับความสามารถในการควบคุมโลก! ฉันคว้าหน้ากากและโปสการ์ดก่อนจะหันไปอำลาบ้านของฉันตลอดกาล ฉันคงจะคิดถึงการตกปลาในสระน้ำ การวิ่งเล่นในป่า และการทำให้ละอองไฟเปลี่ยนสีเมื่อพ่นลมหายใจที่เป็นเปลวเพลิงใส่มัน ฉันคงจะคิดถึงกระทั่งงานเต้นรำ แต่ที่คิดถึงที่สุดคือท่านพ่อ ตอนนี้ท่านก็เป็นเช่นเดียวกับวังแห่งนี้... เป็นได้เพียงความทรงจำ

เป็นเวลาสี่ปีแล้วนับตั้งแต่ฉันเอาเพชรสีนิลมาจากท่านพ่อ มันเป็นการปรับตัวครั้งใหญ่เพราะฉันต้องเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเองในการหาอาหารและที่พักพิง ฉันไม่มีคนรับใช้คอยทำอะไรให้เหมือนเคยอีกต่อไป ฉันแอบเข้าไปในโลกมังกรสองสามครั้งเพื่อดูว่ามีใครมาตามหาเพชรสีนิลอย่างที่เราคาดการณ์ไว้หรือไม่ ปรากฏว่าทุกเผ่าต่างรู้ว่าท่านพ่อคือคนสุดท้ายที่ครอบครองมัน พวกมันบุกสุสานและทำลายร่างของท่านเพื่อพยายามค้นหาเพชรที่บัดนี้เต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของฉัน ฉันตกอยู่ในอันตรายมากกว่าที่เราคิดไว้มาก ตั้งแต่ท่านพ่อสิ้นใจ ฉันเห็นนิมิตถึงท่านและท่านแม่บ่อยครั้ง พวกท่านเปิดเผยความลับที่เก็บไว้จากฉัน ท่านแม่คือคู่ลิขิตของท่านพ่อ และท่านได้มอบของขวัญอันมืดมิดให้แก่ฉันในตอนที่ท่านสิ้นใจระหว่างให้กำเนิดฉัน ฉันคือผู้ถือครองเพชรสีนิลในอุดมคติเพราะฉันมียีนพิเศษที่ทำให้สามารถหลอมรวมธาตุใดก็ได้ พวกท่านบอกว่าฉันจะได้เรียนรู้วิธีควบคุมพลังที่มันมอบให้ นอกเหนือไปจากพลังของฉันเอง ฉันฝันแบบนี้ทุกคืนมาสี่ปีแล้ว และไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

การปรับตัวเข้ากับโลกมนุษย์ในช่วงแรกของฉันค่อนข้างกระท่อนกระแท่น แต่ฉันสามารถซ่อนตัวที่นี่ได้ ฉันสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองได้อย่างง่ายดายและไม่มีใครซักถาม ฉันสามารถเป็นใครก็ได้ การไม่เปิดเผยตัวตนแบบนี้ให้อิสระอย่างมาก ฉันได้พบคนสองสามคนที่ช่วยเหลือฉัน แต่มีผู้ชายคนหนึ่งที่โดดเด่นกว่าใคร เขาชื่ออัลเดน ซึ่งแปลว่าผู้พิทักษ์ผู้อาวุโสและเปี่ยมปัญญา ซึ่งก็เหมาะกับเขาดี เพราะผมของเขาดูเหมือนหมวกเกราะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นคนน่ารักและตลก แม้ว่าเขาจะไม่ยอมให้ฉันออกไปไหนมาไหนตอนกลางคืนคนเดียวก็ตาม

ไค

สิบปีก่อน มีข่าวลือแพร่สะพัดว่ามีการขุดพบเพชรสีนิล เพชรสีนิลถือกุญแจสำคัญในการอัญเชิญเทพเจ้าแห่งสงคราม แอชเชอร์ ราชามังกรเพลิง ผู้นำที่ได้ครอบครองเพชรเม็ดนี้จะปกครองเผ่าอื่น ๆ ทั้งหมดในซินดิเคต และได้ครองโลกในที่สุด เราค้นหาเพชรเม็ดนี้มานับพันปี แล้วก็มีราชาที่ตั้งตัวขึ้นมาเองคนหนึ่งไปเจอมันเข้า ข้าพยายามฆ่ามันมาหลายปีและในที่สุดก็ทำสำเร็จ แต่กลับไม่ได้รับรางวัลของข้า เพชรนั่นหายไป ข้าเผาเมืองเดรโกสจนวอดวาย แต่ก็ไม่เจอเพชรเฮงซวยนั่น คนเดียวที่หายไปจากอาณาจักรคือเลย์ลา ลูกสาวของมัน แต่ไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาของนางเป็นอย่างไร

ตลอดสี่ปีมานี้ข้าเดินทางไปทั่วโลกเพื่อตามหาอีนังเด็กเหลือขอนั่น ข้าจะหานางให้เจอ และเมื่อเจอตัวแล้ว... นางจะได้ทรมานอย่างสาสมก่อนที่ข้าจะฆ่าทิ้ง ตอนนี้สภาของข้ากำลังล่านางอยู่ และพวกมันจะหานางเจอ พวกมันคือสุดยอดฝีมือที่เงินซื้อได้ด้วยเหตุผลของมัน ข้ามีคนเก่งที่สุดคนหนึ่งหายตัวไป และข้าสงสัยว่าเด็กนั่นต้องมีคนคอยช่วยเหลือ นี่เป็นคำอธิบายเดียวที่จะหาเหตุผลให้การที่นางหลุดรอดจากเงื้อมมือของข้ามาได้นานขนาดนี้ ข้าจะหานางให้เจอ และเมื่อเจอตัว... ก็ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งข้าจากการครองโลกได้